Eίναι πολύ δύσκολο να ορίσει κανείς τι ακριβώς είναι Heavy Metal. Φυσιολογικό άλλωστε, αφού μιλάμε για μουσική και τα λόγια συνήθως περιττεύουν. Πολλά από τα συγκροτήματα της παρακάτω λίστας έχουν αρνηθεί κατά καιρούς πως η μουσική τους ανήκει σ'αυτό το χώρο. Κι όμως, στη συνείδηση του κόσμου αποτελούν αρχετυπικά συγκροτήματα του είδους. Ως συνέπεια, είναι δύσκολο να ορίσει κανείς και το πότε "γεννήθηκε" αυτή η μουσική. Ήταν το "You Really Got Me" των Kinκs το πρώτο metal riff στην ιστορία ή μήπως το ''In a Gada Da Vida" των Iron Butterfly; Όλες οι απόψεις έχουν έρεισμα αλλά η ιστορία γράφεται με συμβάσεις και η σύμβαση στην προκειμένη περίπτωση είναι πως το metal γεννήθηκε την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου του 1970. Την ημέρα δηλαδή που κυκλοφόρησε το ομότιτλο άλμπουμ των Black Sabbath. Kι αν πει κανείς πως είχαν προηγηθεί οι Blue Cheer, oι Deep Purple με το In Rock, οι Ζeppelin και οι Uriah Heep δε θα έχει άδικο. Όμως οι Sabbath ήταν οι πρώτοι που συγκέντρωσαν όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που ορίζουν το Heavy Metal ακόμα και σήμερα, 40 χρόνια μετά. 20 διαμάντια από την τελευταία τεσσαρακονταετία ακολουθούν, σε μία λίστα που θα μπορούσε να χωρέσει πολλά, πολλά περισσότερα...

BLACK SABBATH - BLACK SABBATH (1970)

Το σημείο μηδέν λοιπόν. Από τη μουντή και πάμφτωχη μεταπολεμικά βιομηχανική πόλη του Birmingham τέσσερις νεαροί μουσικοί, εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους, σαν από ατύχημα, δένουν σε ένα βαρύ και σκοτεινό σύνολο. Η λέξη ατύχημα σημάδεψε στη κυριολεξία την εξέλιξη του ήχου της μπάντας. Όταν την τελευταία μέρα της δουλειάς του στο εργοστάσιο ο Tony Iommi σακάτεψε τα δάκτυλά του στην πρέσα φαντάστηκε πως οι μέρες του ως κιθαρίστας είχαν φτάσει σε ένα άδοξο  τέλος. Τελικά, εμπνευσμένος από το θρυλικό κιθαρίστα Django Reinhardt συνέχισε να παίζει αναπτύσσοντας μια καινούρια τεχνική που πρακτικά είχε ως συνέπεια η κιθάρα να είναι κουρδισμένη χαμηλά. Ο μπασίστας Terry Butler ή Geezer όπως έγινε γνωστός (το παρατσούκλι το πήρε επειδή αποκαλούσε τους πάντες geezer (τυπάς) , φράση που άκουσε από τον αδερφό του που σύχναζε σε μια κοντινή αμερικάνικη βάση) είχε μόλις πρόσφατα μεταπηδήσει στο μπάσο από την κιθάρα, έφερε όμως στο παίξιμό του το κιθαριστικό στυλ συνεισφέροντας στη μελωδία. Ο Bill Ward στα τύμπανα ήταν τόσο διαχυτικός όσο απαιτούσε η ηλικία του ήταν όμως επηρεασμένος και από τη jazz μουσική. Και στα φωνητικά ο Ozzy Osbourne, μερικά χρόνια πριν γίνει ο "πρίγκηπας του σκότους", ασουλούπωτος, άσχημος, με μια φωνή που υπολειπόταν πολύ αυτής του Gillan πχ (ο Ozzy ακολουθεί πάντα τη μελωδία της κιθάρας στα φωνητικά του) αλλά με ένα άστρο που έδινε στο σχήμα μια μοναδική , εξώκοσμη ατμόσφαιρα- έστω και άθελά του! Για την ακρίβεια, αυτή η "γήινη" αισθητική που είχε το συγκρότημα -σε σχέση ίσως με τους "αστραφτερούς" Led Zeppelin"- βοήθησε τον κόσμο , που επίσης δούλευε σε εργοστάσια και δεν ταξίδευε με ιδιωτικά τζετ, να ταυτιστεί μαζί τους.

Ο πρώτος δίσκος των Sabbath φανερώνει όλες τις επιρροές τους και δείχνει το δρόμο που θα ακολουθούσαν στο μέλλον. Η σκοτεινή αισθητική του εξώφυλλου όσο και των στίχων παρέπεμπε περισσότερο σε κλασσικές ταινίες τρόμου όπως αυτή απ΄την οποία πήραν το όνομά τους παρά σε κάτι σοβαρότερο-μη ξεχνάμε πως στο μεταπολεμικό κόσμο ο αποκρυφισμός ήταν της μόδας- δημιούργησε όμως καλώς ή κακώς σχολή και ταυτίστηκε με τη μουσική τους. Ηχογραφημένος με ελάχιστα μέσα, σχεδόν live και σε λιγοστό χρόνο δεν άφησε να φανεί πως ήταν κάτι ιδιαίτερο. Οι Sabbath ήταν ακόμα πάμφτωχοι και απλά χαρούμενοι που κατάφεραν να κάνουν τουλάχιστον ένα δίσκο. Λίγους μήνες μετά ήταν αστέρια πρώτου μεγέθους. 40 χρόνια μετά, είναι οι πατέρες του Heavy Metal!

