Ο γνωστός - άγνωστος Μιχάλης Μυτακίδης . . .

‘’…αλεπού του βάλτου είναι το παρανόμι μου, κι αν είχα εφτά ζωές για τους προδότες δε θ' άλλαζε η γνώμη μου…’’,
μ’αυτούς τους στίχους από την προσωπική του δισκογραφία έχει επιλέξει ο Μιχάλης να περιγράψει τον εαυτό του, σε συνέντευξη του σε δημοσιογράφο γνωστού ελληνικού περιοδικού.
Ο Μιχάλης γεννήθηκε στο Πέραμα, κατά τη διάρκεια ενός γλεντιού σε μία ταβέρνα, το 1967, από πρόσφυγες γονείς. Μεγάλωσε στον τόπο αυτό, τον οποίο αγάπησε και μίσησε ταυτόχρονα. «Το Πέραμα γενικά είναι μια μεγάλη αντίφαση. Θες να φύγεις από τότε που καταλαβαίνεις τον εαυτό σου, αλλά πάντα κάτι συμβαίνει και ξαναγυρνάς», είπε κάποτε ο Μιχάλης σε ένα δημοσιογράφο.
Την περίοδο 1983-1985 φοίτησε στη Σχολή Τουριστικών Επαγγελμάτων της Αναβύσσου, και αφού εργάστηκε σε εστιατόρια και ξενοδοχεία, άνοιξε το 1989 το δικό του εστιατόριο στο Πέραμα. Η αγάπη του για τη μουσική όμως είχε τις ρίζες της βαθιά μέσα του. Απο το 1985 εργαζόταν και ως DJ. Έκανε την πρώτη επαφή του με το rap το 1979 μέσω ενός κομματιού του Kool Herc (τζαμαικανός DJ,από τους πρωτεργάτες του hip-hop) από τον ραδιοφωνικό σταθμό της αμερικάνικης βάσης και ξεκίνησε να ψάχνει οτιδήποτε είχε σχέση με το rap και το hip hop. Τότε ήταν που υιοθέτησε το ψευδώνυμο Foxmoor, και κάπως έτσι,ξεκίνησε η μουσική πορεία ενός σημαντικότατου εκπροσώπου της ελληνικής hip-hop σκηνής.

«Εκείνη την εποχή το Πέραμα, έχοντας βιώματα από το παλιό καλό λαϊκό τραγούδι και από το ροκ των late 70s, τουλάχιστον σαν θεματική γύρω από τη ζωή μας, μας έδινε πάντα κάτι "γήινο", απτό, λαϊκό. Λαϊκό με την έννοια ότι μπορεί να το αντιληφθεί ο καθένας. Άρα αυτό που θα έκανα εγώ αν αποφάσιζα να ασχοληθώ με τη μουσική, θα ήταν σίγουρα κάτι άμεσο. Έτυχε να ξέρω τον κώδικα του hip-hop από τη γέννησή του. Μετά όταν αποφάσισα να κάνω το δικό μου hip-hop ήθελα να έχει κάποια σχέση με μένα, άρα και με τον τόπο μου. Κοίταξα να κρατήσω τον κώδικα από εκείνες τις εποχές του τόπου αυτού. Και ο πιο βασικός όλων ήταν να προσέχεις τι λες γιατί θα το ανταμώσεις μπροστά σου. Το low bap, λοιπόν, έχει στηριχθεί πάνω σε αυτό το κάποτε αυτονόητο, που καλό είναι μερικές φορές να μας το θυμίζει κανείς, έτσι για την ισορροπία μας, όχι για ψυχαναγκασμό»(Μιχάλης Μυτακίδης,συνέντευξη στο Θεοδόση Μίχο του περιοδικού Nitro).

