Τα 70’s ξεκίνησαν πολύ άσχημα για τους Αμερικάνους. Ταπεινωτική ήττα στο Βιετνάμ, σκάνδαλο “Watergate”, βίαιες εξεγέρσεις στα πανεπιστήμια, ενώ οι μαύροι διεκδικούν πια τα δικαιώματά τους και με ένοπλη πάλη. Μουσικά η pop και rock σκηνή έχει μείνει στάσιμη. Από την μια πλευρά του Ατλαντικού ανώδυνα folk τραγούδια (Al Stewart, John Denver, Carol King, America κλπ) και από την άλλη hard rock, progressive και ……. Δεινόσαυροι (E.L.P., Yes, Genesis κλπ). Στους μαύρους τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Το funk είναι στο ζενίθ του, ενώ το σύντομο, αλλά λίαν σημαντικό, κίνημα της ψυχεδελικής soul βρίσκεται στο αποκορύφωμά του. Rare Earth, Pacific Gas & Electric, Ides of March, Cornelius Brothers & Sister Rosie, ήταν μερικά από τα σημαντικά ονόματα του κινήματος. Από τη μια λοιπόν έχουμε αδιέξοδα κοινωνικά προβλήματα και από την άλλη μια μουσική που η θετική της πλευρά, έχει να κάνει με την Soul κουλτούρα. Συνάμα στα μέσα της δεκαετίας του 70 άρχισαν να αναπτύσσονται δύο επιπλέον μουσικές τάσεις στην soul. Η μια ήταν ο ήχος της Φιλαδέλφειας με μπροστάρηδες την Love Unlimited Orchestra του τεράστιου Barry White και από την άλλη ήταν ο ήχος του Μαϊάμι. Ένας ήχος που έχει να κάνει με φανκάτο ρυθμό και πολλά κρουστά (KC and the Sunshine Band). H disco λοιπόν κοινωνικά δημιουργήθηκε επειδή ο κόσμος είχε πια κουραστεί από την αμφισβήτηση, τις εξεγέρσεις και την ουτοπία της πιο δίκαιης κοινωνίας, ενώ μουσικά στηρίχθηκε στον ήχο που ερχόταν από το Μαϊάμι και την Φιλαδέλφεια, βάζοντας αρκετά στοιχεία από το funk των αρχών της δεκαετίας του 70.
Βέβαια η ενασχόληση των μουσικών με αυτό το είδος μουσικής, αλλά και το μεγάλο ενδιαφέρον του κοινού διέκοψαν τα άλλα είδη μαύρης μουσικής που αναπτύχθηκαν στο πρώτο μισό των 70’s. Το ένα αναφέρθηκε ήδη, ήταν το μουσικό κίνημα της ψυχεδελικής soul και το άλλο ήταν η μουσική blaxploitation τα soundtrack δηλαδή των ταινιών που είχαν να κάνουν με αστυνομικές περιπέτειες δράσης που πρωταγωνιστούν έγχρωμοι (π.χ. Shaft). Μουσικοί που υπηρετούσαν αυτό το είδος ήταν οι Isaac Hayes, Curtis Mayfield κα.
Μπήκαμε λοιπόν στον αστερισμό της disco με τα φανταχτερά club, τις μεγάλες πίστες, τους διαγωνισμούς χορού, τα εντυπωσιακά φωτορυθμικά, τις τεράστιες disco ball, χορεύοντας μια «καινούργια» μουσική! Τελικά από όλη αυτή την ιστορία έμεινε κάτι; Μουσικά θα μπορούσαμε να αναφέρουμε τον μεγάλο Barry White, την φωνάρα Donna Summer, τους KC and the Sunshine Band, τον πρωτοπόρο παραγωγό Giorgio Moroder που έφερε ένα νέο ήχο και βέβαια τους εκπληκτικούς Chic (από τις καλύτερες rhythm-section στην ιστορία της μουσικής). Κινηματογραφικά έμειναν στην ιστορία τα μιούζικαλ Saturday Night Fever, Fame και Grease, με ειδικά το πρώτο να κυριαρχεί παγκοσμίως και να σηματοδοτεί το δεύτερο, μεγαλύτερο, κεφάλαιο στην καριέρα των Bee Gees. Εκεί όμως που πραγματικά έδωσε τα ρέστα του το disco κίνημα ήταν το στυλ! Τα στενά πουκάμισα με τους τεράστιους γιακάδες, τα εφαρμοστά παντελόνια με τις απίστευτες καμπάνες, τα πολύχρωμα ρούχα, τα παπούτσια με τα τεράστια τακούνια και το Άφρο-λουκ των έγχρωμων καλλιτεχνών με τις τεράστιες αφάνες.
Όλα αυτά μαζί με τις “Drag Queen” την αισθητική και το στυλ ορισμένων τραγουδιών (βλέπε Sylvester, Boney M, Patrick Hernandez κλπ.) δημιούργησαν το στυλ “Kitsch”, που με την πάροδο των χρόνων έγινε cult και μάλιστα για να ξεχωρίσει από τα άλλα “kitsch” το disco-kitsch έγινε ….. Kitscharela!!! Δεν είναι κάτι ασυνήθιστο στις μέρες μας όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όλο τον κόσμο η διοργάνωση φεστιβάλ kitscharela, όπου αναβιώνεται όλη η disco αισθητική συμπεριλαμβανομένων και προβολής ταινιών.
Στην Ελλάδα την πρωτοκαθεδρία την είχαν οι βιντεοταινίες που γύριζε ο Όμηρος Ευστρατιάδης στις αρχές των 80’s με πρωταγωνιστές τους Ψάλτη, Γαρδέλη, Νομικό, Φίνου, Φιλίνη, Γκίνη, τους συγχωρεμένους Ντούζο, Τρομάρα, Παγκράτη και άλλους «ντισκόβιους» της εποχής! Κλασικοί τόποι γυρισμάτων των ταινιών ήταν τα νησιά του Αιγαίου και τα τότε in club της Αθήνας “Video” και “Barbarella” στο τέρμα της Λεωφ. Συγγρού! Αυτό ήταν το disco κίνημα που είτε μας άρεσε είτε όχι, διασκεδάσαμε και διασκεδάζουμε ακόμη μαζί του.
Γιώργος Χατζάκης (Dr G)
