Μεγάλη και πλούσια η παρουσία του Μιχάλη Πούγουνα στην ελληνική rock σκηνή. Μία επίμονη προσπάθεια να εκφραστεί μουσικά, που μας χάρισε κατά σειρά τους Flowers of Romance, στη συνέχεια τους Nexus αλλά και πλέον τους πρόσφατους New Zero God. Από το 1981 ζει και αναπνέει με rock καταστάσεις. Άλλοτε πιο gothic, άλλοτε με περισσότερα beat, άλλοτε δοκιμάζοντας τις δυνάμεις του στην δισκογραφία (Cyberdelia). Μια φορά ο Μιχάλης Πούγουνας δεν έμεινε ποτέ απαθής ή δεν έριξε το φταίξιμο σε άλλους μένοντας με το παράπονο αγκαλιά. Με το πολύ καλοβαλμένο ντεμπούτο των New Zero God, Fun Is A Four Letter Word, συνεχίζει τα έργα και αφήνει τα λόγια. Εεε, με εξαίρεση καμιά συνέντευξη... Συνέντευξη: Πέτρος Αντωνάκης
Flowers of Romance, Nexus, New Zero God… Ακόμα ένας κρίκος στην ίδια αλυσίδα για σένα;
Όχι, είναι ένα άλλο κεφάλαιο, εντελώς διαφορετικό. Είναι πιο απλό σχήμα στην σύνθεσή του και πιο rock’n’roll. Δεν είναι μουσικά «στρατευμένο» απόλυτα κάπου… Ισως, ακόμα, να είναι και πιο ρομαντικό συγκρότημα από τους Flowers.
Από τους Flowers of Romance μέχρι τους New Zero God, ποια βασικά χαρακτηριστικά έχουν αλλάξει στο μουσικό Μιχάλη Πούγουνα;
Νομίζω πως πέρασα 18 χρόνια με τους Flowers σχεδόν μέσα από όλη την κιθαριστική φάση ενός συγκροτήματος. Με τους Nexus πειραματίστηκα με τους industrial ήχους για 7 χρόνια. Οι New Zero God πιστεύω είναι πιο ώριμοι… Το συγκρότημα έγινε για να περνάμε καλά και δεν είχαμε κατά νου να κάνουμε άλμπουμ. Αυτό μας έκανε όλους να έχουμε λιγότερο αγχος. Μάλλον αυτό είναι ένα βασικό χαρακτηριστικό που άλλαξε σε εμένα…
Δεν νομίζω πως θα μπορούσες να αντέξεις σερί 20 χρόνια με τους Flowers of Romance ή τους Nexus έτσι δεν είναι;
Όχι, αν δεν υπήρχε μια αναζήτηση προς άλλες ενδιαφέρουσες μουσικές κατευθύνσεις, όχι δεν θα άντεχα.
Ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες όταν σχημάτισες το γκρουπ και όταν μπήκατε στο στούντιο για να ηχογραφήσετε;
Το γκρουπ το σχηματίσαμε το 2006 με σκοπό να περάσουμε ευχάριστα την ώρα μας και όχι να κάνουμε συναυλίες κλπ. Εγώ με τον Δημήτρη Στεβή και τον Κώστα Σπανό βρισκόμασταν πρίν στους Nexus ενώ τώρα ήρθε και ο Αβέρκιος Χατζηαντωνιάδης (πρώην Flowers Of Romance) και παίζαμε κομμάτια των Flowers και των Nexus για να περνάει η ώρα μας. Το 2007 ο Κώστας με τον Αβέρκιο έφυγαν και στην θέση τους ήρθε ο Μπάμπης Διακουμέας με τον Ηλία Ράπτη από τους Past Perfect. Συνθέσαμε νέα τραγούδια, κάναμε κάποιες εμφανίσεις και ηχογραφήσαμε τα κομμάτια για να τα έχουμε να τα θυμόμαστε. Αυτό είχαμε στο μυαλό μας. Δεν σκεφτόμασταν να τα κυκλοφορήσουμε μέχρι που μας το πρότεινε η Puzzlemusik.
Υποθετική ερώτηση αλλά εάν δεν είχατε ηχογραφήσει «ζωντανά» το άλμπουμ πόσο διαφορετικό θα ακούγονταν το Fun Is A Four Letter Word;
Δεν ξέρω. Ισως να ακούγονταν καλύτερα, ίσως να ακούγονταν χειρότερα. Αλλα αυτό που παίζει ρόλο είναι ότι είναι καλά το κομμάτια και έχουν στο άλμπουμ την «ορμή» που βγαίνει και στα live…
Είναι «noir» το ντεμπούτο, αλλά και με διάθεση να εκμεταλλευτεί το στούντιο. Πόσο δύσκολο είναι να ελέγχεις τις μουσικές σου «αδυναμίες» και πάθη σε μία ηχογράφηση και να κοιτάς και να ακούς τι υπάρχει τριγύρω σου;
Ειλικρινά δεν κοιτάξαμε τι υπήρχε τριγύρω μας. Απλά εδώ και μερικά χρόνια εχουμε βγάλει από το ντουλάπι τους δίσκους μας και ακούμε πολύ post punk των αρχων της δεκαετίας του 80 αλλά και punk των τελών του ‘70. Αν είναι «noir» δεν το σκεφτόμασταν όταν συνθέταμε τα τραγούδια. Δεν μας ενδιέφερε. Αυτό που μας ένοιαζε ήταν να περνάμε καλά, να πίνουμε, να κάνουμε πλάκα και να ξεχνάμε την καθημερινότητά μας. Ετσι γράφτηκε το άλμπουμ και μπορείτε να ρωτήσετε και τον ηχολήπτη μας που μας θεωρεί εντελώς τρελούς… αλλά του το συγχωρούμε γιατί ο γιατρός είπε πως είμαστε καλά ακόμα…
Η “dark” κοινότητα πιστεύεις πως έμαθε να προσαρμόζεται με τα χρόνια ή παραμένει αμετακίνητη στα “πιστεύω” της;
Δεν μπορώ να κρίνω καμία κοινότητα. Δεν μπορώ να μιλήσω εξ ονόματος καμίας κοινότητας.