Αριστερός λόγω βιωμάτων, ο Μιχάλης μετέτρεψε όλες αυτές τις σκέψεις που τον βασάνιζαν, σε μουσικό κίνημα. Η ζωή στο Πέραμα, άλλωστε, ήταν ένα πολύ πρόσφορο έδαφος για να δημιουργήσει κανείς πολιτική συνείδηση, για την ακρίβεια ,αριστερή συνείδηση. Έχοντας ζήσει τα παιδικά του χρόνια επι επταετίας και μεγαλώνοντας σε ένα περιβάλλον όπου η αδικία, ο ρατσισμός, οι διακρίσεις αποτελούσαν καθημερινότητα, έγραψε στίχο επαναστατικό και συνάμα ποιητικό με την προοπτική όλα αυτά για τα οποία μιλάει στα κομμάτια του να τα ακούσουν, να τα κατανοήσουν, να τα νιώσουν όσοι ακούν Low Bap.



"Bασική λοιπόν ανάγκη για μας και το low bap είναι το κοινό μας, αλλά και όσοι κάνουν low bap, να αποκτήσουν πολιτική σκέψη. Nα αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει γύρω μας, ξεκινώντας από το σπίτι μας και φτάνοντας σε όλο τον κόσμο. Eχουμε αρθρώσει πολιτικό λόγο στα τραγούδια μας εδώ και καιρό, πιο ακατέργαστο στην αρχή μα όλο και πιο κοντά στην ψυχή μας"(Μιχάλης Μυτακίδης, συνέντευξη στην εφημερίδα Αυγή/2001). Πολλοί έχουν χρεώσει στο Μιχάλη κατά καιρούς,’’κομματικό’’ και όχι πολιτικό λόγο, κάτι που ο ίδιος έχει αμφισβητήσει πολλάκις στο παρελθόν, όχι μόνο με το λόγο του αλλά και με τις πράξεις του.Έχει συμμετάσχει σε πολλές παραταξιακές διοργανώσεις, με την προοπτική του διαλόγου πάντα, και μέχρι εκεί. Προσωπικά, θα χαρακτήριζα το Μιχάλη ως ένα ρομαντικό επαναστάτη με δηλητηριώδη γλώσσα.

Το ζήτημα των χορηγών

Τα πιο όμορφα πράγματα στη ζωή είναι αυτά που σκαρώνουμε με αγάπη, αξιοπρέπεια και το ανάλογο ρίσκο. Αυτός και μόνο είναι ο λόγος που θα ‘πρεπε όλοι εμείς οι εμπλεκόμενοι στα «καλλιτεχνικά» πράγματα να βαδίζουμε το μονοπάτι που διαλέξαμε χωρίς βοήθεια από ‘κείνους που βρίσκονται πίσω από τους φράχτες. Έτσι λοιπόν σας προτείνω για πρώτη και στερνή φορά ν’ ακούσουμε ό,τι έχει απομείνει μέσα μας και να δώσουμε σ’ όλους να καταλάβουν ότι:

Σκαρώνουμε τραγούδια για να μη χαθούν τα όμορφα από γύρω μας.
Ανεβαίνουμε στη σκηνή και ξέρουμε πολύ καλά το γιατί.
Δε χρειαζόμαστε μεσάζοντες στα όνειρά μας
Μπορούμε και χωρίς τη βοήθεια των «γυρτών» της μουσικής βιομηχανίας.
Μπορούμε και χωρίς προστάτες της «πνευματικής μας ιδιοκτησίας».
Αντέχουμε και χωρίς τα βαμπίρια της διαφήμισης
Υπάρχουμε και χωρίς κριτικές και αφιερώματα
Οι στίχοι και οι μουσικές μας ταξιδεύουν κι ας μη μάς παίζει το ράδιο και η τηλεόραση.
Ανησυχούμε χωρίς να μας το επιβάλλουν οι επαγγελματίες της πολιτικής.
Έχουμε γνώση των καιρών.
Παλεύουμε για την αυτονομία μας.
Έχουμε το θάρρος και το θράσος να μποϋκοτάρουμε την «εξασφάλιση» μας και τους προφήτες της.
Διατηρούμε την επικινδυνότητα ως βασικό συστατικό.
Κάνουμε εξέγερση και το γλεντάμε.

