Murmur (1983)
Ένα από καλύτερα άλμπουμ των ‘80s. Μαζί με το Automatic For The People, η πιο ομογενοποιημένη ηχογράφησή τους. Η πιο new wave άποψή τους, που αν και ξεκινάει με αρκετά γκρι χρώματα, καταλήγει πολύ πιο αισιόδοξο προς το τέλος. Η jangly κιθάρα του Peter Buck κάνει θαύματα στα "Radio Free Europe", "Pilgrimage", "Talk About the Passion", "Moral Kiosk", "Catapult"...

Reckoning (1984)
Διαφοροποιημένο από το ντεμπούτο, διερευνά ένα σωρό στυλ και στιχουργικά πετάγεται από τα παραμύθια, στο καιρό που είναι χάλια, και από εκεί σε υπερφυσικά φαινόμενα. Το τελευταίο τραγούδι “Little America", ήταν ο τέλειος πρόλογος για το southern concept του επόμενου άλμπουμ.  

Fables Of The Reconstruction (1985)
Το πιο southern ηχόχρωμα που πήρε ποτέ η προφορά των R.E.M. H μυθολογία του νότου παίρνει την μορφή τραίνου που τις ράγες του παρακολουθούν στο “Driver 8”. Ο τίτλος του τραγουδιού "Can't Get There from Here" είναι κλασική φράση όταν βρίσκεσαι στα ανοιχτά της Americana και ζητάς να σε προσανατολίσουν…  

Life’s Rich Pageant (1986)
Σχεδόν hard rock, το άλμπουμ που πήρε το όνομά του από ατάκα σε ταινία του Ροζ Πάνθηρα, κλείνει την πρώτη ξεκάθαρα κολεγιακή περίοδο του γκρουπ με εξαιρετικά REM–ικά τραγούδια (“Fall On Me”) αλλά και τις πρώτες πολιτικές τους αναφορές ("Begin the Begin", "Flowers of Guatemala").  

Document (1987)
Το κύκνειο άσμα για την IRS πήρε πανηγυρικό χαρακτήρα με το hit  "The One I Love" (που φυσικά παρεξήγησαν όλοι…), ενώ το "It's the End of the World as We Know It (And I Feel Fine)" αποτελεί το πιο αποκαλυπτικό τους τραγούδι, το αντίστοιχο "Subterranean Homesick Blues" του Bob Dylan.  

Green (1989)
Οι αδελφοί Warner καλωσορίζουν στην οικογένεια τους R.E.M. και έκτοτε δεν τους έχουν αφήσει από τα μάτια τους. H παγκόσμια περιοδεία που ακολούθησε σημαδεύτηκε από το πιο τρελό κούρεμα του Michael Stipe και από τις αντιρρήσεις των οπαδών της IRS εποχής που υποστήριζαν ότι είχαν ξεπουληθεί…  

Out Of Time (1991)
To “Losing My Religion” ήταν εκείνο που ξεπούλησε τελικά, ωστόσο η συνεργασία με τον KRS One («Damn that radio song…”), το πιο αγαπημένο τραγούδι του Stipe («Country Feedback»), το πιο ουτοπικό τους ("Shiny Happy People") και το καταπληκτικό “Low” έχτισαν ένα άλμπουμ που κουβάλαγε δημιουργικές διαφορές.  

Automatic for the People (1992)
15 εκατομμύρια αντίτυπα για το ποιο καταθλιπτικό άλμπουμ της καριέρας τους; Είναι προφανές ότι "Everybody Hurts", αλλά στα χέρια των REM η μοναξιά, ο θάνατος, η αυτοκτονία και η ερωτική ζήλεια μπόρεσαν να γίνουν κοινωνικό φαινόμενο και ένα από τα καλύτερα άλμπουμ των ‘90s.  

Monster (1994)
To μετά grunge άλμπουμ τους ή αν θέλετε το πιο glam rock τους. Κι όμως είναι το καλύτερο σε πωλήσεις άλμπουμ τους, έστω κι αν στους κριτικούς η στροφή τους φάνηκε πολύ απότομη… Το “What's the Frequency, Kenneth?" πέτυχε την crossover επιστροφή.  

