Συγκλονιστική φωνή. Τον άκουγες και απορούσες. «Μα πως...»... Μετά το άκουσμα του θανάτου του Ronnie James Dio, της μίας από το πολύ δύο καλύτερες φωνές της heavy metal μουσικής, αναρωτήθηκες «μα γιατί...». Ακόμα κι αν γνώριζες πως τον ταλαιπωρούσε εδώ και καιρό ο καρκίνος... Δεν υπάρχουν πολλά να πει κανείς. Μάλλον υπάρχουν και θα τα «ακούσουμε» από τον ίδιο. Ο καλός συνάδελφος Γιάννης Περαντάκος είχε μιλήσει μαζί του πριν από λίγα χρόνια, μνημόνευε συνέχεια την κουβέντα τους και το βρίσκουμε λογικό η στεναχώρια του για την απώλεια του Dio να είναι μεγάλη. Ελπίζουμε να θυμηθεί όσα είχαν πει και να την «παλέψει» λίγο. Rest in... Heavy Peace Dio... Έχεις διατελέσεις frontman ιστορικών συγκροτημάτων όπως οι Rainbow, Sabbtath, Dio. Πως κάθε μία από αυτές τις μπάντες άλλαξε τη ζωή και την προσωπικότητα του Ronnie James Dio;
Δεν νομίζω ότι άλλαξαν την προσωπικότητά μου. Ήταν πολύ σημαντικό για εμένα να διατηρώ ακέραιο τον χαρακτήρα μου, είτε ήμουν στους Sabbath είτε στους Dio είτε στους Rainbow είτε αν δούλευα σε εργοστάσιο. Αυτό που έμαθα από τους γονείς μου ήταν να θεωρώ τον εαυτό μου πολύ σημαντικό. Ο ευκολότερος τρόπος για να ανταποκριθείς στις κοινωνικές σου σχέσεις είναι να λες «ευχαριστώ», «παρακαλώ» και να είσαι καλός άνθρωπος. Αυτό προσπαθούσα να κάνω πάντα. Κάθε φορά επεδίωκα να είμαι ειλικρινής. Βέβαια αυτή η στάση μου με έβαλε σε μπελάδες αρκετές φορές. Πρέπει όμως να ξανατονίσω πως η προσωπικότητά μου δεν άλλαξε καθόλου. Για να μην είμαι απόλυτος, ίσως πρέπει να πω ότι άλλαξε αλλά ελάχιστα. Για παράδειγμα όταν είσαι σε ένα συγκρότημα νομίζει ότι θα είσαι μέλος του για πάντα, αλλά ξαφνικά μια μέρα παύεις να ανήκεις σε αυτό. Τότε νιώθεις θυμωμένος και κουρασμένος για όσα συνέβησαν, για τη ζωή σου κλπ. Κι αυτό συμβαίνει ξανά και ξανά. Τότες έχεις 2 επιλογές. Ή απλώς επιτρέπεις να συμβαίνουν όλα αυτά ή παίρνεις την κατάσταση στα χέρια σου. Κάπως έτσι σχημάτισα τη δική μου μπάντα. Αν και η προσωπικότητά μου δεν άλλαξε πό τη θητεία μου στις παραπάνω μπάντες, μπορώ να πω ότι μουσικά επηρεάστηκα πολύ. Ξεκίνησα με τους Elf, μία πολύ honky tonk μπάντα, όπου κεντρικό όργανο ήταν το πιάνο κι όχι η κιθάρα. Τα τραγούδια που γράφαμε ήταν πιο χαρούμενα. Εγώ πάντα ήθελα να κάνω πιο σκοτεινά πράγματα και τα κατάφερα όταν μου δόθηκε η ευκαιρία να βρεθώ σε ένα συγκρότημα με τον Blackmore. Με τους Sabbath θεωρήθηκα σταρ, προφανώς γιατί ήθελα κι εγώ κάτι τέτοιο. Όλα αυτά δεν άλλαξαν την προσωπικότητά μου, αλλά την καριέρα μου. Μου επέτρεψαν να είμαι ακριβώς αυτό που πάντα ήθελα να είμαι, ένα πρόσωπο που ασχολείται με πιο «μεγάλα» και «σκοτεινά» ζητήματα.