Κι όλα αυτά κι άλλα πολλά χωρίς «πλάτες», «άκρες», «καβάτζες», «μεσσίες», «νταβατζήδες», χωρίς ξεφτίλα, αλλά με τα πιο όμορφα να μας περιμένουν λίγο πιο πέρα. Προς εκεί που φοβάται καμιά φορά να πέσει το μάτι μας και ν’ ακούσει το αυτί μας όταν στεκόμαστε να ξεκουραστούμε για λίγο σ’ εκείνη τη σκοτεινή πλαγιά τη γνώριμη. Πάμε ρε, εμείς κάνουμε κουμάντο σ’ ό,τι σέρνουμε μέσα μας. Μην τ' απλώνετε μπροστά τους ούτε για λίγο. Ό,τι λάθος κάναμε, το κάναμε. Τώρα πάμε όπου γουστάρει ο καθένας και σας εύχομαι ν’ ανταμώσετε το τέλος σας όσο γίνεται πιο αλέρωτοι κι ευτυχισμένοι. 
Και στους τρελούς που βάζουν το κεφάλι συνέχεια στη φωτιά, εύχομαι.. 
Καλή αντάμωση στα όμορφα. 

B.D.FOXMOOR
 

Όσον αφορά το ζήτημα των χορηγών, επέλεξα να χρησιμοποιήσω αυτούσια τα λόγια του Μιχάλη, καθώς ένας προσωπικός σχολιασμός ή μια προσωπική παρουσίαση του θέματος, ίσως να έπεφτε σε λάθη και ανακρίβειες. 
Το No Sponsors Movement είναι ένα κίνημα που ξεκίνησε κάπου στο 2006, μέσα από τους κόλπους του Low Bap, με πρωτεργάτη για ακόμα μια φορά το Μιχάλη,και κινητοποίησε πολύ κόσμο, όχι μόνο σε τοπικό, αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο (μιλώντας για τους κύκλους του hip-hop πάντα ). Κινητοποίησε ανθρώπους που έχουν γνώση των καιρών και νιώθουν έντονη την ανάγκη να προστατεύσουν την αυτονομία και την καθαρότητα της δημιουργικής σκέψης σ’ όποια γωνιά του κόσμου κι αν εκφράζεται. Είναι ένα κίνημα που ουσιαστικά προτρέπει τον κάθε δημιουργό-καλλιτέχνη, να σταθεί στα πόδια του και να πετάξει από πάνω του την επιτακτική ανάγκη των χορηγών και της χρηματοδότησης για την προώθηση της μουσικής του. Γιατι η μουσική ταξιδεύει και ‘’τσάμπα’’ γι’αυτούς που είν’εκεί για να την ακούσουν . . .





Ο Μιχάλης, ο Νικήτας και οι άλλοι . . .

