Δεν υπήρχε καλύτερο θέαμα από το να βλέπεις τον Damien Lovelock, τον τραγουδιστή των Celibate Rifles μέσα στα χαβανέζικα πουκάμισά του. Όταν σαν κλασικός άξεστος αυστραλός τουρίστας στηνόταν για να ποζάρει μαζί με την υπόλοιπη μπάντα για κανένα εξώφυλλο ή οπισθόφυλλο (ε ρε και να σκάσει πουθενά στην Αθήνα...), ήξερες πως η μεγαλύτερη εναλλακτική μπάντα που έβγαλε η Αυστραλία, εάν συνυπολογίσεις τους παράγοντες της αξιοπιστίας και της συνέπειας/διάρκειας μέσα στο χρόνο, ήταν έτοιμη να σου χαρίσει μία ακόμα punk rock πώρωση. Υπάρχει μία τριάδα-τετράδα ηχογραφήσεων που παγίωσαν την προσφορά τους στην αυστραλέζικη και παγκόσμια cult συνείδηση. To Blind Ear ήταν το πέμπτο άλμπουμ των Celibate Rifles και όσες φορές κι αν γυρίσει στο πικάπ (βινύλιο γαρ, και ψιλοβαρύ…), δεν «στομώνει» ποτέ το punk rock του.
Έχοντας πάρει τα καλύτερα μαθήματα από τους προπάτορες Radio Birdman και Saints, το συγκρότημα εμφανίστηκε δισκογραφικά το ’82 και μέχρι το ’89 είχε ζεστάνει τόσο καλά τις μηχανές του, που μπορούσε να ανεβάσει την θερμοκρασία στην μισή Ωκεανία με ένα live show. Ενώ μέχρι εκείνη τη στιγμή η «χύμα» συμπεριφορά του γκρουπ ήταν σημείο αναφοράς, σ’ αυτό το άλμπουμ τα πράγματα σοβάρεψαν όσο ακριβώς έπρεπε για να αποκτήσει στιβαρότητα η punk ωρίμανσή τους. Με δύο τραγούδια να μιλούν για την κατάσταση στην Βόρειο Ιρλανδία (!), τα “Sean O’Farrell” και “Belfast” και τους στίχους του ανέκφραστου ερμηνευτικά Lovelock να κόβουν στα δύο με περισσότερη κοινωνικοπολιτικοοικολογική ακρίβεια και εξυπνάδα, οι Celibate Rifles έβαλαν τα μεθυσμένα κέφια τους στο πιο συμπαγές και σαρκαστικό δισκογραφικά καλούπι. Με τις διπλές κιθάρες των «δίδυμων» Kent Steedman και Dave Morris να παραμένουν το Α και το Ω της Stooges/Ramones/Stones ακάματης ενέργειά τους, η μπάντα γεννούσε τα μικρά high energy rock’n’roll αριστουργήματα που κανονικά θα έπρεπε να είχαν ακουστεί παγκοσμίως και όχι να περιμένουν μέχρι να πακεταριστούν και να πλασαριστούν ως πανάκριβο βινύλιο εισαγωγής στον υπόλοιπο κόσμο. Τo συγκλονιστικό “Electravision Mantra”, τα καυτά “Johnny”, “Wonderful Life” (αφιερωμένο τότε στους γιάπηδες), “Cycle”, “They're Killing Us All (To Make The World Safe)”, η sing along πρόσκληση του “O Salvation”, δεν σηκώνουν την παραμικρή αμφισβήτηση, τον παραμικρό δισταγμό…
Δεν υπήρχε καλύτερο θέαμα από το να βλέπεις τον Damien Lovelock, τον τραγουδιστή των Celibate Rifles μέσα στα χαβανέζικα πουκάμισά του. Όταν σαν κλασικός άξεστος αυστραλός τουρίστας στηνόταν για να ποζάρει μαζί με την υπόλοιπη μπάντα για κανένα εξώφυλλο ή οπισθόφυλλο (ε ρε και να σκάσει πουθενά στην Αθήνα...), ήξερες πως η μεγαλύτερη εναλλακτική μπάντα που έβγαλε η Αυστραλία, εάν συνυπολογίσεις τους παράγοντες της αξιοπιστίας και της συνέπειας/διάρκειας μέσα στο χρόνο, ήταν έτοιμη να σου χαρίσει μία ακόμα punk rock πώρωση. Υπάρχει μία τριάδα-τετράδα ηχογραφήσεων που παγίωσαν την προσφορά τους στην αυστραλέζικη και παγκόσμια cult συνείδηση. To Blind Ear ήταν το πέμπτο άλμπουμ των Celibate Rifles και όσες φορές κι αν γυρίσει στο πικάπ (βινύλιο γαρ, και ψιλοβαρύ…), δεν «στομώνει» ποτέ το punk rock του. 
Έχοντας πάρει τα καλύτερα μαθήματα από τους προπάτορες Radio Birdman και Saints, το συγκρότημα εμφανίστηκε δισκογραφικά το ’82 και μέχρι το ’89 είχε ζεστάνει τόσο καλά τις μηχανές του, που μπορούσε να ανεβάσει την θερμοκρασία στην μισή Ωκεανία με ένα live show. Ενώ μέχρι εκείνη τη στιγμή η «χύμα» συμπεριφορά του γκρουπ ήταν σημείο αναφοράς, σ’ αυτό το άλμπουμ τα πράγματα σοβάρεψαν όσο ακριβώς έπρεπε για να αποκτήσει στιβαρότητα η punk ωρίμανσή τους. Με δύο τραγούδια να μιλούν για την κατάσταση στην Βόρειο Ιρλανδία (!), τα “Sean O’Farrell” και “Belfast” και τους στίχους του ανέκφραστου ερμηνευτικά Lovelock να κόβουν στα δύο με περισσότερη κοινωνικοπολιτικοοικολογική ακρίβεια και εξυπνάδα, οι Celibate Rifles έβαλαν τα μεθυσμένα κέφια τους στο πιο συμπαγές και σαρκαστικό δισκογραφικά καλούπι. Με τις διπλές κιθάρες των «δίδυμων» Kent Steedman και Dave Morris να παραμένουν το Α και το Ω της Stooges/Ramones/Stones ακάματης ενέργειά τους, η μπάντα γεννούσε τα μικρά high energy rock’n’roll αριστουργήματα που κανονικά θα έπρεπε να είχαν ακουστεί παγκοσμίως και όχι να περιμένουν μέχρι να πακεταριστούν και να πλασαριστούν ως πανάκριβο βινύλιο εισαγωγής στον υπόλοιπο κόσμο. Τo συγκλονιστικό “Electravision Mantra”, τα καυτά “Johnny”, “Wonderful Life” (αφιερωμένο τότε στους γιάπηδες), “Cycle”, “They're Killing Us All (To Make The World Safe)”, η sing along πρόσκληση του “O Salvation”, δεν σηκώνουν την παραμικρή αμφισβήτηση, τον παραμικρό δισταγμό…
