Καθ’ όλη την διάρκεια του σωτήριου (ή στοιχειωμένου κατά πολλούς) έτους 1984, συχνά - πυκνά κάπως – κάπου ακούγαμε ή διαβάζαμε μια πρόταση που παρέπεμπε – αναφερόταν ή μνημόνευε το μελλοντολογικό εφιάλτη του Τζορτζ Όργουελ με τίτλο… 1984. Με την τεχνολογία (υλική και πνευματική) παρακολούθησης κι ελέγχου, τότε, και τουλάχιστον στην χώρα μας, στα σπάργανα, ο απόλυτος ολοκληρωτισμός που περιγραφόταν στο βιβλίο, στο μυαλό μας μεταφραζόταν σε συμβολική απεικόνιση της πραγματικότητας του Όργουελ αλλά και σαν κραυγή του συγγραφέα που καλούσε το διαφορετικό – όπως κι αν αυτό εκφραζόταν, στην εποχή του ή στις μελλοντικές - να αντιδράσει απέναντι στο ομοιογενές και πάγιο και συντηρητικό. Κείνη την χρονιά λοιπόν, με τούτες τις δυσοίωνες σκέψεις να ταλανίζουν το νεαρό του μυαλού μου, βρέθηκα να κρατώ στα χέρια μου μια… Υπέρβαση… κείνη που μόλις είχε κυκλοφορήσει ένα γκρουπ από την Αθήνα ονόματι Metro Decay. 

Με το πρώτο άκουσμα, κυριολεκτικά, αφέθηκα στην ποίηση, την μουσική αλλά και κείνη των στίχων του. Η μπάσα και μ’ ένα ίχνος - μπορεί και να ‘ταν η ιδέα μου - ξενικής προφοράς φωνή του Αντώνη Μανιάτη, μίλησε κατευθείαν στην μεταεφηβική και επιρρεπή στην γλυκιά μελαγχολία καρδιά μου, το ίδιο και οι κιθάρες του. Μαζί με τα μίνιμαλ συνήθως κρουστά του Γιάννη Μανιάτη και τα ρέοντα μπάσα πλήκτρα του Κώστα Μάστορη, όλα μαζί έκτιζαν με τρόπο συναρπαστικό - κι ας τους αδίκησε η ηχογράφηση - ένα ήχο γέννημα και θρέμμα των 80’s και συνάμα διαχρονικό, όπως αρμόζει στις σπουδαίες και από ψυχής μουσικές… Και ήταν και οι στίχοι. Με βάθος, ουσία – να ταυτίζεσαι με την ιστορία που σταδιακά αφηγούνταν – να απαιτούν πολλαπλές αναγνώσεις για να τους αποκρυπτογραφήσεις και μακρόσυρτες συζητήσεις για να τους αφηγηθείς.

Post punk, new wave, dark wave, Ελληνικό ροκ, όπως θέλετε πέστε το… Εγώ απλά θα χαρακτήριζα την Υπέρβαση των Metro Decay ένα πολύτιμο λαμπρό διαμάντι – δείγμα μουσικής γραφής. Για περισσότερα http://www.myspace.com/metrodecay

Θόδωρος Πετιρόπουλος