Η Amy Winehouse πέθανε. Στο άκουσμα της είδησης στεναχωρήθηκα, όπως φαντάζομαι όλοι, αλλά για να είμαι ειλικρινής δεν εξεπλάγην. Η ταλαιπωρία της με τα ναρκωτικά ήταν γνωστή. Το κακό όμως με την κάλυψη της σύντομης καριέρας της από τα μ.μ.ε. ήταν ότι επικεντρώθηκαν κατά 90% στην ιδιωτική της ζωή και τα πάθη της και όχι στη μουσική.
Όμως, σε κάθε καλλιτέχνη, η δουλειά των μουσικών (και όχι μόνο) μ.μ.ε. είναι να επικεντρώνονται στη δουλειά του και όχι στα «τριγύρω».
Η Amy λοιπόν είναι αυτή που συνέβαλλε τα μέγιστα ώστε η soul να ξαναγίνει μόδα και μάλιστα ο ήχος να ξαναγυρίσει στη χρυσή εποχή του Phil Spector, της Motown και της Atlantic. Σε μια εποχή που τα τραγούδια γίνονται ολοένα και λιγότερο… τραγούδια (σε λίγο θα τα λέμε απλώς tracks), η Winehouse έθεσε την εστίαση ξανά στο songwriting. Και είναι φοβερό ότι η μουσική της γνώρισε μοναδική επιτυχία με ελάχιστη οπτική προβολή. Όλοι ξέρουν τα τραγούδια, ελάχιστοι έχουν δει τα video clips. Αυτή κατά τη γνώμη μου είναι η τρανότερη απόδειξη της δύναμης που είχε. Όταν όλες οι κατ’ όνομα ανταγωνίστριές της, συναγωνίζονταν σε μπούτι και στήθος, τα τραγούδια της Amy είχαν τόση δύναμη που με τον ήχο τους και μόνο γίνονταν τρελές επιτυχίες. Δεν είναι τυχαίο που οι πρώτες διασκευές εμφανίστηκαν σχεδόν ταυτόχρονα με τα πρωτότυπα.
Από την άλλη, τα πάθη της τήν κυνηγούσαν μέχρι τέλους. Θα ήταν λάθος όμως να νομίζουμε ότι αυτά ευθύνονταν για την ποιότητα του έργου της. Μπορεί οι εξαρτήσεις να τις χάρισαν τη θεματολογία στους στίχους που την έκαναν διάσημη, το ταλέντο της όμως ήταν αυτό που την έκανε αυτό που είναι. Η Winehouse ήταν μια μοναδική μουσικός, δημιουργός και ερμηνεύτρια. Αν είχε ζήσει σε καλύτερες συνθήκες, το υλικό της θα παρέμενε εξαιρετικό (με διαφορετική θεματολογία και ύφος ενδεχομένως). Να μη γελιέται κανείς. Καλλιτέχνες όπως ο Cobain, ο Morisson, ο Hendrix και η Joplin (και δυστυχώς πλέον και η Amy) δεν είχαν ανάγκη κανενός είδους ουσίες για να είναι εξαιρετικοί. Θα ήταν εξαιρετικοί ούτως ή άλλως. Απλά τα ναρκωτικά τους στέρησαν όλα όσα θα μπορούσαν να αποκτήσουν. Και από εμάς στέρησαν όλα όσα οι καλλιτέχνες αυτοί θα μπορούσαν να μας προσφέρουν.
Θα θυμόμαστε την Amy λοιπόν για το μουσικό της έργο. Γιατί κατάφερε σε δύο album αυτό που άλλοι δεν έχουν καταφέρει σε σαράντα δύο. Γιατί τραγουδούσε παθιασμένα, σπαραχτικά, πονηρά, συναισθηματικά και οργισμένα. Γιατί με κάθε της τραγούδι έβγαζε τα μουσικά της εσώψυχα, το κάθε δισκάκι που άκουγε από παιδί. Γιατί είχε το θάρρος να τραγουδήσει όταν άλλοι και άλλες απλά κουνάνε τον κώλο τους. Γιατί απλά ήταν απίστευτη. Όλα τ’ άλλα έχουν τόση σημασία όσο και μια τσίχλα κολλημένη στα παπούτσια μας.
Αντίο Amy…