JUDAS PRIEST - SAD WINGS OF DESTINY (1976)

Άλλη μία αγαπημένη σύμβαση -απόλυτα δικαιολογημένη όμως - είναι πως οι Sabbath μας χάρισαν το Heavy, οι Judas Priest όμως μας χάρισαν το Metal! H παρθενική τους εμφάνιση με το "Rocka Rolla" άφησε απλά υπονοούμενα για το τι θα επακολουθούσε. Στο δεύτερο δίσκο τους όμως οι Priest είναι μια μπάντα που διαθέτει πια το δικό της χαρακτηριστικό ήχο. Σήμα κατατεθέν της οι διπλές κιθάρες, τα ψηλά φωνητικά, οι στίχοι για τυρράνους, δολοφόνους και μοιραίες γυναίκες και οι πομπώδεις αλλά αξέχαστοι τίτλοι. Όλα τα παραπάνω αποτέλεσαν σύντομα συστατικά όχι μόνο του ήχου των Priest αλλά και όλου του heavy metal τόσο ώστε να αποτελούν πλέον κλισέ. Αξίζει π.χ. να αναφέρουμε πως είναι πάρα πολλά τα συγκροτήματα που έχουν πάρει το όνομά τους από τραγούδια των Priest.
Τα δύο κομμάτια που αξίζουν ιδιαίτερης μνείας είναι φυσικά το ''Ripper" (...or if you like Jack the Knife! όπως μας πληροφορεί ο Ηalford!) το οποίο μέχρι και σήμερα δε λείπει από το setlist των συναυλιών τους και αποτέλεσε χρόνια αργότερα το παρατσούκλι του δεύτερου τραγουδιστή τους Tim "Ripper" Owens (στις συναυλίες συνήθιζε να προλογίζει το κομμάτι φωνάζοντας στον κόσμο "what's my name?"). To  έτερο μνημείο του δίσκου είναι το "Victim of Changes" που προήλθε από την ένωση δύο κομματιών εκ των οποίων το ένα ονομαζόταν ''Whiskey Woman", εξ ου και ο εναρκτήριος στίχος του κομματιού. Οι Priest συνέχισαν χαρίζοντας στη μουσική μας κι άλλα συστατικά στοιχεία - όπως π.χ. τα δερμάτινα ρούχα- και παγιώνοντας παιρετέρω τη δική τους ταυτότητα και ταυτόχρονα την ταυτότητα του heavy metal. Αν όπως είπαμε άλλα συγκροτήματα δε θα δεχόντουσαν αυτό τον όρο για τη μουσική τους, οι Priest ήταν πάντα περήφανοι γι'αυτό τον τίτλο...

DEEP PURPLE - MACHINE HEAD  (1972)

Αν και μας συστήθηκαν ως γνήσιοι rockers με το προγενέστερο In Rock η αλήθεια είναι πως σε τούτο το άλμπουμ οι Purple εμφανίζονται πιο συμπαγείς και πιο "αποφασισμένοι". Ηχογραφημένο στην Ελβετία και σε συνθήκες που σήμερα θα φάνταζαν πρωτόγονες ( στους διαδρόμους και τα δωμάτια ενός ξενοδοχείου!!!) έμελε να είναι ο δίσκος που θα επηρέαζε όσο λίγοι την εξέλιξη της rock/metal μουσικής. Αυτό δεν οφείλεται μόνο στο αυτονόητο, την ύπαρξη δηλαδή του "Smoke on the Water" xωρίς το οποίο πολύ λιγότεροι πιτσιρικάδες θα είχαν πιάσει κιθάρα στα χέρια τους. Όλος ο δίσκος αποτελεί μνημείο δεξιοτεχνίας χωρίς να γίνεται στιγμή υπερφίαλος. Ακόμα και εκείνη την πρώιμη εποχή του rock οι οπαδοί, πριζωμένοι ήδη από τον Hendrix, τους Zeppelin, τους Sabbath κ.α, αναζητούσαν δίσκους με τσαγανό και νεύρο, όπως ακριβώς και η ψυχολογία τους και το Machine Head δε ντρέπεται να προσφέρει τα παραπάνω χωρίς να αναλώνεται σε πειραματισμούς. Φυσικά αυτό άλλαξε και για τους ίδιους σύντομα, αφού οι μουσικοί των Purple δεν ήταν ποτέ μονοδιάστατοι και δεν ήταν δυνατόν να περιοριστούν αυστηρά σε ένα μόνο ήχο.
Χαρακτηριστικό της αξίας των Purple είναι μία δήλωση του παραγωγού Martin Birch που στο δίσκο εκτελούσε χρέη μηχανικού ήχου: "Όταν έμενα μόνος μου για να μιξάρω τα κομμάτια και άκουγα τις ηχογραφήσεις σκεφτόμουν πως πρέπει να υπάρχει κάποιο ελλάτωμα, δε μπορεί να είναι τόσο καλοί. Και όμως ήταν!"

RAINBOW - RISING (1976)

Mετά τους Purple o Blackmore συνεχίζει να γράφει ιστορία! Αφού απέλυσε όλους τους μουσικούς που είχαν παίξει στο ντεμπούτο των Rainbow (στην ουσία οι μουσικοί των Elf που είχε απαιτήσει να τον ακολουθήσουν ο πάντα πιστός στους συναδέλφους του Ronnie James Dio), o Blackmore προσλαμβάνει τον Cozy Powell στα τύμπανα, τον Τony Carey στα πλήκτρα και τον Jimmy Bain στο μπάσο. Όπως είπε κι ο Dio "στενοχωρήθηκα που απέλυσε τους φίλους μου αλλά με τέτοια ονόματα που έφερε δε μπορούσα να διαφωνήσω!". Το αποτέλεσμα είναι ένας ήχος βαρύτερος (δεν υπάρχει καν η "υποχρεωτική" μπαλάντα κάθε δίσκου) με την ποιότητα των συνθέσεων σε τέτοιο επίπεδο που ακόμα και τα κενά ανάμεσα στα τραγούδια γίνονται επικά! Ίσως είναι ένα απτό παράδειγμα πως στην εποχή του βινυλίου και με μόλις 6 κομμάτια σύνολο, δεν υπήρχε στο δίσκο χώρος για fillers! Στιχουργικά ο Dio παγιώνει την Dungeons and Dragons αισθητική που τον τυποποίησε (άδικα όμως αφού οι στίχοι του πάντα προσφέρονται και για μια δεύτερη ανάγνωση) ενώ συνθετικά ο Blackmore παίρνει φωτιά και δείχνει την αγάπη του για την κλασσική μουσική συνεργαζόμενος με τη φιλαρμονική του Μονάχου. Η εισαγωγή του ''Tarot Woman" αποτελεί ιδανικό πρόλογο για τη μανιασμένη συνέχεια, το "Starstruck" είναι εμπνευσμένο από μία θαυμάστρια που ακολουθούσε τον Blackmore ενώ το "Do you close your eyes" αποτελεί την ανάπαυλα του δίσκου. Πώς να μη σταθεί κανείς όμως ιδιαίτερα στο "Stargazer'' ; H επική ιστορία ενός σκλάβου που δεν ξέρει τι να κάνει με την ελευθερία που του δόθηκε αναπάντεχα όταν ο τύρρανός του αποδείχτηκε αναπόφευκτα κενός. Η εισαγωγή του Cozy Powell αποτελεί για τους απανταχού οπαδούς του φόρο τιμής στη μνήμη του, η ερμηνεία του Dio - ιδιαίτερα οι αυτοσχεδιασμοί στο τέλος του κομματιού- βάζει την ιστορία στο πετσί σου ενώ ο Blackmore κλιμακώνει την ένταση παρασύροντας μαζί του τα πιο έντονα συναισθήματά σου. 'Όπως αναφέρει ο Roger Glover ( μπασίστας των Purple και λίγο αργότερα των Rainbow): 