Παρατηρούμε μία επιστροφή στον αγγλικό στίχο στην ελληνική σκηνή. Απλώς έγινε ο κλασικός κύκλος της «μόδας» ή μήπως υπάρχει κάτι άλλο από πίσω;
Νομίζω πως η σκηνή, από άποψη αριθμού ενεργών συγκροτημάτων, βρίσκεται στο χαμηλότερο επίπεδο των τελευταίων 30 χρόνων. Δηλαδή, τα συγκροτήματα είναι πολύ λίγα σε σχέση με άλλα χρόνια. Τώρα, εάν αυτά τα συγκροτήματα χρησιμοποιούν κυρίως αγγλικό στίχο είναι γιατί έχουν την δυνατότητα μέσω του ίντερνετ να φύγουν από εδώ, και πολύ καλά κάνουν. Μόδες και τέτοια πράγματα δημιουργούνται από μεγάλες εταιρίες, μέρη μιας μουσικής βιομηχανίας σε χώρες εξελιγμένες (χωρίς αυτό να είναι πάντα καλό). Ο χώρος της μουσικής έχει κάτι παγίδες ΝΑ με το συμπάθειο…και οι παγίδες αυτές τσούζουν πολύ σε χώρες με υποανάπτικτες μουσικές βιοτεχνίες όπως η δική μας…
Τι άλλαξε από δεκαετία σε δεκαετία για τα ελληνικά συγκροτήματα και την στάση τους απέναντι στη μουσική;
Το ’80 το ροκ ήταν underground με λίγες ελπίδες επιβίωσης και οι μουσικοί το ήξεραν. Το ’90 το ροκ ήταν underground εκτός από τα τελευταία 3-4 χρόνια, που οι μουσικοί μπερδεύτηκαν γιατί δημιουργήθηκαν ελπίδες. Στα ‘00ς το ροκ είναι underground και οι μουσικοί το ξέρουν και πάλι, αλλά υπάρχει η ελπίδα τού εξωτερικού. Ακόμα, το ενδιαφέρον μεγάλης μερίδας του κοινού στράφηκε αλλού μέσα στα ‘00ς.
Εσύ φτιάχνοντας την Cyberdelia θέλησες προφανώς να πάρεις τα πράγματα στα χέρια σου. Έχει την διάθεση να το κάνει αυτό ο σημερινός μουσικός; Είναι και τα μέσα που του δίνουν την ευκαιρία να γίνει πιο ανεξάρτητος ή είναι θέμα προσωπικής του ωρίμανσης;
Νομίζω είναι θέμα προσωπικής ωρίμανσης αλλά κυρίως επιλογής. Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα για έναν μουσικό που είναι και ιδιοκτήτης εταιρίας γιατί δεν ξέρεις τι έχεις να αντιμετωπίσεις από άποψη ψυχολογικής φθοράς... Ως ιδιοκτήτης εταιρίας, ξεσκεπάζεται μπροστά του ένας πολύ ψυχρός κόσμος πελατειακών σχέσεων και εμπορίου που λίγη σχέση έχει με την μουσική ως τέχνη. Εάν αντέξει ο μουσικός/εταιριάρχης την τριβή, μαγκιά του γιατί θα παραμείνει ανεξάρτητος από άλλες δισκογραφικές εταιρίες. Πολύ περισσότερο δε, εάν θέλει, θα βοηθήσει κι άλλους μουσικούς. Εγώ έφτασα στα όριά μου κάποια μέρα και αποχώρησα από την θέση του εταιριάρχη, πέρνωντας μαζί μου το κλειδί και την επιγραφή της εταιρίας, σφυρίζοντας ανέμελα.
Η στιγμή που σημάδεψε εσένα προσωπικά όλα αυτά τα μουσικά σου χρόνια;
Όλο εκείνο το χρονικό διάστημα που ηχογραφούσαμε το Briliant Mistakes με τον Wayne Hussey. Ηταν μεγάλο χρονικό διάστημα και νομίζω πως ήταν το τοπ σημείο των Flowers Of Romance. Το σημείο G του συγκροτήματος…
Η μουσική και στο Internet. Καταναλωτική μανία όπου όλοι συζητούν πόσα GB έχουν «κατεβάσει» ή ευκαιρία να περάσει η δημιουργία σε «όλους», αυτό που θέλετε άλλωστε και εσείς;
Είναι και καταναλωτική μανία αλλά και ευκαιρία να περάσει η δημιουργία σε όλους. Η μουσική είναι για να την ακούνε οι άνθρωποι κι όχι να μένει στα ράφια των δισκοπωλείων… Φυσικά και όλοι πρέπει να σεβόμαστε, πρώτα από όλα, το έργο του δημιουργού και όχι να μετράμε ποιος έχει την πιο μεγάλη χωρητικότητα στον σκληρό δίσκο…
Πέντε άλμπουμ που δεν αλλάζεις με τίποτα;
1. The Clash - The Clash
2. Boomtown Rats – Tonic For The Troops
3.The Sound – Jeopardy
4. Sex Pistols – Never Mind The Bollocks
5. The Clash – Give’em Enough Rope
