«Προτιμώ να κάνω προσωπικούς δίσκους. Στο soundtrack δεν είναι πραγματικά το δικό σου συναίσθημα, πρόκειται περισσότερο για μία ισορροπία» μας είχε πει από κοντά ο Craig Armstrong πριν από δώδεκα χρόνια. Την εποχή δηλαδή του «προσωπικού» του The Space Between Us. Που μετά έγινε και τόσο «δικό» μας... Δεν έχει καθίσει ποτέ ο Σκοτσέζος στο αναπαυτικό κάθισμα των Όσκαρ με μία υποψηφιότητα να τον περιμένει, ωστόσο θα μπορούσε να γίνει με αυτό το άλμπουμ. Έστω και χωρίς να υπάρχει φιλμ γι' αυτή τη μουσική, έστω και εκτός συναγωνισμού. Μέχρι τότε (1998) τον είχαν εμπιστευτεί γνωστοί και μη εξαιρετέοι, Madonna, U2, Massive Attack, Tina Turner κλπ. Ήξεραν πως μπορούσε να δώσει ένα μοναδικό, ουράνιο σασπένς στις κλασικές ιστορίες της αγάπης και της... μη αγάπης. Μέχρι τότε είχε να επιδείξει τα απίστευτα έγχορδα στο "Frozen" της Μadonna, στο φιλμ Romeo & Juliet, στα συγκλονιστικά τελευταία δευτερόλεπτα του "Sly" των Massive Attack, όπου νόμιζες πως ανεβαίνεις μία σκάλα προς τον ουρανό. Στην πορεία η ατζέντα του γέμισε και με άλλες συνεργασίες, συνθέσεις, soundtracks, ενώ πριν από δύο χρόνια ηχογράφησε και το πρώτο του άλμπουμ κλασικής μουσικής (Memory Takes My Hand)...
Ξανά στο ’98 όμως... Το ντεμπούτο άλμπουμ του Armstrong, που στα '80s παράτησε τους Texas για να ακολουθήσει το δικό του όνειρο, περιλάμβανε αυθεντικές συνθέσεις, reworks από την δουλειά του για το Protection των Massive Attack («καλά αφεντικά» τους είχε πει), από το θέμα για το Romeo & Juliet, συνεργασίες με την Elizabeth Fraser (Cocteau Twins) και τον Paul Buchanan (Blue Nile). Αυτό που περιλάμβανε κυρίως όμως ήταν το κλειδί για να ανοίξει την μελό καρδιά μας και να εισβάλει μέσα. Και καλά, οι λάτρεις σε κάτι τέτοια Έλληνες, δεν τον άφησαν να ξαναφύγει από εκεί... Σε στυλ Phil Spector, ο Armstrong καλύπτει τοίχους, έπιπλα, παράθυρα και ταβάνι με όχι απλώς ξεκούραστους χρωματισμούς εγχόρδων για το μάτι, αλλά άπλετα ποτάμια σαγήνης που σε κάνουν να μονολογήσεις ότι κάπου εδώ κοντά, λίγο πριν την γωνία του εκθαμβωτικού πρέπει να βρίσκεται η πύλη της ουτοπίας. Δεν στέκεσαι αποκλειστικά στο τραγούδι που μόνο θεϊκό χέρι θα μπορούσε να γράψει, το "This Love" («κατέστρεψε» κόσμο και κοσμάκι, που πάτησε το repeat και απλά δεν σταμάτησε ποτέ...). Στην "Aπόσταση Μεταξύ Μας" κρύβονται αυτόνομα θέματα μικρού μήκους, όπου η κλασική παιδεία παίζει ένας εναντίον ενός με την εγρήγορση του πνεύματος, την άπλετη κινηματογραφική αίσθηση και την de facto καλογουστιά του Armstrong. Στα "Weather Storm" και "Sly II", o καρπός της κατάδυσης του με τους Massive Attack στην άβυσσο των χαμηλών συχνοτήτων, άνθισε και πάλι στο γόνιμο, εύθραστο ορχηστρικό υπέδαφος του, όπου «πιάνει» και η πιο δύσκολη ρίζα ονείρου. Χάνετε την ώρα σας αν ψάχνετε επίμονα για το ξεσκέπασμα του ευτελισμένου μελό. Όχι εδώ...Πέτρος Αντωνάκης