"Όταν ηχογραφούσαν το δίσκο έτυχε να είμαι στη Γερμανία όπου συνάντησα το Ritchie. Mου λέει κάτσε να σου παίξω ένα τραγούδι που έγραψα. 'Ήταν το "Stargazer" και έπαθα πλάκα! Αργότερα, όταν μπήκα στους Rainbow ηχογραφήσαμε πολλά καλά κομμάτια αλλά ποτέ κάτι που να φτάνει το "Stargazer" σε ποιότητα!" Το " A Light In Black" που ακολουθεί αποτελεί στιχουργικά συνέχεια του "Stargazer" αλλά σύμφωνα με τον Dio "αποτελούσε άσκηση για κιθάρα και ντραμς και πίστευα πως δε χρειαζόταν φωνητικά. Ο Ritchie όμως επέμενε". Ακόμα και εν μέσω της ακμής του punk ο δίσκος είχε τόση επιδραστικότητα ώστε κάθε άλλο παρά υπερβολή θα ήταν να πούμε πως επηρέασε στο μέγιστο βαθμό το ευρωπαϊκό metal. Aλλά ως γνωστόν "δεν υπάρχει μαθητής ανώτερος από το δάσκαλό του..."

IRON MAIDEN - THE NUMBER OF THE BEAST (1982)

Όταν μιλάς για συγκροτήματα-πυλώνες του heavy metal τότε είναι δύσκολο να διαλέξεις ένα μόνο δίσκο ως "καλύτερο" . Πολλοί, ανάμεσά τους και ο γράφων, μπορεί να υποστηρίξουν πως οι Βρετανοί μύθοι έχουν κυκλοφορήσει σημαντικότερους δίσκους. Όμως το "Νumber..." ήταν αυτός που σηματοδότησε την αρχή μιας καινούριας εποχής τόσο για το συγκρότημα όσο και για το metal γενικότερα. Η περίπτωση του Bruce Dickinson θα μείνει στην ιστορία ως η πιο πετυχημένη αλλαγή τραγουδιστή. Αν και ο Paul Di Anno είχε δώσει στους Maiden μια punk αισθητική που τους έκανε αγαπητούς στους νεότερους (ακόμα και σήμερα οι δύο πρώτοι δίσκοι έχουν απήχηση σε ένα ευρύτερο ακροατήριο απ' ότι οι επόμενοι) ο Bruce είχε αναμφίβολα καλύτερη φωνή και μεγαλύτερες φιλοδοξίες. Οι συνθέσεις αρχίζουν να αποκτούν μεγαλύτερο εύρος, κάπου ανάμεσα στο γήινο ύφος των προηγούμενων και το επικό στυλ των επόμενων δίσκων.

Το εξώφυλλο δημιούργησε κι αυτό δική του σχολή με τον Eddie στην κόλαση να κάνει μαριονέτα το διάβολο και τούμπαλιν. Άδικα, τόσο οι οπαδοί όσο και οι συντηρητικοί πολέμιοι (ο καθένας από την πλευρά του και για τους δικούς του λόγους) συνέδεσαν το δίσκο και το ομότιτλο κομμάτι με τον Αντίχριστο και τον αποκρυφισμό. Η αλήθεια είναι πως εκτός από την εισαγωγή του ομότιτλου κομματιού, οι υπόλοιποι στίχοι αφηγούνται μια ιστορία εμπνευσμένη από έναν εφιάλτη του Steve Harris (όπως και τόσα άλλα τραγούδια των Maiden!). Όλη αυτή η "παρεξήγηση" πάντως βοήθησε ιδιαίτερα το συγκρότημα και ο δίσκος έγινε μεγάλη επιτυχία και στην Αμερική ξεκινώντας μία χωρίς σταματημό ανοδική πορεία. Όπως λέει και ο ίδιος ο Dickinson "ήταν σαν ένα τρενάκι λίγο πριν την κατηφόρα. Για τα επόμενα 5-6 χρόνια τίποτα δε μπορούσε να μας σταθεί εμπόδιο". Ο Martin Βirch και πάλι στην παραγωγή αποκρυσταλλώνει τον σήμα-κατατεθέν ήχο του συγκροτήματος και κερδίζει μια θέση στο πάνθεον των σημαντικότερων παραγωγών. Ακόμα και σήμερα το "Νumber..." ακολουθεί το συγκρότημα αφού πολλά τραγούδια του παρουσιάζονται ανελλιπώς ζωντανά και επανακυκλοφορούν ως singles. Aνάμεσά τους, αξεπέραστο, προβάλει το "Hallowed Be Thy Name", η ιστορία ενός μελλοθάνατου που παλεύει να κρατήσει την πίστη του καθώς πλησιάζει στην αγχόνη. Με το δίσκο αυτό οι Μaiden έγιναν το αρχετυπικό metal σχήμα και έγιναν το όνομα-βιτρίνα που γνώριζαν πλέον και αυτοί που είχαν ελάχιστη σχέση με το χώρο.

SLAYER - REIGN IN BLOOD (1986)

Tη δεκαετία του 80 το metal επανάκαμψε μετά την απόλυτη κυριαρχία του punk. Φαίνεται όμως πως το έμαθε το μάθημά του. Τα νέα συγκροτήματα έφεραν μαζί τους έναν ήχο βαρύτερο, γρηγορότερο και τελικά αμεσότερο. Οι Slayer αποτέλεσαν ένα από τα σημαντικότερα σχήματα του thrash metal και απέκτησαν πολλούς μιμητές. Στο Reign In Blood συνεργάζονται με τον χρυσοχέρη Rick Rubin που συνέδεσε  πλέον το όνομά του και με το metal και καθιερώθηκε ως ένας από τους σημαντικότερους παραγωγούς. Το τραγούδι που στην περίπτωση αυτή προσέφερε την απαραίτητη δόση αντιλογίας - άρα και διαφήμισης - ήταν το "Αngel of Death" γραμμένο για τον Μένγκελε, το χιτλερικό γιατρό που εκτελούσε πειράματα σε ανθρώπους. Το τραγούδι αφηγούταν την ιστορία του και δεν πρόσφερε συμπάθεια αλλά αυτό δεν απασχόλησε ιδιαίτερα τους επικριτές που δεν άφησαν την ευκαιρία να πάει χαμένη.

