Αυτό ισχύει για εμένα τουλάχιστον, αν και θα έπρεπε, ή πρέπει  καλύτερα, να είναι για όλους. Δεν ξέρω ειλικρινά αν είναι από τους δίσκους που θεωρούνται classic σε μια δισκοθήκη, σίγουρα όμως είναι δίσκος που αν κάποιος δεν έχει ποτέ ακούσει θα έχει χάσει κάτι τόσο πολύτιμο, τόσο αξιοθαύμαστο και τόσο μα τόσο πολύ παθιασμένο. Το Goo είναι το πρώτο μου απόκτημα από αυτή την μπάντα. Θυμάμαι με απόλυτη ακρίβεια τη στιγμή που το αγόρασα , τη στιγμή που το πρωτοάκουσα και τη στιγμή που μπήκα σε αυτή την ασπρόμαυρη εικόνα και έγινα τόσο riot όσο και το εξώφυλλο του. “I stole my sister’s boyfriend it was a whirlwind heat , and flash , within a week we killed our parents and hit the road …” Πραγματικά τον Raymond Petiibon τον ζηλεύω. Τον ζηλεύω που κατάφερε σε αυτό το απόλυτο album να δώσει μια τόσο χαρακτηριστική εικόνα, να χρησιμοποιήσει τον Ian και την Myra, την πιο διαβολική γυναίκα της Αγγλίας και τον μεγαλύτερο ψυχάκια σε συνδιασμό.... Διαβολικό, ψυχωτικό και  με μελωδία.

Δεν μπορώ να βρω καλύτερες λέξεις από αυτές που ήδη απεικονίζονται. Η αλήθεια είναι πως δεν προσπάθησα ποτέ μου να περιγράψω το Goo. Ίσως γιατί τα πράγματα που είναι τόσο σημαντικά για  εμάς δεν περιγράφονται.

Τα συναισθήματα πνίγουν τον ήχο κάθε πιθανής λέξης που μπορεί να βγει από το στόμα μου και σκιάζουν όλα τα γραπτα που μπορεί να κατεβάσει το κεφάλι μου. Νιώθω τόσο  μικρή και ταυτόχρονα τόσο μεγάλη όταν σκέφτομαι πόσες αναμνήσεις έχω από την πρώτη νότα του Dirty Boots μέχρι την τελευταία του Titanium Expose. Θα έλεγα πως λατρεύω αυτό τον δίσκο όμως η λέξη λατρεύω μου φαίνεται τόσο αθώα για κάτι τόσο ευφυΐες. Η αυστηρή πλευρά αυτού του δίσκου, η καθαρά μουσική του πλευρά δηλαδή, είναι σταθμός στη δισκογραφία των Sonic Youth. Η σημαντικότητα του όμως δεν στέκεται μόνο εκεί, προεκτίνεται στο μυαλό και αποτελεί μουσική εμπειρία. Εμπειρία που δε σε αφήνει μόνο να ζήσεις αλλά πάνω από όλα να νιώσεις.