Θα έπρεπε, λοιπόν, να έχω ρωτήσει πως επηρέασαν κι όχι πως άλλαξαν την προσωπικότητά σου τα συγκροτήματα που συμμετείχες…
Όχι, δεν έκανες κανένα λάθος. Σε άλλες περιπτώσεις το «άλλαξαν» ίσως και να ίσχυε. Αλλά εγώ συναντήθηκα και έπαιξα με άτομα που με επηρέασαν, αλλά δεν άλλαξαν, την προσωπικότητά μου. Έμαθα πολλά, και καλά και κακά, από τον Ritchie Blackmore. Είχα την ευκαιρία να παίξω με ένα από τους ήρωές μου. Για μένα ο Blackmore ήταν είδωλο. Μου άρεσαν πολύ οι Deep Purple στους οποίους συμμετείχε και ήταν πολύ σημαντικό να παίξω μαζί του. Αναμφίβολα, επηρέασε πολύ τον τρόπο γραφής μου. Στους Sabbath, ένα γκρουπ που στηριζόταν στους βασικούς rock κανόνες και δεν έμοιαζε με τους Rainbow που σκέφτονταν περισσότερο μουσικά, είχα τη δυνατότητα να κάνω σχεδόν ότι θέλω, τόσο ως τραγουδιστής όσο και ως στιχουργός. Επομένως και η δική τους επίδραση ήταν πολύ μεγάλη. Εκτός αυτού, στους Sabbath είχα την ευκαιρία να συνεργαστώ με προσωπικότητες όπως ο Tony Iommi, ο Bill Ward, ο Vinny Appice…
Θα ξανασυνεργαζόσουν ποτέ με τον Blackmore;
Και βέβαια. Αν ερχόταν το τέλος του κόσμου, μάλλον θα το έκανα. Αλλά τώρα αποκλείω κάτι τέτοιο. Η ερώτηση είναι πάντα η ίδια: «Θα ξανασυνεργαζόσουν με τον Blackmore; Θα ξαναφτιάχνατε τους Rainbow»; Ξέρω τι σημαίνουν οι Rainbow για πολύ κόσμο. Προσπαθώ να κάνω ότι καλύτερο μπορώ. Πριν από μερικά χρόνια εγώ ο Ritchie κι ο Cozy Powell λίγο πριν πεθάνει βρεθήκαμε στην Ιαπωνία για να ηχογραφήσουμε ένα άλμπουμ ως Rainbow και να δώσουμε μια συναυλία που θα γινόταν DVD. Τελικά, τίποτα δεν λειτούργησε σωστά και τότε ξεκαθάρισα πως τελείωσα για το γκρουπ και πως δεν με ενδιαφέρει να ξανακάνω κάτι μαζί τους. Δέχτηκα να σταματήσω τις δραστηριότητές μου για μία και μοναδική συναυλία με τους Rainbow. Είχαμε συμφωνήσει με τον Ritchie πως θα είναι απλά και μόνο μια συναυλία. Όπως εξελίχθηκε το πράγμα, εν τέλει μου φάνηκε μια καλή δικαιολογία να βγάλουμε λεφτά. Εγώ όμως δεν τραγουδώ για να οικονομήσω, αλλά γιατί το βλέπω ως διασκέδαση. Άλλο τραγούδι είναι καλό, άλλο είναι επιτυχημένο. Και τα δύο μπορούν να μου δώσουν χαρά. Σε αυτό το σημείο της ζωής μου, δεν χρειάζομαι κάτι που θα με στενοχωρήσει κι εννοώ τους Rainbow. Θα έπαιζα με τον Ritchie, αν οι συνθήκες ήταν οι κατάλληλες, σε κάποια άλλη φάση της ζωής μου. Αυτή τη στιγμή, όμως, όχι!
