Δεν δηλώνω και ο μεγαλύτερος fan της γαλλικής μουσικής. Ομολογώ πως δεν έχω περάσει ατελείωτες ώρες ακούγοντας Edith Piaf ή Jacques Brel ή προσπαθώντας να κατανοήσω τον ερωτισμό του Cabaret και του γαλλικού sanson. Άμα δεν κατέχεις και την γλώσσα αυτό είναι ακόμα ένα σημαντικό πρόβλημα που έρχεται να προστεθεί σε μία ήδη μεγάλη στοίβα. Σίγουρα δηλαδή δεν είμαι και ο πλέον αντικειμενικός και καταρτισμένος κριτής για να καταθέσω μία άποψη ας πούμε για την πρόσφατη συναυλία της Patricia Kaas στο Badminton (6 Φεβρουαρίου) που επισκέφτηκε τη χώρα μας για πρώτη φορά. Θέλω ωστόσο να εκφράσω κάποιες παρατηρήσεις που αναζητούν επίμονα να βγουν στο φως... Να ξεκινήσουμε από το τέλος… Εάν είσαι μία από τις σπουδαιότερες γαλλικές φωνές παγκοσμίως, χρειάζεσαι άραγε την επιβεβαίωση του video wall στο τέλος που σε «αποθεώνει» μέσα από συναυλιακά στιγμιότυπα και τον παλμό των οπαδών; Η αυταρέσκια της Kaas έκανε την εμφάνισή της όσο πιο συχνά μπορούσε. Δήθεν πόζες μοντέλου που φωτογραφίζεται ή μουσικού που θέλει να επιδείξει το καλοδιατηρημένο σώμα της, ψευτοχορευτικές κινήσεις που δεν πρόσθεσαν τίποτα το ουσιαστικό ούτε στις (K)abaret αναφορές, ένας «αέρας» σιγουριάς που μόνιμα περίσσευε αλλά δεν δικαιολογούνταν. Ερμηνευτικά; Το πάθος εξαφανισμένο. Μπορεί να πλησίαζε στο «εκφραστικό» στυλ της Edith Piaf με την υπόγεια δυναμική, ωστόσο Piaf είναι μόνο μία και από εκεί και μετά ο κίνδυνος να καταλήξεις flat για μία ολόκληρη βραδιά είναι τεράστιος...
Μπορείς να ακούσεις κινέζικη μουσική και να ανατριχιάσεις, λαρυγγισμούς των Μογγόλων και να γοητευτείς, ψυθιριστές κουβέντες Ινδιάνων και να συγκινηθείς. Όταν όμως δεν «ρισκάρεις» απολύτως τίποτα με την τέχνη σου, σε οποιαδήποτε γλώσσα κι αν είναι αυτή, δεν μπορεί να σου γυρίσει πίσω καμία απολύτως ικανοποίηση. Κάτι που φυσικά αισθάνεται και ο θεατής που του κοστίζει πολύ περισσότερο. Και μένει να απορεί πόσο “εκ του ασφαλούς” μπορεί να εκφραστεί ένας δημιουργός... Γάλλος, Έλληνας, ή Εσκιμώος...
Πέτρος Αντωνάκης
