Οι συστάσεις για το Malcolm McLaren είναι μάλλον περιττές, ειδικά για όσους γαλουχήθηκαν και ανδρώθηκαν μουσικά, κοινωνικά αλλά και πνευματικά με την πανκ κουλτούρα. Αμφιλεγόμενη προσωπικότητα ο ίδιος, ειδικά για όσους λάτρεψαν του Sex Pistols, καθώς οι διχογνωμίες παραμένουν ακόμα έντονες: τελικά είναι ο ‘εφευρέτης’ του πάνκ κινήματος και ο απόλυτος μάνατζερ όλων των εποχών ή μήπως απλά ήταν ο άνθρωπος που εμπορευματοποίησε εν τη γεννέση τους τα πανκ ροκ ιδεώδη;
Εχουν γραφτεί όλα αυτά τα χρόνια τόσα πολλά, που απλά καταλήγουμε στο ότι ο Malcolm McLaren τελικά ήταν τα πάντα αλλά προπάντων παρέμενε ένας πανούργος μάνατζερ (του εαυτού του πρώτα απ’ όλα) που σχεδίαζε το κάθε του βήμα με τεράστια διορατικότητα και ευελιξία κινήσεων, ενώ συνήθιζε να ποντάρει πολλά στο τσαλάκωμα της εικόνας και το αρνητικό μάρκετινγκ.
Ισως το πιο δυνατό του προσόν να ήταν τελικά η μαεστρία του και το φυσικό του ταλέντο στο να φτιάχνει είδωλα, οπότε από αυτή την άποψη ήταν μάλλον ευχής έργον που έπεσαν πάνω του οι νεοσύστατοι Pistols και ειδικά ο Rotten με εκείνο το παραποιημένο T-Shirt των Floyd.
Αναμφίβολα ένας εξαιρετικά ικανός image maker που πήρε επάξια τη σκυτάλη από τοn Warhol, αφού ότι έκανε ο Andy με το underground και την ψυχεδέλεια των Velvets, το έκανε ο McLaren με το punk, αναδεικνύοντας τις παραμάνες (του Rotten) σε διακριτικό μουσικο-κοινωνικών φρονημάτων και τελικά σε σύμβολο μιας ολόκληρης γενιάς. Η ανατροπή και ο αιφνιδιασμός ήταν το στοιχεία της στρατηγικής του και φυσικά τα εφάρμοσε με εξαιρετικά επιτυχημένα αποτελέσματα στην προώθηση των Sex Pistols. Θα θυμάστε οι παλιότεροι, τα πλοιάρια στον Τάμεση, το Ιωβηλαίο και τις ευχές στην Βασίλισσα με τους punkηδες Pistols να της τραγουδούν με το δικό τους τρόπο το Happy Birthday που έγραψαν ειδικά γι’ αυτή (God Save the Queen…).

Ξαφνικά οι Pistols του McLaren, είχαν φτάσει στο σημείο να αποτελούν τη μόνη σοβαρή και ουσιώδη αντιπολίτευση στα πολιτικά ντουζένια της σιδηράς πρώτης κυρίας Θάτσερ, αλλά και στην progressive rock μουσική τερατογένεση της εποχής. Ποιοί; Κάποιοι που (αρχικά τουλάχιστον) δεν πάταγαν ούτε νότα και το μόνο που μάλλον τους ένοιαζε πραγματικά ήταν να ξεφύγουν οριστικά από τη φτώχεια τους βγάζοντας μέσω του ροκ εν ρολ και της ευφυΐας του McLaren, όσο το δυνατόν γρηγορότερα, περισσότερα χρήματα...
Φυσικά ο McLaren υπήρξε ο απόλυτος καθοδηγητής τους, αφού ήξερε πολύ καλά που να τους πάει, τι να τους κάνει, πως να τους καθοδηγήσει και να τους πουλήσει και φυσικά πως να τους βάζει να σκοτώνονται για να έχει τον έλεγχο του προϊόντος στα χέρια του.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι εν συνεχεία διέπρεψε και στον τομέα του marketing δίνοντας διαλέξεις για το πως να χτίσεις είδωλα (είχε περάσει πριν δυο τρία χρόνια και από τη χώρα μας δίνοντας μια διάλεξη για το εν λόγω θέμα με ακροατές στελέχη της διαφημιστικής και όχι της μουσικής αγοράς).
Οσον αφορά τη σχέση του με τη μουσική, ο McLaren ηχογράφησε και δικούς του δίσκους, με πιο επιτυχημένο "Double Dutch" του 1983, ενώ πρίν από μερικά χρόνια ήταν έτοιμος να κατέβει στις εκλογές διεκδικώντας το δήμο του Λονδίνου, όμως τελικά απέσυρε την υποψηφιότητά του. Για την ιστορία, έχει αποκτήσει ένα γιο, τον Joseph, από την πρώην σύντροφό του, τη γνωστή σχεδιάστρια μόδας Vivienne Westwood, ενώ μαζί του ως το θάνατό του ήταν η τελευταία σύντροφός του, Young Kim. Σημειωτέον ότι ο 64χρονος πρώην μάνατζερ πέθανε σε νοσοκομείο της Ελβετίας όπου νοσηλευόταν, αφού είχε διαγνωστεί ότι έπασχε από ένα σπάνιο τύπο καρκίνου.
Οπως και νά' χει το όνομα του McLaren θα μείνει για πάντα συνυφασμένο με τον περίφημο κίτρινο δίσκο και με το punk κίνημα το οποίο μπορεί να μην το ήξερε ούτε το ίδιο, αλλά ήθελε όσο τίποτε άλλο έναν μάνατζερ για να το βάλει στο χάρτη γρήγορα και με μεγάλο ταρατατζούμ και θόρυβο. Και απ' ότι απέδειξε η ιστορία βρέθηκε ο αποτελεσματικότερος...

Βασίλης Λαδονικόλας