Μετά από μια καριέρα σαν τη δική σου, ποιοι παράγοντες ωθούν έναν rock star να συνεχίσει; Υπάρχουν πράγματα που δεν έχεις κάνει ακόμα; Έχεις ανεκπλήρωτες επιθυμίες;
Υπάρχουν πολλά πράγματα που δεν έχω κάνει και θα ήθελα να κάνω κάποια στιγμή. Δυστυχώς όλα όσα έκανα στη ζωή μου εστιάζονται γύρω από τη μουσική και την καριέρα μου σε αυτή. Είναι πολύ δύσκολο να κάνεις ακόμα και διακοπές. Για να είμαι ειλικρινής, είναι δύσκολο να έχεις πραγματική ζωή. Όπως λέγαμε και στην αρχή, όμως, η ενασχόλησή μου με τη μουσική, μου δίνει τεράστια ικανοποίηση και ένα πολύ καλό lifestyle. Δεν μπορώ να έχω παράπονο γι’ αυτό. Αυτό που κάνω με γεμίζει τόσο ώστε να μη σκέφτομαι τίποτα άλλο. Θα ήθελα πολύ να γράφω μουσική για ταινίες. Πάντα με γοήτευε η ιδέα. Θα ήθελα επίσης να έχω ασχοληθεί με κινούμενα σχέδια. Να τα σχεδιάζω και να γράφω τη μουσική τους. Ακόμα προσπαθώ να το πετύχω αυτό. Όταν δεν περιοδεύω κι έχω λίγο χρόνο, είναι ένα από τα πράγματα που προσπαθώ να κάνω. Επιπλέον έχω γράψει το ένα τρίτο ενός βιβλίου, το οποίο όμως θα χρειαστεί αρκετό χρόνο για να ολοκληρωθεί, καθώς δεν προλαβαίνω λόγω των μουσικών μου υποχρεώσεων. Αυτά είναι τα πράγματα που μου αρέσει να κάνω. Μου αρέσει να γράφω. Να γράφω ιστορίες. Να χρησιμοποιώ το μυαλό μου για να γράφω όχι μόνο για μουσική, αλλά και για ακόμα πιο σοβαρά πράγματα.
Αισθάνθηκες ποτέ πως οι μέρες δόξας τελείωσαν; Σκέφτηκες ποτέ να εγκαταλείψεις τη μουσική;
Κατ’ αρχάς ποτέ δεν θεώρησε πως διένυσα μέρες δόξας. Όταν αρχίζεις την καριέρα σου και θεωρείς κάποιες στιγμές της ως μέρες δόξας, κάνοντας σκέψεις του τύπου «παίζουμε συνεχώς μπροστά σε χιλιάδες κόσμου και κερδίζουμε ένα σωρό λεφτά», είναι σχεδόν σίγουρα πως στο μέλλον θα δυστυχήσεις, γιατί ακριβώς αυτές οι μέρες θα περάσουν. Πάντα ήμουν πολύ ρεαλίστής σχετικά με αυτό. Ήμουν πολύ τυχερός να βρεθώ σε τρεις μπάντες, τριών διαφορετικών γενεών. Στους Rainbow, τους Sabbath, τους Dio. Μερικά άλμπουμ που έβγαλα με αυτά τα γκρουπ ήταν πολύ σημαντικά όπως π.χ. το Heaven and Hell των Black Sabbath, το Rising των Rainbow – αν και για εμένα το καλύτερο άλμπουμ τους ήταν το πρώτο, το Ritchie Blackmore’s Rainbow, αλλά δεν έχει σημασία αυτό τώρα – το Holy Diver και το Last In Line των Dio. Ήξερα από τότε πως κάποια στιγμή δεν θα έβγαζα τέτοια άλμπουμ. Αυτή είναι η πραγματικότητα της rock μουσικής. Ειδικά το rock, απευθύνεται κάθε φορά σε συγκεκριμένες γενιές. Τα παιδιά δεν θέλουν να ακούν τη μουσική που άκουγαν οι γονείς τους. Βρίσκουν τα δικά τους αγαπημένα