'80ς, Cure φιλίες, εκπληκτικό image, οι πραγματικοί ευαίσθητοι κύριοι του new wave…  Τρεις δεκαετίες μετά, παραμένουν πιστοί και συνεπείς, άνθρωποι της μουσικής και μόνο. Τα αδέλφια Simon και Justin Jones επισκέπτονται ξανά τη χώρα μας και μαζί τους κουβαλούν απόψεις για τη ζωή στην Βρετανική εξοχή, για το ρομαντικό παρελθόν τους, αλλά και για το ακουστικό παρόν τους (βλέπε When The Rain Comes). Πριν τα live τους στο Rodeo, στις 6 και 7 Φεβρουαρίου, βρήκαν χρόνο για να μας πουν γιατί είναι τόσο cult…

Συνέντευξη: Πέτρος Αντωνάκης

Ένα δεκαεξάχρονο αγόρι σας συναντά και θέλει να του πείτε σύντομα την ιστορία του γκρουπ. Ποια σημεία θα αφήνατε επίτηδες εκτός και δεν θα τα αναφέρατε ποτέ;
JJ: Δε νομίζω πως θα παραλείπαμε κάτι επίτηδες. Και όταν έχεις να εξηγήσεις μία ιστορία 30 χρόνων μέσα σε λίγα λεπτά, πρέπει να αφήσεις εκτός πολλά γεγονότα. Πιστεύω πως θα κρατούσα το ξεκίνημα επειδή είμασταν και εμείς γύρω στα 16 τότε. Ακόμα και όταν πήραμε κακές δημιουργικές αποφάσεις, αυτό ήταν μέρος ενός συνολικού ταξιδιού και έτσι δεν μετανοιώνω για τίποτα απ’ όσα έχουμε κάνει.

Το γεγονός πως είστε ένα από τα πιο αγαπημένα cult συγκροτήματα σας κάνει να αισθάνεστε περήφανοι ή κυρίως περίεργα για το πως γεννιούνται αυτές οι ξεχωριστές σχέσεις ανάμεσα σε συγκροτήματα και οπαδούς;
JJ: Πιστεύω πως παραμείναμε πιστοί στη μουσική μας και αυτό πιθανόν να είναι το πιο σημαντικό στοιχείο. Και οι And Also The Trees δεν είναι στην πραγματικότητα ένα «συγκρότημα», αλλά μία σειρά από καλλιτεχνικά projects που έχουν διανύσει 3 δεκαετίες. Όταν είσαι ένα «συγκρότημα» όπως το εννοεί η μουσική βιομηχανία, χρειάζεται να κάνεις ένα άλμπουμ κάθε 2 χρόνια περίπου και να περιοδεύεις συνέχεια. Έτσι φυσιολογικά ο κόσμος «καίγεται» και παράγει «τέχνη» φτωχής ποιότητας. Συμβαίνει συνέχεια. Δεν μπορώ να σκεφτώ ένα συγκρότημα που παίζει για περισσότερο από 5 χρόνια που έχει πάψει να έχει ενδιαφέρον δημιουργικά, μπορείς εσύ;



Αισθανθήκατε ποτέ τυχεροί που δημιουργήσατε την εποχή του punk που όλο αυτό το κλίμα έδινε μία ώθηση; Από θα μπορούσαν να την πάρουν οι «άτυχοι» μουσικοί του σήμερα;
JJ: Τυχεροί;… Ναί λίγο, αφού αυτό αποτέλεσε την σπίθα. Μία επανάσταση που έκανε τα πράγματα αλλιώτικα. Με αυτό θέλω να πω πως ήμουν σ’ ένα σχολείο χιλίων νεαρών ατόμων και ήμουν ο μόνος που έπαιζα ηλεκτρική κιθάρα τότε. Έτσι ένοιωθα πολύ διαφορετικά και αυτό με έκανε να αισθάνομαι πρωτοπόρος. Η κιθάρα δεν ήταν ακριβή, κόστιζε το μισό από ένα ποδήλατο. Έχω ακόμα την ίδια και παίζω στην σκηνή καλύπτοντας όλους τους άλλους. Έτσι ήμουν/είμασταν τυχεροί αφού αισθανόμασταν μόνοι στο δικό μας κομμάτι του κόσμου. Σήμερα όλοι παίζουν κιθάρα απ’ όσο μπορώ να δω. Είναι «φυσιολογικό» και έτσι αυτό δημιουργεί μία εντελώς διαφορετική κοινωνική δυναμική. Εάν ήμουν 14 σήμερα, πιθανόν να μην έπαιζα κιθάρα, γιατί ως ανυπόφορα ελιτιστής που είμαι θα το έβρισκα βαρετό. Πιθανόν θα ήθελα να παίζω ακορντεόν ή κάτι άλλο... Όσο για τους «άτυχους» μουσικούς του σήμερα θα έλεγε πως το κίνητρό τους θα ήταν να απαλλαγούν από τα περισσότερα συγκροτήματα που βλέπουν στα μουσικά περιοδικά σήμερα... τους εμπορικούς γίγαντες. Κατά την άποψή μου πρέπει να εξαφανιστούν όλοι τους.

