Οι πληροφορίες για το Psychocandy και για τους Jesus And Mary Chain είναι άπειρες, δεν θα δώσω καμία όμως, just google it και θα βρείτε ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες για το πως ηχογραφήθηκε ο δίσκος, για το ποια είναι η μπάντα, για τους δίσκους που προηγήθηκαν και τους δίσκους που ακολούθησαν. Θα βρείτε πως ο Gillespie, frontman των Primal Scream, έπαιξε τελευταία φορά drums για την εν λόγω μπάντα σε αυτόν εδώ τον δίσκο. Ότι σχεδιάζανε support εμφανίσεις με τους Sonic Youth πριν κυκλοφορήσει. Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει το μακελειό -είχε και αρκετά μεγάλη διάρκεια- που συνέβαινε στις πιο σημαντικές εμφανίσεις των JAMC. Θα μάθετε για το πως τελικά καταλήξανε μία από τις πιο σημαντικές μπάντες του πλανήτη, ξεκινώντας και πάλι από αυτόν εδώ τον δίσκο. Αυτά όλα όμως είναι απλά η ιστορία, που είναι καταγεγραμμένη παντού. Γιατί το Psychocandy είναι μια ιστορία, όντως, καταγεγραμμένη παντού... 
Αντί λοιπόν αυτής, εγώ θα σας πω μια άλλη. Είδα ένα όνειρο χθες που είχε να κάνει με τους Cure. Άκρως αδιάφορο. Όμως ξύπνησα και είχα ανάγκη να ακούσω κάτι δικό τους γιατί πίστεψα πως τους έχω παραμελίσει εδώ και αρκετά χρόνια, ακόμα και το σημερινό μου κείμενο σκέφτηκα να μιλούσε για το Pornography. Στις σχέσεις πρέπει να υπάρχει μια ισορροπία. Και τα πάθη είναι πάθη. Αποφάσισα να παραμερίσω το όνειρο και να σταθώ σε μια ανάμνηση (εμείς τις δημιουργούμε αυτές, αποκλειστικά εμείς...). Λοιπόν μια από τις αναμνήσεις που δε θα ξεχάσω ποτέ είναι πριν πάρα πολλά χρόνια που περίμενα σε μια στάση λεωφορείου και άκουγα το ‘‘You Trip Me Up’’ στο discman μου. Θυμάμαι φόραγα μια μπλε σκουρόχρωμη ζακέτα και είχα και μακριά μαλλιά (Θεέ μου, είναι πολύ παλιά ανάμνηση!). Στη στάση ήμουν μόνη μου και έρχεται και κάθεται ένας τύπος δίπλα μου. Βυθισμένη εγώ στο κομμάτι γυρνάει αυτός το κεφάλι του και μου προσφέρει μια τσίχλα. Βγάζω το ένα ακουστικό, παίρνω την τσίχλα, δεν λέω ούτε ευχαριστώ, ξαναφοράω το ακουστικό και συνεχίζω να ακούω το κομμάτι. Από τότε αυτές οι συγκεκριμένες τσίχλες είναι οι τσίχλες που πάντα αγοράζω. Όχι γιατί μου γυάλισε το γκομενάκι, αλλά γιατί... Υοu Τrip Μe Up... Τι εννοώ με αυτό; Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή μας, στιγμούλα πολύ μικρή, πολλές φορές διαρκεί λίγα δευτερόλεπτα, λεπτομέρεια που μας αλλάζει κάπως τις συνήθειες μας ή αν θέλετε καλύτερα τις επηρεάζει. Ίσως και να μας επηρεάζει ριζικά και να διαρκεί και λεπτά, ώρες, ίσως και χρόνια. Τι σχέση τώρα μπορεί να έχει όλο αυτό με τους JAMC και το Psycocandy, πέρα από το γεγονός ότι επηρέασε μια δικιά μου ανάμνηση; Είναι απλά τα πράγματα. Το Psycocandy ίσως διαρκεί για πάντα... Δώρα Πανταζή
