Ο Κέρουακ, κάποια στιγμή, στον Μοναχικό Ταξιδιώτη του μιλάει για τους Χόμπο – τους περιπλανώμενους αλήτες της Αμερικής – είδος προς εξαφάνιση μετά το ’45…«Ο Αμερικανός Χόμπο την έχει άσχημα τώρα πια, με την αύξηση της αστυνόμευσης στους δρόμους, στους σταθμούς, στις ακτές, στις κοίτες των ποταμών, στις όχθες τους και στις χίλιες και μια κρυψώνες της βιομηχανικής νύχτας… Στην Αμερική, το να κατασκηνώνει κανείς θεωρείται μια υγιής δραστηριότητα, όσον αφορά τους πρόσκοπους βέβαια. Είναι έγκλημα για τους ώριμους ανθρώπους που το 'χουνε κάνει επάγγελμα. Η φτώχεια θεωρείται αρετή για τους μοναχούς στα πολιτισμένα κράτη. Στην Αμερική αν σε πιάσουν με λιγότερα από πενήντα σεντς, περνάς μια νύχτα στην ψειρού…»…
Και κάθε μέρα, στον δρόμο για το σπίτι, όταν συναντώ τα χόμπο παλικάρια της πλατείας Ναυαρίνου (εδώ στην Θέσσαταουν) και τον Κέρουακ ακούω αλλά και τον Waits, τον Tom με κείνη την απίστευτη τριλογία του–ύμνο στους απανταχού «αξιοπρεπείς περιπλανώμενους losers» - Swordfishtrombones (1983), Rain Dogs (1985) & Frank Wild Years (1987)...
Όλα αυτά τα ηχοχρώματα, των τριών άλμπουμ, οι στίχοι… περιγράφουν και ερμηνεύουν και φυσικά αναδεικνύουν το «διαφορετικό», γιατί ο Waits – όπως βέβαια και πολλοί άλλοι δημιουργοί – γνωρίζει ότι οι κοινωνίες που προσπαθούν να αφανίσουν το «διαφορετικό» (ή το άστεγο, αν θέλετε) είναι καταδικασμένες στην στασιμότητα, άρα και στην παρακμή…
… Και κάπου προς τα κει οδεύουμε όλοι εμείς, οι πολιτισμένοι και κοντόθωροι και ανασφαλείς, εφόσον, στο πρόσωπο των χόμπο μας, βλέπουμε την κατάντια τους και όχι (όπως τους αρμόζει) την γενναιότητα και ευρηματικότητα με τις οποίες αντιμετωπίζουν την αντίξοη καθημερινότητα τους… κοιτώντας την αέναα, στερούμενοι στέγαση και στεγανά, από διαφορετικές οπτικές γωνίες…
Θόδωρος Πετιρόπουλος