HELLOWEEN - KEEPER OF THE KEYS I & II  (1987 - 1988)

Αν και κυκλοφόρησαν χωριστά αποτελούν στην ουσία ένα δίσκο. Στον πρώτο τους δίσκο χρέη τραγουδιστή εκτελούσε ο κιθαρίστας και βασικός συνθέτης Kai Hansen (ρόλο που έχει αναλάβει και στο σημερινό του σχήμα, τους Gamma Ray). Η έλευση όμως του 19χρονου Michael Kiske έφερε νέα δυναμική στο σχήμα και το στυλ του αποτέλεσε σχολή. Δεν ήταν σπάνιο να ακούς όλο και περισσότερους metal τραγουδιστές να τραγουδούν σε τόσο ψηλές νότες. Ήταν σπάνιο όμως να μπορείς να τους αναγνωρίσεις, όπως συνέβαινε με τον Kiske. Ηχητικά ο δίσκος αποτελεί μια προέκταση αυτού που είχαν ξεκινήσει πριν μερικά χρόνια οι Iron Maiden με τα Piece of Mind και Powerslave - ίσως δίκαια είχε "προφητέψει" ο Dickinson πως αν δεν εξελίξεις τον ήχο σου θα βρεθεί ένας νεότερος να σε νικήσει στο ίδιο σου το γήπεδο και εκείνη την εποχή οι Helloween είχαν χαρακτηριστεί πράγματι ως οι νέοι Maiden.
Θεματικά, η εντύπωση που δημιουργείται είναι πως η έμπνευσή τους έρχεται από το χώρο της φαντασίας κάτι που δεν είναι απόλυτα αληθινό μιας και οι Helloween είναι από τους λίγους Γερμανούς που δε μπορούν να κατηγορηθούν για έλλειψη χιούμορ-φτάνει να ακούσει κανείς το Dr Stein για να πειστεί. Επίσης την εποχή που το thrash γνώριζε ιδιαίτερη άνθηση και το metal γινόταν όλο και πιο εσκεμμένα προκλητικό, οι Helloween δε φοβόντουσαν να αποτελούν ένα "χαρούμενο" συγκρότημα που ήθελε απλά να σε κάνει να περάσεις καλά- και το κατάφερνε με το παραπάνω. Η επιτυχία του δίσκου βοήθησε την άνοδο του λεγόμενου "ευρωπαϊκού power metal" και έδωσε υποσχέσεις για ένα λαμπρό μέλλον για το ίδιο το συγκρότημα οι οποίες δυστυχώς δεν εκπληρώθηκαν ποτέ. Μέχρι και σήμερα όμως τα "Keeper..." αποτελούν το δίσκο-ορόσημο για τη μπάντα που πριν μερικά χρόνια προσέθεσε και ένα τρίτο κεφάλαιο με (σχετική) επιτυχία.

QUEENSRYCHE - OPERATION MINDCRIME  (1988)

Συχνά έχει χαρακτηριστεί ως το συγκρότημα που μας σύστησε το "σκεπτόμενο" metal. Ενώ ξεκίνησαν με ένα περισσότερο "παραδοσιακό" ήχο σύντομα βρήκαν τη συνταγή που τους έδωσε έναν αυτόματα αναγνωρίσιμο ήχο. Οι επιρροές τους προέρχονταν από τα  progressive σχήματα και δε θα ήταν ίσως υπερβολή να πούμε πως το "Operation Mindcrime" έκανε πάλι της μόδας την progressive αισθητική στο metal ήχο. Μέρος αυτής της αισθητικής είναι και η έννοια του θεματικού δίσκου που περιγράφει μια ιστορία που εξελίσσεται από τραγούδι σε τραγούδι. Η ιστορία του συγκεκριμένου δίσκου είναι μια πολιτική αλληγορία για τη χειραγώγηση των πολιτών από το σύστημα. Ο Geoff Tate έχει ισχυριστεί πως η ιδέα για την ιστορία του ήρθε σε μία εποχή που είχε έντονα υπαρξιακά ερωτήματα. Η επιτυχία του δίσκου στιγμάτισε τη μπάντα έστω κι αν ακολούθησαν εξαιρετικές δουλειές. Όπως και με τα "Keeper..." των Helloween ακολούθησε ένα sequel αρκετά χρόνια αργότερα και οι Queensryche περιόδευσαν παρουσιάζοντας ζωντανά και τα δύο μέρη της ιστορίας τους. Όσο για την επίδραση του δίσκου όταν κυκλοφόρησε, μία εκτίμηση του Βruce Dickinson (πάλι αυτός;;; ) τα λέει όλα : "Όταν άκουσα το "Οperation Mindcrime" ένιωσα πως δεν είμαστε πια οι καλύτεροι..."

ΜEGADETH - RUST IN PEACE (1990)

Μέχρι την κυκλοφορία του "Rust In Piece" οι Μegadeth ήταν ήδη μεγάλο όνομα με σημαντικές δουλειές. Με άξονα το ταλέντο του Dave Mustaine τόσο στην κιθάρα όσο και στη σύνθεση έφτιαξαν έναν ήχο που εν πολλοίς έγινε αρχτετυπικός ώστε σήμερα οι Megadeth να μη θεωρούνται απλά ένα thrash metal συγκρότημα αλλά ένα classic metal (?) συγκρότημα. Στο δίσκο αυτό το ταλέντο του Mustaine όμως βρίσκει και έτερο συνοδοιπόρο εκτός από τον σταθερό (μέχρι τότε) Dave Ellefson στο μπάσο, στο πρόσωπο του κιθαρίστα Marty Friedman. Δεν είναι τυχαίο πως ακόμα και σήμερα ο Friedman αποτελεί τον αγαπημένο κιθαρίστα των περισσότερων οπαδών - και δεν έχουν περάσει και λίγοι από το συγκρότημα! Στο δίσκο αυτό θα βρούμε επίσης και πολλά από τα κλασσικά τραγούδια των Megadeth - "Holy Wars...The Punishment Due", "Hangar 18" και “Tornado of Souls”. Στις αρχές της δεκαετίας του '90 οι Megadeth είχαν ξεφύγει οριστικά (ή μήπως όχι;) από τη σκιά των Metallica και ήταν ένα από τα μεγαλύτερα metal ονόματα στον πλανήτη.

