Σήμερα έχει αποκηρύξει τα new wave νιάτα του και το μόνο που τον ενδιαφέρει πλέον είναι να γεμίζει παρτιτούρες ολόκληρες με νότες κλασικής μουσικής. Αλλά δεν έχει σημασία. Αυτός ο μουσικός χαμαιλέοντας που αποδείχθηκε υπερβολικά ευφυής για να καθίσει φρόνημα σ’ ένα και μόνο μουσικό σημείο, έσπασε τα δεσμά του power pop/rock πολύ γρήγορα. Η εκπληκτική μελωδία στο πιάνο του “Steppin΄ Out” ακούστηκε νωρίς νωρίς στα ‘80s (1982), ενώ σημειωτέον είχε ήδη προλάβει να κάνει την φαντασίωση του leader μίας big band πραγματικότητα στο Jumpin΄ Jive του ’81. Το να αρχίσει να επεξεργάζεται τη μουσική του ικανότητα και να καταλήξει ένας άλλος… George Gershwin ήταν θέμα χρόνου. Έπρεπε κι αυτός όμως να ξεκινήσει από κάπου το ταξίδι του. Και το έκανε από τα χαρακώματα του new wave.
Καλά, όχι πως λερώθηκε ποτέ με πολιτικολογίες στυλ Elvis Costello ή ασχολήθηκε με το τραγανό pub rock του Graham Parker. Από το «ανανεωτικό» κιόλας ντεμπούτο του ’79 φάνηκε πόσο εκλεκτικός ήταν ο Joe Jackson, πόσο πιο ντελικάτης κοψιάς ήταν. Αφήστε που η A&M χάρηκε τρελά που είχε βρει έναν «αγριεμένο», ταλαντούχο νεαρό που μπορούσε ωστόσο να τον παρουσιάσει και σε κανένα meeting χωρίς να φοβάται πως θα διαλύσει όλα τα γραφεία. Ο αυθορμητισμός του εξαιρετικού “Is She Really Going Out With Him?” είναι το highlight αυτού του ολοκληρωμένου ντεμπούτο, που αντί για το νιχιλισμό του punk, προτίμησε να καταπιαστεί με εξωφρενικά καλογραμμένα τραγούδια που σε αναγκάζουν να τα τραγουδάς. Τα “One More Time” και “Sunday Papers” ήταν εκείνα που κάλυπταν τις «κοινωνικού» περιεχομένου ανάγκες της εποχής, ο Jackson όμως κατά βάθος ενδιαφερόταν για τα κορίτσια και τα ζόρια που του προκαλούσαν (“Pretty Girls”, “Fools In Love”). Με απαστράπτουσες μελωδίες και ρυθμοί τσακμάκια, έφτιαξε τη μουσική φόρμα που πάνω της παρέλασε το ιδιαίτερο στιχουργικό του χιούμορ, αυτό που δεν κουράστηκε ποτέ να αναλύει με κοφτερά σχόλια τα δύο φύλα, αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό.
