(Motown,1976)

O Elton John δεν ταξιδεύει χωρίς να το έχει μαζί του. Μιλάμε για το άλμπουμ που μέχρι να το ηχογραφήσει ο Stevie Wonder πέρασε σερί 48ωρα στο στούντιο χωρίς να τρώει ή να κοιμάται. Που ξεκινούσε να γράφει μόνος του τα θέματα στο πιάνο ή ακόμα και στα ντραμς, μουρμούραγε λίγους στίχους και όταν κατέληγε τι ήθελε, τηλεφωνούσε στους μουσικούς να πάνε στο στούντιο. Στις 3 το πρωί... Μιλάμε ίσως για το απόλυτο αριστούργημά του, το μεγαλύτερο σε πωλήσεις άλμπουμ, το υπερφιλόδοξο Songs In The Key Of Life...

Είχε περάσει πολύς καιρός από την εποχή που κάποιος τον είχε φωνάξει για τελευταία φορά “Little Stevie Wonder” και φυσικά από τότε που είχε κερδίσει την ανεξαρτησία του από την hit single φόρμουλα της Motown του Berry Gordy. Εκείνος μαζί με τον Marvin Gaye είχαν αλλάξει τη μοίρα της εταιρείας, και πλέον περιόδευε μαζί με τους Rolling Stones βάζοντας φωτιά στο κοινό παίζοντας το “Superstition”. Που υπήρχε στο κλασικό Talking Book του 1972. Ένα χρόνο πιο πριν είχε προκύψει το Music On My Mind, ένα χρόνο μετά το Innervisions, μετά ήταν η σειρά του Fulfillingess' First Finale. Κι όμως, ο κόσμος αν και είχε ποτιστεί από την μαγεία του Wonder, ήταν λες και περίμενε την δουλειά με την οποία θα ξεπερνούσε τον εαυτό του. Αν και ήταν πολλοί εκείνοι που θα τον αποθάρρυναν να προχωρήσει στην ηχογράφηση ενός διπλού άλμπουμ, εκείνος θα δηλώσει αργότερα στο BBC, ότι πίστευε ότι υπήρχαν πολλά που έπρεπε να ειπωθούν...

Στο “Sir Duke” αφιερώνει στον Duke Ellington, στο “Isn’t She Lovely” χαζεύει την κόρη του να κάνει μπάνιο, στο “Love’s In Need of Love Today” στέλνει μηνύματα, όπως κάνει και με τα πιο πικρόχολα "Village Ghetto Land" και "Pastime Paradise" (σ’ αυτό οφείλει την καριέρα του ο Coolio, βλέπε “Gangsta’s Paradise”). Αγάπη, soul ανθρώπινο πρόσωπο, λίγες αναπόφευκτες υπερβολές σ’ ένα τέτοιο τεράστιο έργο, μία αυθεντική όμως φωνή που διψούσε για δημιουργία, που σε συγκινούσε τόσο εύκολα...

Στα 21 τραγούδια του Songs In The Key Of Life, o Wonder επένδυσε τα περισσότερα που είχε επενδύσει ποτέ. Funk, soul, afro beat, jazz, μπαλάντες, κοινωνική συνείδηση, αυθεντική ερωτική διάθεση. Μπορεί το άλμπουμ να μην αποθεώθηκε από την αρχή, όπως τα Talking Book και Innervisions, με το πέρασμα του χρόνου όμως, άρχισε να φαίνεται για τι μουσικό όραμα πρόκειται. Για τα επόμενα τρία χρόνια δεν θα ηχογραφούσε ούτε νότα, πράγμα φυσικό αφού εδώ είχε δώσει σχεδόν τα πάντα, κλείνοντας δυστυχώς με αυτό το άλμπουμ την χρυσή του εποχή.

Πέτρος Αντωνάκης