Το 1993 εισχωρεί στη Low Bap φάση ο Νικήτας, ένας 18χρονος πιτσιρικάς, με ελάχιστες γνώσεις πάνω στη μουσική, ο οποίος στο πρόσωπο του Μιχάλη είδε έναν δημιουργό με προοπτικές και όραμα, το οποίο πίστεψε βαθιά και αποφάσισε να στηρίξει. Μια σχέση γεμάτη εντάσεις που σημάδεψε τις ζωές και των δύο, την πορεία αλλά και το ίδιο το κοινό του Low Bap. Ο Μιχάλης ο έντονος και απόλυτος χαρακτήρας απ’τη μία, κι απ’την άλλη ο Νικήτας με την ελευθεριακή του προσωπικότητα , ήταν, όπως η ιστορία απέδειξε, ένας πολύ δύσκολος συνδυασμός ανθρώπων προς αρμονική συνύπαρξη. Οι συγκρούσεις στη σχέση τους ήταν ένα καθημερινό φαινόμενο απ’την αρχή της γνωριμίας τους. Η αγάπη και ο σεβασμός που είχαν ο ένας για τον άλλο, στην αρχή,έδινε συνεχώς δεύτερες ευκαιρίες, μέχρι την οριστική ρήξη μεταξύ τους και την αποχώρηση του Νικήτα απ’τους Active Member και τη Freestyle Productions. Η ρήξη αυτή είχε ως αποτέλεσμα σειρά δικαστικών διαμαχών για οικονομικά συμφέροντα, τραγούδια απειλές – προσβολές – υπονοούμενα , δηλώσεις υποτιμητικές σε συναυλίες, το διχασμό στο κοινό τους και εν τέλει ένα αρκετά σημαντικό μουσικό χάσμα στους Active Member και κατ’επέκταση στο Low Bap. 

Πρίν την αποχώρηση του Νικήτα, είχαν προηγηθεί οι αποχωρήσεις πολλών άλλων παιδιών που συμμετείχαν στη «φάση», για λόγους που αφορούσαν άμεσα τη συμπεριφορά του Μιχάλη, όπως αποκάλυψαν σε μετέπειτα συνεντεύξεις. Πολλοί από τους συνεργάτες του Μιχάλη, του έχουν χρεώσει την προσωπική τους στέρηση στοιχειώδους ελευθερίας έκφρασης, στιχουργικής και όχι μόνο. Του έχουν χρεώσει συμπεριφορές «ολιγαρχικού ηγέτη» και πολλές φορές υποκρισία και ψέμματα. Ο Μιχάλης απ’τη μεριά του, έχει χρεώσει στους πάλαι ποτέ συνεργάτες του, έλλειψη ανδρείας , υποκρισία και – Ω!ΤΙ ΕΚΠΛΗΞΗ!!! – ψέμματα. Κάτι πολύ σημαντικό που παρατηρείται ακόμα και μετά από όλες αυτές τις κόντρες και όλες αυτές τις διαμάχες , είναι πως κανένας από τους αποχωρήσαντες δεν έφυγε μακριά από το Low Bap. Όλοι έφυγαν μακριά από το Μιχάλη. Το Low Bap κίνημα και οι ιδέες που αυτό πρεσβεύει, δεν απογοήτευσαν κανέναν. Και είναι αξιοσημείωτο πως όλοι έχουν μόνο καλά να θυμούνται από τη «φάση». Είναι όμως αξιοσημείωτο και το γεγονός πως το Low Bap το γέννησαν οι στίχοι του Μιχάλη. Επιπλέον σχόλια,περιττεύουν. .

Κάτι σαν επίλογος . . .

Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός πως το Low Bap είναι παιδί του Μιχάλη. Είναι όμως και αδιαμφισβήτητο γεγονός πως η αναγνώριση για το συγκεκριμένο κίνημα ήρθε και χάρη σε άλλους MCs και συγκροτήματα που αναδείχτηκαν μέσα από τη Freestyle Productions , που στήριξαν αυτό που το Low Bap προσπάθησε να «περάσει», που έβαλαν κι αυτοί ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του εαυτού τους στην ελληνική hip – hop σκηνή. Οι πραγματικοί λόγοι για τη σημερινή κατάληξη πολλών συγκροτημάτων του Low Bap ίσως να είναι γνωστοί, ίσως και να μη μαθευτούν και ποτέ. Το μόνο σίγουρο είναι πως το κοινό του Low Bap παρέμεινε πιστό σ’αυτά που η «φάση» τραγουδούσε. Τα φαινόμενα θεοποίησης συγκεκριμένων προσώπων, υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν. Αυτά όμως που μένουν ανεξίτηλα στο πέρασμα του χρόνου, είναι στην τελική οι ΙΔΕΕΣ.