Ήταν Σεπτέμβρης του 2004 όταν ο Mike Patton πάτησε το πόδι του για τελευταία φορά το πόδι στην Ελλάδα. Τότε ήρθε με τον Razhel για ένα αυτοσχεδιαστικό show και αναπολούσε πολύ cool και συνειδητοποιημένα τους Faith No More. Στις 10 Αυγούστου το comeback τους κατέφθασε στην Αθήνα, -μας πήρε και μας σήκωσε, αν και μπορούν να λεχθούν πολλά για την ποιότητα του ήχου- και μας έδωσε μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να θυμηθούμε πως ο Patton αξιολογούσε τότε τα δέκα χρόνια που είχε περάσει με αυτή την μεγαλειώδη μπάντα... Όταν δεν είχε ιδέα για επανασυνδέσεις και όλα τα σχετικά.

Όσο περνάει ο καιρός όλο και περισσότεροι συμφωνούν μεταξύ τους ότι ήσουν ο βασικός λόγος που εξελίχθηκε ο ήχος των Faith No More...
Θα μπορούσε να διαφωνήσει κανείς με αυτό (γέλια)

Μπορεί. Όχι εγώ πάντως όχι (γέλια). Εσύ δεν συμφωνείς;
Όλα τα παραπάνω τα γράφατε εσείς, ο τύπος. Εμείς δεν δίναμε δεκάρα. Εμείς προσπαθούσαμε να παίξουμε τη μουσική μας, να είμαστε ευτυχισμένοι. Και το κάναμε για δέκα ολόκληρα χρόνια. Ήταν συγκρότημα πολύ καιρό πριν από μένα και ήταν είχαν έτοιμο κάτι ξεχωριστό πριν γίνω μέλος τους.

Δηλαδή η περίφημη φήμη περί «δυσλειτουργικής μπάντας» που έλεγαν όλοι ήταν ένα μεγάλο ψέμα;
Δεν ήταν ψέμα, αλλά δεν ήταν κάτι τόσο σημαντικό όσο το παρουσίαζαν. Ήμασταν ένα συγκρότημα που δεν έδινε «τροφή» στον τύπο, δεν κάναμε δηλώσεις και η μουσική μας ήταν δύσκολο να την συλλάβεις. Πολλοί δεν ήθελαν να γράφουν για τη μουσική μας, αλλά για εμάς και τις διαφορές μας ως προσωπικότητες. «Α, αυτός είναι ο punk τύπος, και εκείνος είναι ο heavy metal τύπος, και ο άλλος μπλα. μπλα…»

Αυτό ακριβώς που λες πρέπει να είναι το χειρότερο κλισέ στην rock ιστορία. Όποιος έγραφε για τους Faith No More ξεκινούσε από αυτό…
Τι να πω…Συμφωνώ μαζί σου…Είχα βαρεθεί να το διαβάζω.

Για ποιο πράγμα που πέτυχες με τους Faith No More είσαι πιο περήφανος;
Πιθανότατα θα έλεγα το γεγονός ότι μετά από μία μεγάλη επιτυχία, ένα άλμπουμ που έγινε πλατινένιος στην Αμερική και πούλησε πολλά αντίτυπα (The Real Thing), δεν επαναλάβαμε κάτι ανάλογο και αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε τον δικό μας δρόμο. 

Και με το Angel Dust αφήσατε το mainstream μπερδεμένο να αναρωτιέται γιατί…
Ναι. Ήταν ότι καλύτερο κάναμε σαν μπάντα. Νομίζω ότι εάν δεν το είχαμε κάνει αυτό τότε σήμερα δεν θα θυμόταν κανείς το όνομα αυτής της μπάντας. Δεν θα νοιαζόταν κανείς…

Και για πιο πράγμα δεν αισθάνεσαι και τόσο καλά από την FNM ιστορία;
Εύχομαι να μην είχαμε κάνει κάποιες άθλιες περιοδείες, με απαίσια συγκροτήματα και έτσι να μην είχαμε σπαταλήσει τόση ενέργεια. Γιατί θα μπορούσαμε να είχαμε διαρκέσει περισσότερο. Αλλά να περιοδεύουμε με Guns’N Roses, Billy Idol, Robert Plant…Γιατί; Όταν κάποιος σου ρίχνει τα λεφτά στο τραπέζι λες (γουρλώνει τα μάτια) «Ας το κάνουμε. Πόσο δύσκολο θα είναι;». Μετά όμως αισθάνεσαι όμως ένα ράκος. Τελείωνε η τουρνέ και δεν ήθελε να βλέπει ο ένας τον άλλο. Πάντα χωρίζαμε ένα χρόνο, στο διάστημα που μεσολαβούσε ανάμεσα στα άλμπουμ. Δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι τέτοιο...