συγκροτήματα. Αυτό συνέβαινε πάντα. Πρέπει να συνειδητοποιείς πως δεν μπορείς να συναγωνιστείς έναν νεαρό μουσικό όσον αφορά στην απήχηση που έχει στη γενιά του. Πολλές μπάντες κάνουν το λάθος να ακολουθούν αυτό που θεωρούν ως «επόμενο μουσικό ρεύμα» Γι’ αυτό διαλύονται τις περισσότερες φορές. Αυτός είναι ο λόγος που εγώ έμεινα προσκολλημένος σε ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής κι όχι απαραίτητα επειδή το διασκέδαζα. Φαντάζεσαι ποτέ τους Dio να μετατρέπονται σε boyband; Οι φίλοι της μουσικής μας θα ξενέρωναν και δεν θα είχαν άδικο. Ξέρω ότι στην καριέρα και την ζωή όλων υπάρχουν καλές και κακές στιγμές. Σίγουρα, πέρασα υπέροχες στιγμές αλλά δεν θα έλεγα ότι ήταν μέρος των ημερών δόξας των Rainbow, των Sabbath, των Dio. Για εμένα, οι μέρες δόξας δεν σημαίνουν τίποτα. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να προχωρώ μπροστά και να μην αναπολώ το παρελθόν. Αυτό που πάντα ήθελα να κάνω, ήταν να τραγουδώ μπροστά στον κόσμο, χωρίς να με ενδιαφέρει αν το κοινό θα ήταν μεγάλο ή μικρό. Έχω τραγουδήσει μπροστά σε εκατοντάδες χιλιάδες άτομα και δεν με νοιάζει τόσο πολύ αν θα το ξανακάνω. Φυσικά είναι ωραίο όταν συμβαίνει. Αλλά νομίζω πως μερικές φορές αυτό που έχει σημασία είναι να παίζω σε μια πιο ζεστή ατμόσφαιρα. Σε ένα μικρότερο χώρο, αποδεικνύεις πιο εύκολα πόσο καλός είσαι. Όταν παίρνεις μέρος σε ένα φεστιβάλ, είναι πιθανό να «χαθείς» μέσα στο event. O ήχος ίσως να μην είναι όπως θα ήθελες και το κοινό να μη σε βλέπει τόσο θερμά. Δεν είναι εύκολη η αλληλεπίδραση μπάντας και ενός μεγάλου κοινού γιατί δεν μπορούν να έρθουν τόσο κοντά. Εμένα μου αρέσει να «παίζω» με το κοινό. Προσαρμόζομαι όμως, όταν παίρνω μέρος σε ένα μεγάλο φεστιβάλ. Επαναλαμβάνω, ωστόσο, ότι προτιμώ να παίζω σε μικρούς χώρους, γιατί είναι πιο εύκολο να φανεί πόσο καλός ή πόσο κακός είσαι.
Συχνά αναφέρεις πως δεν πρόδωσες ποτέ τα πιστεύω σου. Πόσο δύσκολο ήταν να καταφέρεις κάτι τέτοιο;
Ποτέ δεν δυσκολεύτηκα να μείνω πιστός στις αξίες μου. Είχα την τύχη να διαθέτω ταλέντο ως τραγουδιστής, όταν ελάχιστοι τραγουδιστές, από γενιά σε γενιά, μπορούν να ξεχωρίσουν. O Rob Halford, ο Bruce Dickinson, ο Geoff Tate ίσως… Όταν έχεις την πολυτέλεια να διαθέτεις κάποιο ταλέντο σε θέλουν όλοι. Πιθανότατα, μάλιστα, να σε θέλουν τόσο πολύ ώστε να υποχωρούν όποτε χρειάζεται. Δεν θα πρόδιδα ποτέ τα δικά μου πιστεύω ούτε στη μουσική ούτε στη ζωή. Είμαι κατηγορηματικός σε αυτό. Δεν είχα πρόβλημα να τηρήσω αυτή τη στάση εξαιτίας του ταλέντου μου.