New Adventures in Hi-Fi (1996)
To τελευταίο άλμπουμ με τον Billy Berry, ηχογραφήθηκε κατά την διάρκεια περιοδείας και περιέχει την συνεργασία με την Patti Smith («Ε-Bow»), το εντονότατo επτάλεπτο “Leave” και φυσικά το “How The West Was Won”.  

Up (1998)
And then there were three…Όλοι περίμεναν πως θα λειτουργήσουν χωρίς τον φίλο τους στα ντραμς και εκείνοι ανταποκρίθηκαν με ακόμα πιο χαμηλών τόνων άλμπουμ, και το πολύ καλό single “Daysleeper”. Εδώ σημειώνεται και η πρώτη δειλή προσέγγιση των REM στην electronica, και το “Joey Waronker” (ντράμερ του Beck) ήταν το όνομα που έψαχναν να διαβάσουν όλοι…  

Reveal (2001)
“Smooth” συνδυασμός μελωδιών με hi-tech παραγωγή και με τους στίχους του Stipe να διατηρούνται σοφοί και απατηλοί. Τα "Imitation of Life", "All The Way To Reno (You're Gonna Be A Star)" και "She Just Wants To Be", έδειξαν ότι οι REM θα βρίσκουν πάντα τον δρόμο για το ραδιόφωνο…  

Around The Sun (2004)
Ίσως το πρώτο άλμπουμ που χρειάζεται (τόσες) πολλές ακροάσεις για να αναδειχθεί καλύτερα. Το πρώτο single είναι το “Leaving New York”, ενώ ακόμα αυτά που ξεχωρίζουν είναι το “The Outsiders” όπου καλεσμένος είναι ο Q-Tip (πρώην A Tribe Called Quest), ενώ πολλές είναι και οι έντονές αναφορές και στον ήχο της Patti Smith. Το “Boy In The Well” θα μπορούσε να είναι μία αφιέρωση σε όσους κάθονται κλεισμένοι στο δωμάτιό τους και να διαβάζουν στίχους...    

Accelerate (2008)
Χρόνια μας υπόσχονταν ένα "δυνατό" aggressive ροκ άλμπουμ… Για την ακρίβεια, από το 1997 που έμεινε κενό το σκαμπό του Bill Berry. Στο Accelerate ο Peter Buck μπαίνει στο στούντιο παίρνοντας μαζί του, μετά από χρόνια, όλο το σετ με τις πεταλιέρες και τους ήχους του. Μετά το ‘χλιαρό’ Around The Sun, ο Stipe παραδέχθηκε ότι έπαιζαν το κεφάλι τους, ενώ ο Buck δήλωσε ότι σχεδόν μίσησε το Accelerate, γιατί «έπρεπε οπωσδήποτε να πετύχει» αποδεικνύοντας ότι οι REM δεν είναι μια πρώην μπάντα. Ευτυχώς δικαιώθηκαν και μαζί τους δικαιώθηκε και ο Edge των U2 που σχεδόν τους ανάγκασε να επιλέξουν ως παραγωγό του άλμπουμ τον Jacknife Lee (Run DMC, U2, Christina Aguilera, TLC, Radiohead, Blur, Pink, Eminem, Snow Patrol, Kraftwerk κλπ).   

Collapse Into Now (2011)
To κύκνειο, όπως αποδείχθηκε άσμα των REM (προφητικός άραγε ο τίτλος;) είχε ευρωπαϊκό αέρα (είχαν μετακομίσει συνολικά για κάνα χρόνο στο Βερολίνο, για έμπνευση και ηχογραφήσεις) και πολυεπίπεδες συνθέσεις, ακριβώς το αντίθετο δηλαδή από τον ‘concept’ χαρακτήρα του προηγούμενου Accelerate. Ισως ένα από τα πιο ‘έντεχνα’ άλμπουμ των REM με μερικά ‘σπαρακτικά’ τραγούδια πρώτης γραμμής ("Oh My Heart"), αρκετούς καλούς φίλους ως guest (Patti Smith, Eddie Vedder, Peaches, κλπ) και τον Jacknife Lee ξανά πίσω από την κονσόλα...