AC/DC - BACK IN BLACK (1980)

Aν αποκαλέσεις τους AC/DC heavy metal μπορεί να παρεξηγηθούν. Βλέπετε έχουν πιο πολλά κοινά με τον Chuck Berry παρά με τους Sabbath ή τους Priest. Mάλιστα, ένα από τα πράγματα που έδωσε "πόντους" στον τραγουδιστή Brian Johnson όταν έκανε δοκιμαστικό για τη θέση του τραγουδιστή ήταν η επιλογή του να πει το "Nutbush City Limits" των Ιke και Tina Turner. "Πάλι καλά φίλε" του είπε ο Malcolm Young. "Όλοι οι υπόλοιποι μας ζητούσαν το "Smoke on the Water"! Παρόλα αυτά το να αμφισβητήσεις την επιδραστικότητα του Back in Black στη metal μουσική είναι σα να αμφισβητείς πως η Γη κινείται! Μπορεί βλέπετε στο κοινό των AC/DC να περιλαμβάνονται οπαδοί όλων των πιθανών αποχρώσεων (το αυθεντικό ροκ είναι οικουμενικό) αλλά αδιαμφισβήτητα η συντριπτική πλειοψηφία ανήκει στη metal μουσική. Θα βρείτε πολλούς σκυλάδες με ραφτά AC/DC στο μπουφάν τους;
Εξαιρετικά δύσκολο είναι να βρεις μουσικό από οποιοδήποτε παρακλάδι του metal που να μην έχει επηρεαστεί από τους Αυστραλούς και ιδιαίτερα από το συγκεκριμένο δίσκο. Οι "κάφροι" death metallers Six Feet Under μάλιστα δε δίστασαν να τον διασκευάσουν ολόκληρο (!), οι Annihilator με το τραγούδι-φόρο τιμής "Shallow Grave" έγραψαν το καλύτερο τραγούδι που δεν έφτιαξαν ποτέ οι AC/DC ενώ ο ήχος πολλών συγκροτημάτων παραπέμπει απευθείας σ'αυτούς (πχ. Αirbourne).Μετά το θάνατο του Bonn Scott το συγκρότημα δε μπορούσε να ανακόψει την ανοδική του πορεία και με κεκτημένη ταχύτητα και έναν αντικαταστάτη τζακ ποτ φτιάχνει τον πιο "κολλητικό" δίσκο στην ιστορία της μουσικής. Σ'αυτή την κατεύθυνση βέβαια δεν πρέπει να παραγνωρίζεται και η συνεισφορά του παραγωγού Mutt Lange που ήδη από τον προηγούμενο δίσκο είχε δείξει πως μπορεί να κάνει τη μπάντα πιο προσβάσιμη στο κοινό. Το 1980 αποτέλεσε τη χρονιά της μεγαλύτερης τραγωδίας για τους AC/DC και θα μπορούσε να είχε σημάνει το τέλος της. Αντ'αυτού το μόνο πράγμα που σήμανε ήταν οι Καμπάνες...

MOTORHEAD - ACE OF SPADES (1980)

Όπως και οι AC/DC, οι Μotorhead αισθάνονται πιο άνετα με τον τίτλο του rock n' roll συγκροτήματος παρά με το metal. Aλλά περιπτώσεις σαν κι αυτές μας θυμίζουν πως απλά στη μουσική δε χωράνε ταμπέλες. Μπορεί δηλαδή οι Motorhead να μην έχουν πολλά κοινά με άλλα metal σχήματα αλλά ο ήχος τους είναι τόσο βαρύς που όπως γλαφυρά τον περιέγραψε ο Lemmy "αν μετακομίσουμε δίπλα σας θα ψοφήσει το γρασίδι σας!". Ο Άσσος (μπαστούνι) στο μανίκι της μπάντας εκείνη την εποχή ο "Fast" Eddie Clark στην κιθάρα που έφερνε μια μελωδία ικανή να αντισταθμίσει τον ηχητικό αρμαγεδώνα. Φυσικά όποιος υποτιμάει τον Lemmy ως μπασίστα κάνει ένα τεράστιο λάθος ενώ ο Phil "Animal" Taylor στα τύμπανα παραμένει μέχρι και σήμερα αγαπημένη μορφή για τους οπαδούς (αν και ο σημερινός ντράμερ Μikey Dee, έχει γίνει αναπόσπαστο μέρος του θρύλου της μπάντας). Το "Ace of Spades" ξεκινά φυσικά με το ομώνυμο κομμάτι κι ακόμα κι αν έκλεινε εδώ ίσως να ήταν το ίδιο κλασσικός αφού έχουμε να κάνουμε με ύμνο γενεών - προηγούμενων και επόμενων! Ο δίσκος συνεχίζει όμως ως οδοστρωτήρας που δε σε αφήνει να πάρεις ανάσα και αδιαφορεί επιδεικτικά για τις συνέπειες. Το ''(We are ) the Road Crew" είναι αφιερωμένο στους τεχνικούς του συγκροτήματος ενώ το "Τhe Chase is Better than the Catch" που κλείνει το δίσκο αποδυκνείει πως ο Lemmy είναι ίσως ο καλύτερος στιχουργός στον πλανήτη. Στα επόμενα χρόνια οι Motorhead άλλαξαν πολλούς μουσικούς και κυκλοφόρησαν πάμπολους δίσκους χωρίς ποτέ να αλλάξουν την ταυτότητα ή ακόμα και την ποιότητά τους.Αν κάποιος όμως θελήσει να ξεκινήσει από κάπου τη συλλογή του, τότε σίγουρα αυτός είναι ο "απαραίτητος" δίσκος!

METALLICA - METALLICA (BLACK ALBUM)  (1991)