Βρίσκεις παράξενο το γεγονός πως οι ιστορίες σου γύρω από τις μάχες του καλού και του κακού με δράκους, πύργους, ιππότες, μάγους κλπ, έχουν απήχηση σε τόσο μεγάλο κοινό εν έτει 2005;
Θυμάμαι τον εαυτό μου, παιδάκι ακόμα, να διαβάζω τους Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης, να διαβάζω ιστορίες για μάγους, μάγισσες, δράκους. Όλα αυτά πραγματικά με επηρέασαν. Προσπαθούσα να φανταστώ πως ήταν όλα αυτά. Όλοι ξέρουμε πως δεν πρόκειται να δούμε ιππότες και δράκους. Προσπαθούσα πάντα να χρησιμοποιώ τη φαντασία μου κι αυτό με βοήθησε κι ως τραγουδοποιό. Όταν ξεκίνησα να γράφω τραγούδια, συνειδητοποίησα πως για να πετύχω θα πρέπει να είμαι με κάποιο τρόπο μοναδικός. Δεν μπορείς να είσαι όπως όλοι οι άλλοι. Δεν ήθελα να γράφω τραγούδια αγάπης κι έρωτα. Τα έβρισκα χαζά. Μου φαινόταν ηλίθιο να γράφω για τον πόνο που έχει κάποιος στην καρδιά του. Ένα τραγούδι αγάπης δεν είχε σχέση με τη μουσική που ήθελα να «περιγράψω». Ήθελα τη μουσική σκοτεινή και συνεπώς έπρεπε και οι στοίχοι να είναι σκοτεινοί. Από παιδί σκεφτόμουν πως αν ποτέ ασχoληθώ με τη μουσική θα έγραφα τραγούδια που θα τοποθετούσα σε μία διαφορετική, πιο γοτθική εποχή, μια εποχή με δράκους και μάγους. Τέτοιου είδους θεματολογία δεν αλλάζει τη μελωδία, η οποία πάντα παραμένει ίδια. Αν βάλεις ένα δράκο σε ένα τραγούδι, απλώς θα έχεις προσθέσει ένα δράκο. Αλλά παράλληλα θα έχεις ανθρώπους που μισούν ο ένας τον άλλο, που δεν αγαπούν τους γείτονές τους, που θέλουν συνεχώς πόλεμο ή επιδιώκουν να γίνουν δικτάτορες. Τίποτα από αυτά δεν αλλάζει σε μία μελωδία. Όταν άρχισα να γράφω με τρόπο επηρεασμένο από τέτοιες φανταστικές περιπέτειες, πάρα πολύς κόσμος χάρηκε γι’ αυτό. Ήταν κυρίως άνθρωποι που ήθελαν να ξεφύγουν από την πραγματικότητα και να διασκεδάσουν με τις φανταστικές ιστορίες που δημιουργούσα. Συνεχώς διαπιστώνω πως αυτές τις ιστορίες θέλουν να ακούν από εμένα, παρά το γεγονός πως το κάνω για τόσα πολλά χρόνια. Δεν μου προκαλεί έκπληξη που έχουν ακόμα απήχηση τέτοια κομμάτια. Δες τις κινηματογραφικές ταινίες. Για παράδειγμα, τα Star Wars συνεχίζονται ακόμα. Περιγράφουν κι αυτά φανταστικές ιστορίες που απλώς εκτυλίσσονται στο μέλλον, αλλά έχουν τις δικές τους στιγμές «γοτθικότητας». Πιστεύω πως οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να ακούν ιστορίες που είναι διασκεδαστικές αλλά ίσως μη πιστευτές, σε αντίθεση με τον κόσμο στον οποίο ζούμε τώρα.
Προσπάθησες ποτέ να αντικατοπτρίσεις πραγματικές καταστάσεις μέσα από τα τραγούδια σας;
Φυσικά! Έχω γράψει κομμάτια που βρίσκονται πιο κοντά στους καιρούς μας και στην πραγματική μας ζωή και θα συνεχίσω να γράφω. Όλοι νομίζουν ως ότι κάνω έχει μεγάλη δόση φαντασίας επειδή κρίνουν από το στιχουργικό μου παρελθόν… Συγγνώμη, μπορείς να περιμένεις λίγο; Κάποιος χτυπάει το κουδούνι του σπιτιού μου…
Παρακαλώ…
Ήρθαν να ψεκάσουν για να μην μπαίνουν μυρμήγκια!
