Στο πρώτο μισό των ‘80s εμφανίστηκε αυτή η βραχύβια υποκατηγορία του rock στην περιοχή της Καλιφόρνια, ανακατεύοντας ψυχεδέλεια, απόηχους των Byrds και μία γενικότερη αδυναμία προς την ‘60s pop της δυτικής ακτής, αλλά και το garage rock. Οι εκπρόσωποί του υπήρξαν ιδιαίτερα αγαπημένοι και δισκογραφικά αξέχαστοι… 

Dream Syndicate – The Days Of Wine and Roses
(Slash, 1982)
Πόσες και πόσες φορές έχουμε τραγουδήσει το ομώνυμο τραγούδι στην Αθήνα μαζί με τον Steve Wynn… Το άλμπουμ εικόνισμα των Dream Syndicate άφησε ιστορία στο κολεγιακό ραδιόφωνο, μεταφέροντας με γλαφυρότατο τρόπο την σαφή Velvet Underground εικόνα που είχε στο μυαλό του ο Wynn. Είναι η ηχογράφηση που θα ορίζει πάντα τους Dream Syndicate, και κυρίως την ικανότητα του Wynn, ως συνθέτη, ένα καμάρι της αμερικανικής μουσικής παράδοσης.




Thin White Rope – Moonhead
(Frontier, 1987)
Από τα πλέον παραγνωρισμένα αμερικανικά συγκροτήματα, που σίγουρα ανέπτυξε την προσωπική του κιθαριστική προσωπικότητα, ωστόσο στην αρχή συνδέθηκε με το είδος. Στο δεύτερο τους άλμπουμ η φωνή γεμάτη «χαλίκια» του Guy Kyser προκαλεί ανατριχίλες, δένοντας απόλυτα με το σουρεαλιστικό desert rock της μπάντας που μόνιμα έμοιαζε πως έπαιζε το τελευταίο της τραγούδι. Φανταστείτε τους Crazy Horse να διασκευάζουν το Unknown Pleasures των Joy Division.




Rain Parade - Emergency Third Rail Power Trip/ Explosions In The Glass Palace
(Enigma, 1983)
To δίχως υπερβολές all time classic ντεμπούτο των Rain Parade αναμείγνυε στοιχεία από το 5th Dimension των Byrds, το Magical Mystery Tour των Beatles, την διπλή δουλειά που χαρακτήρισε τις κιθάρες των Television, συν μπόλικες ψυχεδελικές αναφορές. Το Explosions… είναι το mini album που ακολούθησε διατηρώντας τις ισορροπίες της μπάντας του Ντέιβιντ Ρόμπακ, δημιουργού των Opal αλλά και των Mazzy Star, συγκροτήματα όπου μπορείς να ακούσεις απόηχοι των Rain Parade.

  


Green On Red – Gas Food Lodging
(Enigma, 1985)
Αν και περισσότερο all american ο ήχος τους παρά ψυχεδελικός, οι πρόσφατα επανασυνδεδεμένοι Green on Red διατήρησαν φαρδιά πλατιά επάνω τους την Paisley Underground ταμπέλα. Στο κλασικό τους άλμπουμ που φέρνει και από τα δύο η κλασική φωνή του Dan Stuart στοιχειώνει την americana, ενώ το όργανο του Chris Cacavas ξεχωρίζει. Η συμβολή της κιθάρας του Chuck Prophet ήταν το σημείο κλειδί.  




The Long Ryders – Native Sons
(Zippo, 1984)
Αν και έγιναν γνωστοί για την ώθηση που έδωσαν στην εναλλακτική country σκηνή, στο πρώτο ολοκληρωμένο τους άλμπουμ έδωσαν τα καλύτερα paisley διαπιστευτήριά τους. Στο “Ivory Tower” βοήθησε ο ίδιος ο Gene Clark των Byrds, ενώ η ψυχεδελική τους δύναμη ήταν ακόμα προφανής και λαμπερή, πριν αποφασίσουν να γίνουν ένα mainstream country σχήμα ένα χρόνο αργότερα και θα υπέγραφαν στην Island. Ο leader τους Sid Griffin υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους θαυμαστές του Gram Parsons… 




True West – The Drifters
(PVC, 1984)
Η διασκευή στο “Lucifer Sam” των Pink Floyd στο ντεμπούτο EP τους ήταν εντυπωσιακή. Το Drifters ήταν ακόμα καλύτερο με τα φωνητικά του Γκάβιν Μπλέρ να είναι το ίδιο εντυπωσιακά όσο η κιθάρα του Ράς Τόλμαν, που θα ακολουθούσε και αυτός τον ντράμερ Τζόσεφ Μπέκερ στον δρόμο προς τους Thin White Rope. Κυρίαρχα τα μελωδικά folk rock στοιχεία.




The Three O’Clock – Baroque Hoedown
(Frontier, 1982)
O τραγουδιστής και μπασίστας Michael Quercio φέρεται ο νονός του Paisley Underground όρου, αλλά και leader ενός άκρως αντιπροσωπευτικού γκρουπ του, τους The Three O’Clock. Επιρροές από τους Byrds, Move, πρώιμους Bee Gees και Pink Floyd έβρισκε πάντα κανείς στους δίσκους του γκρουπ, ενώ η γκαρνταρόμπα του Quercio ήταν αλάνθαστα ψυχεδελική, όπως και το πρώτο EP τους, Baroque Hoedown, του ’82. 




The Bangles – The Bangles
(Faulty, 1982)
Κι όμως, πολύ πριν γνωρίσουν τον Prince, οι Bangles ηχογράφησαν στο ομώνυμο ντεμπούτο EP τους ένα έξοχο ‘60s ήχο, δυνατά ψυχεδελικό δίχως να διακρίνονται ίχνη αντιγραφής, αλλά και συνάμα ανάλαφρο και γεμάτο με όμορφες αρμονίες. Το “Want You” θα μπορούσαν να το είχαν πει μέχρι και οι Seeds… To ντεμπούτο τους All Over The Place τις βρήκε «καλογυαλισμένες», πιο pop/rock και προς άγραν επιτυχίας… 




Opal – Happy Nightmare Baby
(SST, 1987)
Δημιουργήθηκαν από τους David Roback (Rain Parade) και Kendra Smith (Dream Syndicate), ίσως το πλέον τελευταίο συγκρότημα της σκηνής αρέσκονταν σε Doors μπαλάντες και acid μελωδίες α λα Syd Barrett. Ατμοσφαιρικοί και ανήσυχοι, οι Opal ένωναν τα κιθαριστικά φάσματα του Roback με τις σκοτεινές εμμονές των στίχων της Smith. Με την αποχώρηση της Smith, κατέφθασε η Hope Sandoval και αμέσως μετά οι Mazzy Star.  




Game Theory – Big Shot Chronicles
(Enigma, 1986)
Κάπου μεταξύ Big Star και νέο ψυχεδέλειας, οι Game Theory του τραγουδιστή/κιθαρίστα Scott Miller κατάφεραν να αποτελέσουν μία υπολογίσιμη δύναμη στη σκηνή του Λος Άντζελες. Οι power/jangle pop εικόνες που παρήγαγαν ήταν ιδιαίτερα δυνατές και πιασάρικες, ωστόσο η επιτυχία δεν τους χτύπησε ποτέ την πόρτα.