Oποιοσδήποτε από τους τρεις προηγούμενους δίσκους των Metallica θα μπορούσε να βρίσκεται το ίδιο άνετα σ'αυτή τη λίστα. Για την ακρίβεια, πολύ πιο άνετα. Άλλωστε στη δεκαετία του '80 oι Μetallica έγραψαν τα κομμάτια που τους καθιέρωσαν και έγιναν ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα στην ιστορία του metal. Aν όμως μέχρι το Βlack Album οι Metallica ήταν το συγκρότημα ίνδαλμα των απανταχού μεταλλάδων, από αυτό το δίσκο και μετά έγιναν το συγκρότημα που ήξερε και ο τελευταίος μαθητής του έκτου δημοτικού σχολείου Ορεινής Περαβρυσούλας. Της κυκλοφορίας του δίσκου προηγήθηκε μία τεράστια τηλεοπτική καμπάνια που παρουσίαζε τη δημιουργία του δίσκου στο στούντιο για σχεδόν ένα χρόνο. Ως αποτέλεσμα η αναμονή έφτασε στο κατακόρυφο κάνοντας το δίσκο επιτυχία άμα τη εμφανίσει του στα δισκοπωλεία! Βέβαια θα ήταν τεράστια αδικία να χρεώσουμε την επιτυχία του δίσκου απλά σε ένα διαφημιστικό τρυκ. Με το Βlack Album oι Metallica κατάφεραν να γράψουν metal μουσική που ήταν όμως εξαιρετικά προσβάσιμη ενώ ταυτόχρονα δεν έδωσαν την εντύπωση πως ξεπουλήθηκαν. Έτσι κράτησαν ατόφιο όλο το παλιό τους κοινό ενώ ταυτόχρονα κέρδισαν πολυπληθές καινούριο. Αιχμή του δόρατος στην κατάκτηση του mainstram ήταν φυσικά μια μπαλάντα (σοκ!), το "Nothing Else Matters" ενώ σε ορισμένα κομμάτια μπορούμε -έστω και εκ των υστέρων- να διακρίνουμε σημάδια από την αλλαγή που θα ερχόταν μερικά χρόνια αργότερα. Ήταν τέτοιος ο αντίκτυπος του δίσκου που αποτέλεσε (και αποτελεί ακόμα) το σημείο μηδέν κάθε πιτσιρικομεταλλά που κάνει τα πρώτα του βήματα στο χώρο (κάτι σαν το αλφαβητάρι του metal!!!). Πράγματι, χωρίς αυτό το δίσκο ίσως θα ήταν πολύ λιγότεροι αυτοί που θα είχαν αφορμή να ασχοληθούν με το σκληρό ήχο. Εκείνη την εποχή το μόνο συγκρότημα που μπορούσε εμπορικά να σταθεί δίπλα στους Metallica ήταν οι Guns N' Roses γι'αυτό και κανονίστηκε η περίφημη κοινή περιοδεία με το άδοξο τέλος! Στη συνέχεια οι Metallica έγιναν το αγαπημένο παιδί του MTV (ήδη στο Black Album τα βιντεοκλίπ της μπάντας βοήθησαν πολύ στην επιτυχία του, σημάδι ίσως των καιρών που είχαν αλλάξει) και κέρδισαν ακόμα μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία. Έχασαν όμως αυτό που είχαν μ'αυτό εδώ το δίσκο. Την καθολική αναγνώριση!

SAVATAGE - GUTTER BALLET (1989)

Με τον προηγούμενο δίσκο τους Τhe Hall of the Mountain King οι Savatage ξεκίνησαν μία εντυπωσιακή επιστροφή στη metal μετά την ατυχή απόπειρα να γίνουν πιο "ραδιοφωνικοί" με το "Fight for the Rock" (ή "Fight for the Shit" όπως αρέσκεται να το αποκαλεί ο Jon Oliva). Με το Gutter Ballet όμως ολοκληρώνουν την επιστροφή τους κάνοντας μία στροφή.Με άξονα τα πλήκτρα του Jon Oliva και τις επιρροές που έφερε ο παραγωγός (και στην ουσία μέλος πια του συγκροτήματος) Paul Ο'Neil παρουσιάζουν ένα νέο πρόσωπο που έχει πλέον πολλά κοινά με τους Queen και τα μιούζικαλ του Broadway. Άλλωστε ως τέτοιο ξεκίνησε τη ζωή του το κεντρικό θέμα του δίσκου δεκαετίες προτού χρησιμοποιηθεί εδώ. Ολόκληρη η ιστορία πάντως θα παρουσιαζόταν στον επόμενο δίσκο της μπάντας που αποτέλεσε και την αρχή της εμμονής της με τους concept δίσκους. Στο Gutter Ballet είναι κυρίως το ομώνυμο τραγούδι και το "When the Crowds are Gone" που ξεδιπλώνουν την ιστορία του αποτυχημένου μουσικού "DT Jesus"- που γνωρίσαμε καλύτερα στο "Streets"- και μαζί της το νέο ήχο των Savatage. Δεν είναι όμως μόνο οι Oliva/O' Neil που κυριαρχούν στο δίσκο. Πριν από τον τραγικό θάνατό του ο Chris Oliva, ένας από τους πιο χαρισματικούς κιθαρίστες της γενιάς του "ζωγραφίζει" μοναδικά το δίσκο με το άκρως προσωπικό του χρώμα. Μαζί με τις πιο μελωδικές στιγμές δε λείπουν από το δίσκο οι "παλιοί" Savatage που δηλώνουν παρών σε τραγούδια όπως το "Thorazine Shuffle" και το "She's in Love" (που προκάλεσε αντιδράσεις λόγω των στίχων του!!!). 

Ο δίσκος καθιέρωσε τους Savatage και έχει μείνει αλώβητος από το χρόνο. Ξαφνικά τα πλήκτρα έγιναν αγαπητά στους κατά τ'άλλα σκληροπυρηνικούς μεταλλάδες (οι Sabbath και οι Maiden δίσταζαν να φωτογραφηθούν μαζί με τους "πληκτράδες" τους!). Λίγο έλλειψε βέβαια ο δίσκος να τυποποιήσει επικίνδυνα τους Savatage. Αυτό όμως δικαιολογείται αφού μετά το χαμό του Oliva το '93 αποτελεί ίσως τον καλύτερο φόρο τιμής στη μνήμη του!

SAXON - WHEELS OF STEEL (1980)

Θα ήταν τραγική παράλειψη να λείπει τούτο το συγκρότημα από αυτή τη λίστα. Κι αυτό γιατί ανεξάρτητα από τα διάφορα παρακλάδια που εμφανίστηκαν με τα χρόνια, παρά τα τόσα και τόσο σημαντικά και κλασσικά σχήματα που υπάρχουν, οι Saxon αποτελούν συνώνυμο του Heavy Metal. Πιο Βρετανοί κι από τα fish and chips οι Saxon υπήρξαν εκ των κορυφαίων συγκροτημάτων του New Wave of British Heavy Metal στις αρχές της δεκαετίας του '80. Με κοφτά κιθαριστικά riff που χρωστούσαν πολλά στους AC/DC και ανεπιτήδευτο ήχο, σου έδιναν μια εντύπωση ακαταμάχητης αυθεντικότητας. Ατού της μπάντας οι στίχοι του τραγουδιστή Biff Byford που περιγράφουν πάντα απλές αλλά και πρωτότυπες ιστορίες("Ας Τραγουδήσει ο Coverdale για γκόμενες, εγώ δε μπορώ",όπως έχει πει κι ο γέρο Βiff!). Το Wheels of Steel αποκρυσταλλώνει την εικόνα της μπάντας με τον καλύτερο τρόπο.
Τα "Motorcycle Man"," 747 (Strangers in the Night)" και "Wheels of Steel" δε λείπουν ακόμη από το setlist των Saxon και ακούγονται το ίδιο φρέσκα με τότε. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στο "747..." που περιγράφει την πτώση ενός αεροπλάνου. Άδικα οι Saxon ταυτίστηκαν με επική θεματολογία λοιπόν και ρόλο σ'αυτό έπαιξε σίγουρα το όνομά τους και τα πρώτα τους εξώφυλλα (το Wheels of Steel πάντως αποτελεί εξαίρεση). Μάλιστα ο Βyford έχει δηλώσει πως ίσως θα έπρεπε να είχαν αλλάξει από νωρίς όνομα για να αποφύγουν τις παρεξηγήσεις! To 1980 ήταν η χρονιά που άνθησε το metal. H νέα φουρνιά έδειξε τότε πως είχε τα κότσια να σταθεί δίπλα στους Μεγάλους και να διεκδικήσει το θρόνο τους!

