Θα ήθελε πολύ να δει τους Genesis, αφού είναι μεγάλος fan της μπάντας, από την εποχή του Peter Gabriel. Επίσης αγαπάει τη μουσική των Abba, βρίσκει φοβερούς τους Stooges, ενώ ήξερε τους Hollies από την εποχή που ζούσε στην Αγγλία. Όποιους από αυτούς να δει, θα είναι μεγάλη του χαρά στην 25η εκδήλωση των Rock and Roll Hall of Fame στις 15 Μαρτίου. Όπου θα αποτελεί και εκείνος, δικαιωματικά, ένα από τα τιμώμενα πρόσωπα…
Μιλάμε για έναν πραγματικό «ΜΥΘΟ» της μουσικής και όχι κάποιον που του δίνεις χαριστικά τον τίτλο για να τον «ανεβάσεις». Έναν χαμογελαστό άνθρωπο, με μόνιμα θετική σκέψη, αυτόν που με το ιστορικό φιλμ The Harder They Come του 1972, άλλαξε τη μοίρα της Τζαμάικα και της reggae, πριν από ο Bob Marley ανοιχτεί στα διεθνή “ύδατα”. Η συζήτηση τότε είχε γίνει με την αφορμή της κυκλοφορίας του άλμπουμ του Black Magic, σε παραγωγή του Dave Stewart (Eurythmics) και με πολλούς guests (από τον Sting, και τον εν ζωή τότε ακόμα Joe Strummer, μέχρι τους Kool & The Gang και τον Wyclef Jean που θα κάνει τον πρόλογο της ένταξης του Cliff στο Rock and Roll Hall of Fame). Και φυσικά δεν τολμούσες καν να σκεφτείς να σου «βγει» κάτι άλλο από τον πληθυντικό, καθώς θα μιλούσες με τον σπουδαιότερο εν ζωή κρίκο της ιστορικής reggae αλυσίδας που θα σου επέτρεπε να πάρεις το άρωμα μίας classic, ένδοξης εποχής...  

Συνέντευξη: Πέτρος Αντωνάκης  

Κύριε Cliff μιλάμε για μία καριέρα ολόκληρων δεκαετιών. Πως ήταν η διαδρομή; Είχε δυσκολίες ή τις απολαύσατε κι αυτές μαζί με τις επιτυχίες;
Δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά. Έτσι ακριβώς είναι η ζωή. Πρέπει να δουλεύεις σκληρά για να πάρεις τα καλύτερα απ’ αυτή».  

Αισθανθήκατε ποτέ τόσο κουρασμένος ώστε να τα παρατήσετε;
Πολλές φορές αισθάνθηκα έτσι και πέρασε αυτή η σκέψη από το μυαλό μου. Αλλά η καρδιά μου δεν το επέτρεψε ποτέ (γελάει). Απλά συνέχισα. Η καριέρα μου μοιάζει με την ζωή του κάθε ανθρώπου. Πολλές φορές απογοήτευεσε αλλά βρίσκεις το κουράγιο και συνεχίζεις. Είμαι όπως κάθε άλλος άνθρωπος…  

Ποιο είναι το βασικό μήνυμα της reggae;
Το βασικό της μήνυμα θα έλεγα ότι είναι η ανάγκη του κόσμου και η χαρά του κόσμου. H ανάγκη του κόσμου έχει να κάνει με την αναγνώριση, την ταυτότητα και τον σεβασμό και η χαρά του με όλη αυτή τη μουσική που μας κάνει να αισθανόμαστε καλά.

Έχω την εντύπωση ότι πολλοί θεωρούν την reggae light μορφής μουσικής, την συνδυάζουν μόνο με λιακάδα και ξεγνοιασιά και αγνοούν τα σημαντικά μηνύματα που μεταφέρει. Πιστεύετε ότι έχει παρεξηγηθεί η reggae;  
Θα μοίραζα τον κόσμο σε δύο μέρη. Εκείνο που την συνδέει με κάτι το ελαφρύ, με το χορό, τα αυτοκίνητα και τα κορίτσια και εκείνο που την ακούει για να ανεβάσει το πνεύμα του, να αισθανθεί πνευματικά καλύτερα, να σκεφτεί για τη ζωή του, για την αδικία που υπάρχει στο πολιτικό σύστημα, να διαχωρίσει τα καλά από τα άσχημα πράγματα. Νομίζω ότι υπάρχουν αυτά τα δύο μέρη στη reggae μουσική και πολύς κόσμος έλκεται και από το ένα και από το άλλο…    



Είστε ευχαριστημένος με τον τρόπο που εξελίχθηκε η reggae μέσα στο χρόνο;
Απόλυτα! Συνεχίζει να εξελίσσεται και να βρίσκει το δρόμο της μέσω των άλλων μουσικών φορμών. Είμαι πολύ ευχαριστημένος όπως τα έχει καταφέρει.  

Nα υποθέσω ότι ο Jimmy Cliff έχει ασκήσει πολύ το πνεύμα του για να τα καταφέρνει να δείχνει πάντα ευδιάθετος;
Το πνεύμα μου ήταν πάντα αισιόδοξο, δραστήριο και αναζητούσε τα θετικά πράγματα. Έτσι ήταν, έτσι είναι και δεν πρόκειται να αλλάξει.

