Ο όρος εμφανίστηκε δειλά στα μέσα των 90’s θέλοντας να προσδιορίσει το «παλιό ροκ», όχι βέβαια εκείνο των 60’s αλλά των 70’s. Η έκρηξη του «άλλου ροκ» των 70’s (Punk) άφησε αδιάφορο το classic rock, που έχει ορισμένες ιδιαιτερότητες όχι μόνο μουσικές, αλλά και εμφανισιακές (καρώ πουκάμισα, τζην, φαρδιές ζώνες, μπότες και μαλλί αλά Rory Gallagher).
Σήμερα βέβαια στον χώρο των θιασωτών του είδους έχουν παρησφρήσει και άτομα μιας κάποιας ηλικίας που όσο εύκολα την βρίσκουν με το "Radar Love", άλλο τόσο εύκολα ξεσαλώνουν με το Michael Jackson!
Οι θιασώτες του Classic Rock, εκτός του Punk αντιπαθούν και την Pop των 80’s (τι είναι όλοι αυτοί οι φλώροι βρε παιδιά με το κουρεμένο μαλλί και τα μπιμπίκια;), ενώ από τα 60’s συμπαθούν ιδιαίτερα τους Doors και τον J. Hendrix όλοι τους δε έχουν δει, το λιγότερο, τρεις φορές το «Easy Rider».
Μουσικολογικά το classic rock έχει να κάνει με μακρόσυρτα κιθαριστικά σόλο, βαρύ ήχο από την Rhythm Section του γκρουπ ενώ τα φωνητικά είναι κάτι μεταξύ Paul Rodgers και Robert Plant. Αν και έχει στενές μουσικές σχέσεις με το Blues, καλλιτέχνες όπως ο John Lee Hooker, o Sοnny Boy Williamson, o Elmore James κλπ. δεν έχουν το απαραίτητο hard στοιχείο για να γίνονται αποδεκτοί. Μιλώντας για blues ίσως ο Stevie Ray Vaughan μαζί με τον George Thorogood να είναι σχεδόν οι μόνοι αποδεκτοί Bluesmen από τους φανατικούς του classic rock.
Εκτός βέβαια από τα γκρουπ του Classic Rock (Deep Purple, Led Zeppelin, Free, Bad Company, UFO, Thin Lizzy, Uriah Heep κλπ) υπήρξαν και οι μεμονωμένοι καλλιτέχνες του είδους όπως ο Rory Gallagher, o Ted Nugent, o Peter Frampton κλπ. Τα ονόματα αυτά ήταν οι leader γκρουπ (π.χ. Taste) και θεώρησαν καλό κάποια στιγμή να κάνουν solo καριέρα.
Μερικοί κατατάσσουν στο Classic Rock και γκρουπ – παρωδίες που εμφανίστηκαν κυρίως στην Αμερική αρχές του 80’s (Reo Speedwagon, Styx, Toto, Asia, κλπ). Πιστεύω ότι αυτό έχει να κάνει με το απαραίτητο soft στοιχείο που θεωρείται ικανή και αναγκαία συνθήκη για να έλθει και κάποιο θηλυκό στην αντροπαρέα! Τα γκρουπ αυτά με «ολίγη» από Joan Jett και Knack θεωρούνται ιδανικά από τους DJ της Disco για να «ροκάρουν» εν μέσω Bee Gees, Donna Summer και Boney M!
Βέβαια το ως άνω φαινόμενο θεωρείται από τους κάτω των 25 ετών θιασώτες του είδους βέβηλο. Αυτοί προτιμούν να ανακατεύουν τον Dio και τον Ozzy με τον Αγγελάκα, τον Γιοκαρίνη, τον Παύλιδη και τον … Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Όμως και εδώ κάτι πρέπει να γίνει με το αδύνατο φύλο, κανένα πρόβλημα: Πυξ-Λαξ!
Μέσα στην όλη σύγχυση, όσον αφορά το classic rock, μερικοί μπερδεύουν και γκρουπ του συμφωνικού ή του progressive rock, μόνο και μόνο επειδή ήταν είδη που αναπτύχθηκαν τη δεκαετία του 70. Ονόματα με ένα ή το πολύ με δύο καλούς δίσκους (μερικά και με ….κανένα!!!) κατάφεραν να γίνουν μυθικά (Camel, Genesis, ELP, Yes κλπ). Την φήμη που έχουν για παράδειγμα οι Pavlov’s Dog στην Ελλάδα θα την ζήλευαν ακόμα και οι Coldplay.
Αναρωτιέται κανείς αν προέκυψε κάτι από αυτή την ιστορία. Αναμφισβήτητα ναι, το ένα είναι η έκρηξη του Punk από αγανακτισμένους και οργισμένους πιτσιρικάδες που είπαν τέρμα πια η βαρβατίλα και η βαρεμάρα στο Rock, ας ξεκινήσουμε κάτι καινούργιο! Το άλλο που προέκυψε ήταν να ψάξουν μερικοί σκεπτόμενοι ακροατές τις ρίζες του classic rock και να αναζητήσουν τους πρώιμους Rolling Stones, το Βρετανικό R & B των 60’s, τους καλλιτέχνες της Chess, τους καλλιτέχνες της Verve κλπ.
- Hawkwind: Δημιουργήθηκαν το 1969 από τον Dave Brock που είναι μέχρι σήμερα στο γκρουπ. Το έτερα μακροβιότερο μέλος της μπάντας ο Robert Calvert πέθανε το 1988. Οι Hawkwind έπαιζαν ένα μίγμα blues rock διανθισμένο με ηλεκτρονική ψυχεδέλεια, όλο αυτό το πράγμα ονομάστηκε space rock και επηρέασε πλήθος συγκροτημάτων (Astralasia, Zion Train, The Advent, Salt Tank κλπ).
Black Sabbath: Σχηματίστηκαν στα τέλη των 60’s από τους Tony Iommi, Bill Ward, Ozzy Osbourne και Geezer Butler. Ο 1ος τους δίσκους το 1970 (Black Sabbath) θεωρείται και είναι το πρώτο LP στην ιστορία του Heavy Metal. Το 2006 το γκρουπ μπήκε στο Rock ‘n’ Roll Hall of Fame.