DREAM THEATER - IMAGES AND WORDS (1992)

Με το πέρασμα της δεκαετίας του '80 είχε έρθει ο καιρός για μια σημαντική αλλαγή στο μουσικό τοπίο. Ο κόσμος ήταν ήδη κουρασμένος από το συφερτό των ποζεράδικων σχημάτων με τα εύπεπτα τραγούδια και τα ξασμένα μαλλιά (σήμερα βέβαια μας λείπουν αλλά η νοσταλγία είναι περίεργο συναίσθημα!). Οι Dream Theater ήταν ένα σύνολο ικανών μουσικών που δεν τους ένοιαζε αν τα τραγούδια τους θα παιχτούν στο ραδιόφωνο. Όχι πως δε μπορούσαν να το καταφέρουν κι αυτό αν ήθελαν. Το "Pull Me Under" σημείωσε μεγάλη επιτυχία και αποτελεί μέχρι σήμερα τη "σημαία" του συγκροτήματος. Όταν κυκλοφόρησε το Images and Words o κόσμος αναγκάστηκε να σταθεί και να ακούσει προσεκτικά και κατόπιν να υποκλιθεί στο μεγαλείο των πέντε βιρτουόζων μουσικών. Σήμερα θεωρούνται μέτρο σύγκρισης για κάθε επίδοξο μουσικό με προεξέχοντα σαφώς τον Mike Portnoy στα τύμπανα. Ο James LaBrie κάνει εδώ το ντεμπούτο του με τη μπάντα στην οποία παραμένει έως και σήμερα - παρά τα προβλήματα που είχαν πριν μερικά χρόνια. Το ''Images and Words" ήταν πρωτοπόρο γιατί αποτέλεσε την απαρχή της αναγέννησης του progressive ήχου όπως τον ορίζουμε σήμερα και που για τόσα χρόνια ήταν αρνητικά στιγματισμένος στο χώρο της rock μουσικής.

VENOM - BLACK METAL (1982)

Oι Venom είναι το συγκρότημα που αν δεν ήταν τόσο επιδραστικό θα ήταν αστείο! Κι όμως πρώτοι εισήγαγαν στοιχεία που έγιναν κλασσικά και αναπόσπαστα μέρη του μύθου του Heavy Metal. Tα ψευδώνυμα των μουσικών, η ενδυματολογία καθώς και η "σκοτεινή" αισθητική τόσο στους στίχους όσο και στα εξώφυλλά βρήκαν αμέσως μιμητές και δημιούργησαν σχολή. Το 'Βlack Metal μάλιστα θα μείνει στη ιστορία ως ο δίσκος που ονόμασε ένα ολόκληρο παρακλάδι του metal με το οποίο οστώσο ελάχιστα κοινά μουσικά στοιχεία διαθέτει! Από μουσικής πλευράς κανείς δε μπορεί να κατηγορήσει τους Venom πως υπήρξαν εξαιρετικοί μουσικοί αλλά αυτό στο κάτω κάτω δεν εμπόδισε και το punk μερικά χρόνια πριν να γίνει δημοφιλές αφού ότι έχανε σε τεχνική το κέρδιζε σε ταχύτητα, αμεσότητα και συμπεριφορά. Αυτά ακριβώς όμως ήταν και τα χαρακτηριστικά για τα οποία θυμόμαστε μέχρι και σήμερα τους Venom!  

PANTERA - VULGAR DISPLAY OF POWER (1992)

Ο τίτλος του δίσκου περιγράφει από μόνος του την ηχητική καταιγίδα που εξαπέλυσαν εδώ οι Pantera. H μετάβαση του σχήματος από glam metal wannabes σε πρωτοπόρους του ακραίου (αλλά και τόσο ρυθμικού) metal αντανακλά με τον καλύτερο τρόπο την αλλαγή που παρουσιάστηκε στη μουσική σκηνή εκείνη τη χρονική περίοδο. Όχι πως μπορεί να κατηγορήσει κανείς τους Panetra πως ακολούθησαν το ρεύμα. Αντίθετα, με αυτό το δίσκο θα μπορούσαμε να πούμε πως σε μεγάλο βαθμό το καθόρισαν. Ο δίσκος διαθέτει ένα original τσαμπουκά που έκανε τους Pantera το συγκρότημα που αγάπησαν όλοι στη δεκαετία του 90. Ο Phil Anselmo έγινε πρότυπο performer που διαθέτει δύναμη χωρίς να καταφεύγει σε φτηνούς θεατρινισμούς ενώ ο Dimebag Darrell καταξιώθηκε ως νέος guitar hero. Koμμάτια όπως το ''Walk" είναι πλέον τόσο κλασσικά στο χώρο του metal που δεν έχουν ίσως να ζηλέψουν τίποτα από τους μέντορες των Pantera, Βlack Sabbath (oι τελευταίοι μάλιστα τους βοήθησαν ιδιαίτερα μετά την επανένωσή τους, δίνοντάς τους μια θέση κοντά τους σε πολλές περιοδείες τους!). Ένα παράδειγμα της επιδραστικότητας των Pantera είναι και η περίπτωση του Jugulator των Judas Priest που έδειξε πως καμιά φορά και ο δάσκαλος μπορεί να επηρεαστεί από το μαθητή! Το ''Vulgar..." ήταν το καθοριστικό σημείο μιας πορείας που τέλειωσε με άδοξο και τραγικό τρόπο εξασφαλίζοντας όμως έτσι στους Pantera μία θέση στο πάνθεον του Heavy Metal...