Θυμάστε κάποια χαρακτηριστική, σημαντική στιγμή που να σας έκανε να πείτε ότι η αυτή καριέρα άξιζε κάθε κόπο;
Δεν υπάρχει μόνο μία. Είναι πάρα πολλές. Τώρα που είμαι στο τηλέφωνο και σου μιλάω (γελάει). Είναι πάρα πολλές. Κάθε μέρα σου επιφυλάσσει όλο και περισσότερες και τις φυλάω όλες.  

Δεν πιστεύω ότι θεωρείται τον εαυτό σας ένα αυστηρά και μόνο reggae μουσικό…
Είμαι ένας δημιουργικός καλλιτέχνης. Δεν θα έλεγα ότι είμαι μόνο ένας reggae καλλιτέχνης. Είμαι ένας δημιουργικός καλλιτέχνης γιατί όταν εμφανίστηκα στη μουσική σκηνή δεν υπήρχε ακόμα τότε η reggae και με τον τρόπο μου συνέβαλα σ’ αυτό το είδος που ξέρουμε σήμερα ως “reggae”. Και θέλω να συνεχίσω να δημιουργώ…  

Πως αισθάνεστε που μοιράσατε τόσες προσκλήσεις σε μουσικούς για το νέο σας άλμπουμ και εμφανίστηκαν όλοι;
Είναι πολύ καλό να τους έχεις όλους, αν και δεν είχα σκοπό να καλέσω τόσους πολλούς. Απλά ήρθαν αυτοί σε μένα.  Γι’ αυτό λέω και το άλμπουμ Black Magic γιατί εμφανίστηκαν όλοι τους δια μαγείας, μιας και δεν είχαν εξ αρχής την πρόθεση να κάνω ένα άλμπουμ με ντουέτα.  

Πως ήταν με τον Joe Strummer;
Ήταν υπέροχα. Ο Joe Strummer είναι…(σημ. αλλάζει χρόνο) είχε ένα ζωντανό και επαναστατικό μυαλό και πραγματικά το απόλαυσα που έπαιξα μαζί του.  

Μουσικοί όπως ο Strummer βοήθησαν στην εξάπλωση της reggae. Όταν πήραν αυτή την πρωτοβουλία τότε στα ‘70s, σκεφτήκατε ίσως ποτέ ότι ήταν «ξένοι» που προσπαθούσαν να εκμεταλλευτούν μία κατάσταση;
Νομίζω ότι ήταν καταπληκτικό και θετικό που προσπάθησαν να περάσουν την reggae από τη δική τους μουσική και να την αναπτύξει. Από εκεί και πέρα, για μένα είναι η μουσική είναι σαν τον αέρα που αναπνέεις. Είναι για τον καθένα μας. Μπορούμε να τον αναπνεύσουμε όλοι μας.



Υπάρχει κάποιος από τους μη reggae μουσικούς που θεωρείτε ότι μπόρεσαν να συνδεθούν με τη reggae με το δικό τους ξεχωριστό τρόπο;
Δεν ξέρω…Πέρα από κατηγορίες και όλα αυτά, θα έλεγα τον Bob Dylan. Δεν ανήκει σ’ αυτή τη μουσική, αλλά αγαπάει τη reggae και την εκτιμά.

Ένα τραγούδι σας από το νέο άλμπουμ λέγεται “Fantastic Plastic People”. Σε ποιους αναφέρεται;
Αναφέρεται στους ανθρώπους που προσπαθούν να πείσουν τον εαυτό τους ότι είναι κάποιοι άλλοι. Που δεν μπορούν να αποδεχθούν τον εαυτό τους. Και υπάρχουν πολλοί τέτοιοι σε κάθε κοινωνική κατηγορία της ζωής…

Νόμιζα ότι αναφέρεστε στους νεαρούς αστέρες της pop…
Και αυτοί έχουν φτιάξει την δική τους κατηγορία. Είναι οι κατασκευασμένοι καλλιτέχνες των reality shows που την μία ημέρα τους ακούς και την επομένη έχουν εξαφανιστεί. Έχουν κι αυτή μία θέση στο τραγούδι…  

Πόσο ηθοποιός αισθάνεστε;
Νομίζω ότι είμαι καλύτερος ηθοποιός από τραγουδιστής...

Να το πιστέψουμε τώρα αυτό;
Ναι…Η ηθοποιία ήταν η πρώτη μου αγάπη και έτσι αισθάνομαι…  

Και φαντάζομαι μέχρι σήμερα όλοι σας ρωτούν για εκείνη την ταινία (σημ. The Harder They Come);
Ναι, ναι. Ετοιμάζομαι να κάνω το δεύτερο μέρος της. Τα γυρίσματα θα ξεκινήσουν στις αρχές του επόμενου χρόνου. Δεν ξέρω τους ηθοποιούς που θα πάρουν μέρος, αλλά έχουμε τις πόρτες ανοιχτές για όποιον το θελήσει… (σημ. Τελικά δεν προχώρησε το θέμα του sequel και ίσως να ήταν για καλό...)  

Σας ευχαριστώ πολύ για το χρόνο που μου διαθέσατε και εύχομαι να σας δούμε κάποτε στη χώρα μας…
Και εγώ ευχαριστώ. Δεν έχω έρθει γιατί δεν με έχετε καλέσει ακόμα…