Την ίδια στιγμή είχαμε τ’ αυτιά ανοιχτά στον Πετρίδη του κρατικού ραδιόφωνου, κείνες τις Παρασκευές τα μεσημέρια, που μας σύστηνε όλη εκείνη την punk και new wave σκηνή που ήταν στα σπάργανα. Αν και δεν το ξέραμε τότε, ήταν η σκηνή που θα άλλαζε την μουσική… για πάντα…
Κάπου εκεί και κάπως έτσι έμαθα για ένα άλμπουμ που έμελλε να στοιχειώσει το άμοιρο το πικ-απ μου τουλάχιστον για έναν ολόκληρο χρόνο και μιλάω για το κλασικό πια και θρυλικό Marquee moon, το πρώτο και καλύτερο των, μπροστάρηδων του σοφιστικέ πανκ ροκ (ή post punk αν θέλετε), Television (Tom Verlaine, Richard Lloyd, Fred Smith & Billy Ficca… η σύνθεση του γκρουπ τότε)…
Δεν είχα ξανακούσει κιθάρες να συνομιλούν να κοντράρονται να ερωτοτροπούν με πάθος διόλου φλύαρες καταργώντας τους συμβατικούς όρους lead και ρυθμική, φωνητικά να τραγουδούν ποίηση και μελαγχολικά φθινόπωρα και Νέα Υόρκη, rhythm section να δένει και να τιθασεύει τους αυτοσχεδιασμούς παρούσα και με τίποτα διακριτική.
Μέσα στο εφηβικό μυαλό μου για λόγους μέχρι και σήμερα ανεξήγητους (αλλά ακόμη παρόντες) το Marquee Moon κουβαλούσε κάτι από τον on the road υπερβατισμό της Beat Generation… κάτι από τα cut up των Brion Gysin – William Burroughs, την πρόζα του Κέρουακ, την macho ανεμελιά του Neal Cassady και τον άκρατο συναισθηματισμό του Gregory Corso…Κουβαλάει κάτι από επανάσταση, καπνισμένα κλαμπ ντυμένα στα μαύρα και στα ψυχεδελικά, σκουριασμένα φύλλα άταχτα ριγμένα στα πεζοδρόμια να παρασύρονται από τον γκρι χειμωνιάτικο αέρα σε κείνα τα πάρκα της περιπλάνησης και των ζεστών φιλιών πριν η παρέα καταλήξει στο απέναντι μπαράκι για λίγα ποτά και πολύ συζήτηση. Το Marquee Moon, τουλάχιστον για μένα, δεν είναι ένας δίσκος, είναι ένα ολοκληρωμένο έργο τέχνης πολλαπλών αναγνώσεων και επιπέδων, σίγουρα έργο διαχρονικό να ομολογεί την εποχή του και την εξέλιξη της στα τωρινά μουσικά δρώμενα αλλά και στα κατοπινά και τα μέλλοντα…
Θόδωρος Πετιρόπουλος