SEPULTURA - ARISE (1991)

"AAAAARGGH"!!!! Η φωνή του Max Cavallera στην εισαγωγή του ''Orgasmatron" θα στοιχειώνει για πάντα τους απανταχού οπαδούς του heavy metal. Είναι άλλωστε το συγκεκριμένο τραγούδι αναγνωρισμένο ως μια από τις καλύτερες διασκευές. Δεν είναι όμως η μοναδική αρετή ενός δίσκου που φαντάζει ασήκωτος και αποτελεί διαμάντι του thrash metal. To ομώνυμο και το ''Dead Embryonic Cells" αποτελούν διαμάντια κι έχουν γίνει αιτία για πολλούς πονεμένους σβέρκους! Ηγετική φυσιογνωμία φυσικά ο Max Cavalera που οδηγεί το συγκρότημα (κάτι που έγινε φανερό με την αποχώρησή του μερικά χρόνια αργότερα) χωρίς να σημαίνει πως το συγκρότημα εξαντλείται σε αυτόν. Ο έτερος Cavalera, Igor στα τύμπανα και φυσικά ο Andreas Kisser στην κιθάρα συνέβαλαν εξίσου στον ήχο και το μύθο των Sepultura. Θεματικά, τα τραγούδια τους ασχολούνται και πάλι με κοινωνικά θέματα, όπως ο πόλεμος και η κατάχρηση εξουσίας. Mε το Arise συνέχισαν από εκεί που σταμάτησαν με τον προηγούμενο δίσκο τους, πέτυχαν όμως μεγάλη αναγνώριση και επιτυχία. Η συνέχεια επεφύλασσε πειραματισμούς που βρήκαν ανταπόκριση και υπήρξαν πρωτοποριακοί για την εποχή τους, το Arise όμως παραμένει το κορυφαίο δείγμα "ανόθευτου" metal που προτιμούν οι περισσότεροι οπαδοί τους.

MANOWAR - HAIL TO ENGLAND (1984)

Η Αγγλία υπήρξε η χώρα που μας έδωσε ίσως τα ιστορικότερα metal σχήματα (αν και κάποιοι διαφωνήσουν πως παρά ταύτα η Αμερική παραμένει το λίκνο του rock). Aυτό ακριβώς αναγνωρίζουν και οι Manowar και στέλνουν τους...αγωνιστικούς τους χαιρετισμούς στο Νησί. Και δεν υπάρχει ίχνος ειρωνίας στον τίτλο του δίσκου. Γιατί αν τα περισσότερα metal σχήματα φημίζονται για το χιούμορ τους και την ικανότητά τους να μην παίρνουν τον εαυτό τους στα σοβαρά, οι Manowar σίγουρα δεν ανήκουν σε αυτή την κατηγορία. Αυτή ακριβώς η επιμονή τους να μιλάνε σοβαρά για ιστορίες με Βαρβάρους, πολέμους και βέβαια για το ίδιο το metal τους έχουν κερδίσει φανατικούς εχθρούς και ορκισμένους οπαδούς. Εξάλλου η rock μουσική αρεσκόταν εξαρχής να αφηγείται ιστορίες βγαλμένες από το R.E. Howard και τον Tolkien αλλά και οι περισσότεροι οπαδοί είχαν μεγαλώσει με τις ίδιες ιστορίες. Τραγούδια όπως τα ''Blood of my Enemies" και "Κill With Power" δημιούργησαν σχολή και το image των Μanowar ταυτίστηκε με το metal - γεγονός που οδήγησε σε παρωδίες όπως το Spinal Tap. Tαυτόχρονα όμως το "Hail to England" αποτέλεσε διαμάντι του Epic Metal και παραμένει αξεπέραστο στο είδος του. Eίναι τέτοια η ορμή και η δύναμη του δίσκου που είναι σίγουρο πως και οι πολέμιοί τους λατρεύουν να το ακούνε - έστω και στα κρυφά!

CANDLEMASS - NIGHTFALL  (1987)

Οι Sabbath δεν είναι υπεύθυνοι μόνο για τη δημιουργία του metal γενικότερα αλλά και για το λεγόμενο Doom Metal - δηλαδή το αργόσυρτο metal με το "πένθιμο" ύφος και τις βαριές κιθάρες. Αν όμως οι Sabbath γέννησαν και αυτό το υποείδος (με τραγούδια όπως το ομώνυμο, το "Wheels of Confusion" κλπ.) ο όρος χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά για να περιγράψει τους Σουηδούς Candlemass. Πράγματι, το ντεμπούτο τους Epicus Doomicus Metallicus έγινε κλασσικό άμα τη κυκλοφορία του αφού συνδύασε τον doom με τον επικό ήχο σε ένα μοναδικό αμάλγαμα. Δε θα ήταν άδικο μάλιστα αν βρισκόταν αυτός ο δίσκος στη λίστα με τους κλασσικότερους δίσκους. Όμως στο δεύτερο δίσκο τους οι Candlemass βρήκαν το "μεσσία" τους στο πρόσωπο του ευτραφούς υψίφωνου Μessiah Marcolin. O Μarcolin μάλιστα ήταν τόσο φανατικός οπαδός του συγκροτήματος που όταν έμαθε για την αποχώρηση του αρχικού τραγουδιστή τους έκανε τηλεφωνική (;) οντισιόν στον έκπληκτο Leif Edling, μπασίστα και ηγέτη των Candlemass. Στο Nightfall λοιπόν που ακολούθησε έχουμε να κάνουμε με τη λογική εξέλιξη του επικού/doom ήχου και ως αποτέλεσμα τραγούδια όπως τα "Dark Are The Veils of Death" (πιο επικό απ' ότι doom) τα "Samarithan" και "Gallow's End" (πιο doom απ' ότι επικά) και το “Mourner's Lament” (πιο doom από doom) αποτέλεσαν μέτρο σύγκρισης για όσους ακολούθησαν. Στην ατμόσφαιρα του δίσκου συνέβαλε αποφασιστικά και το εξώφυλλο, που αποτελεί πίνακα του Thomas Cole με τίτλο “Old Age”. Στα χρόνια που ακολούθησαν το doom δε γιγαντώθηκε ποτέ, είχε όμως πάντα ένα πιστό και αφωσιομένο κοινό. Η σκιά που ρίχνει ακόμα και σήμερα το Nightfall στο metal (doom ή μη) μοιάζει με τη σκιά του Messiah Marcolin το απομεσήμερο!!!



Μάριος Ακρίβος