Για πες μου για το βιβλίο που ετοιμάζεις.
Όπως σου είπα και πριν έχω ήδη γράψει το ένα τρίτο του. Δεν θα είναι ένα βιβλίο όπου θα γράφω κακίες για άλλους. Περίμενε λίγο πάλι. Προσπαθώ να μαζέψω τη γάτα μου για να μην την ψεκάσουν κι αυτή. Με συγχωρείς. Τώρα ξέρεις πως είμαι κι εγώ ένα πολύ απλός άνθρωπος. Έχω μία πολύ… ενοχλητική γάτα! Τι λέγαμε; Ά, ναι, για το βιβλίο. Όταν μια κατάσταση φτάνει στο τέλος της και άνθρωποι που ήταν μαζί σε μια μπάντα χωρίζονται, είναι λίγο βλακώδες να μην ξαναμιλούν μεταξύ τους ή ακόμα χειρότερα, να μισούν ο ένας τον άλλο. Συμβαίνουν αυτά, αλλά εγώ δεν θέλω να γράψω ένα βιβλίο για να πω τέτοια πράγματα για κάποια άτομα, γιατί δεν υπάρχει εκδίκηση στην ψυχή μου. Θα είναι ένα βιβλίο μόνο για τις εμπειρίες μου από τότε που άρχισα να παίζω τρομπέτα σε ηλικία 5 ετών και για όλα όσα πέρασα στα συγκροτήματα στα οποία συμμετείχα. Οι περισσότερες αναμνήσεις είναι πολύ όμορφες και χαρούμενες. Δεν θα μπορούσα να γράψω π.χ. πως ο Ritchie Blackmore είναι ένα φρικτό άτομο, γιατί σίγουρα δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Το βιβλίο θα ολοκληρωθεί όταν βρω το χρόνο. Θα έλεγα σε περίπου ενάμιση χρόνο.
Πως θα περιγράψεις τον rock μύθο; Υπάρχει σήμερα;
Ο rock μύθος υπάρχει και σήμερα για όσους θέλουν να συμμετάσχουν σε ένα συγκρότημα. Υπάρχουν πολλοί που σκέφτονται κάπως έτσι: «Oυάου, να παίξουμε μουσική, να φτιάξουμε ένα συγκρότημα και να γίνουμε σαν τους Metallica!». Γι’ αυτούς τους ανθρώπους, ο rock μύθος υπάρχει. Είναι καλό για τους νέους να ζουν όλα όσα έχουν ζήσει και οι παλιότεροι. Είναι ωραίο να έχεις fans, να περιοδεύεις, να ζεις αστείες ή άσχημες καταστάσεις. Νομίζω πως ο rock μύθος «συζεί» με τους μουσικούς. Βέβαια, στις μέρες μας υπάρχουν τηλεοπτικά προγράμματα και karaoke shows που έχουν φθείτει αυτό το μύθο. Κάποτε ήταν πολύ δύσκολο να πετύχεις, αν δεν διέθετες ταλέντο. Αντιθέτως, τώρα, κάτι τέτοιο είναι πολύ εύκολο…
Υπάρχει ένα site, το dioforamerica.com που προωθεί την ιδέα του να αναλάβεις την προεδρία των ΗΠΑ. Υπάρχει όντως τέτοια σκέψη εκ μέρους σου;
Πίστεψέ μες, ειλικρινά δεν ξέρω ποιος έφτιαξε αυτό το site. Δεν θέλω να γίνω πρόεδρος. Θέλω να είμαι μουσικός. Ήταν πάντως πολύ κολακευτικό που κάποιος σκέφτηκε πως είμαι αρκετά ικανός ή αρκετά ηλίθιος για να αναλάβω την προεδρία! (γέλια)
Είμαι σίγουρος πως θα τα κατάφερνες καλύτερα από τον νυν πρόεδρο…
Ακόμα και η γάτα, για την οποία σου μίλησα πριν, θα τα κατάφερνε καλύτερα…
Γιάννης Περαντάκος