Αισθανθήκατε ποτέ πως παραβλέψατε κάπως τον ανθρώπινο παράγοντα στα τραγούδια σας για χάρη της λυρικής, ποιητικής ατμόσφαιρας;
SHJ: Οι περισσότεροι από τους στίχους μου εμπεριέχουν ανθρώπους και τα συναισθήματά τους όπως και το περιβάλλον που ζουν, έτσι δεν έχω αντιληφθεί πως παραβλέπω τον ανθρώπινο παράγοντα, ωστόσο δεν επικεντρώνομαι σε ακατέργαστα προσωπικά συναισθηματικά θέματα όπως κάνουν άλλοι στιχουργοί. Και όταν το έκανα όλα ήταν δοσμένα μέσα από εξωτερικά στοιχεία και οράματα... Υποθέτω πως αυτός είναι ο τρόπος που δουλεύει το μυαλό μου και δεν το κάνω επίτηδες και το να αποκλείσω αυτές τις επιρροές θα απαιτούσε μία συντονισμένη προσπάθεια. Ωστόσο μπορεί και να την δοκίμασω, έτσι ως ένα πείραμα...

Τελικά πόσα πολλά χρωστάτε στο Inkberrow;
JJ: Αυτή η περιοχή, όχι ακριβώς το Inkberrow αλλά μία πολύ κοντινή του, έπαιξε ένα πολύ σημαντικό ρόλο στο μεγάλωμά μας. Πιστεύω πως όλοι μας χρωστάμε κάτι σ’ αυτό που βρίσκεται έξω από την πόρτα σου εάν γράφεις γι’ αυτό. Πολλοί καλλιτέχνες αγνοούν το περιβάλλον τους και θέλουν να βρίσκονται κάπου αλλού. Κάτι που είναι κατανοητό εάν ζεις σ’ ένα μέρος που μισείς, ωστόσο πιστεύω πως οι καλύτερες δουλειές προέρχονται από εκείνους που αντλούν έμπνευση από το άμεσο περιβάλλον τους, καλό ή κακό. Και αυτό επειδή πρόκειται για μία κατατοπιστική πληροφορία από τον καλλιτέχνη και γι’ αυτό υπάρχει πολύ αλήθεια στη δήλωσή του...



Πως πήρατε την ιδέα για το When The Rains Come;
SHJ: Η πιθανότητα να παίξουμε τα τραγούδια μας ακουστικά έγινε προφανής όταν ξεκινήσαμε να δουλεύουμε με το κοντραμπάσο, όχι μόνο επειδή είναι ένα ακουστικό όργανο, αλλά λόγω της διαφορετικής υφής που έδινε στα τραγούδια μας... Αυτό που γαλβάνισε το project μας ήταν μία πρόσκληση να παίξουμε ένα secret ακουστικό live σε μία ανοιχτή οροφή στο Παρίσι. Αυτή η πρόταση ταίριαζε στην αίσθηση της περιπέτειας που έχουμε και καταφέραμε να δουλέψουμε γρήγορα επάνω σε απλές ενορχηστρώσεις των τραγουδιών μας για να ταιριάξουν σ’ αυτή την μία και έξω βραδιά, που ήταν εμβόλιμη στην περιοδεία μας. Ήταν μία καινούργια και πολύ απολαυστική εμπειρία που έκανε ένα ακουστικό άλμπουμ το προφανές επόμενο βήμα μας...

Τι φοβηθήκατε περισσότερο όταν κάνατε αυτή την ακουστική προσέγγιση;
Πως θα το εκλάμβαναν ως ένα unplugged project…

Με το Rag and Bone Man αισθανθήκατε πως η έμπνευση σας χτύπησε ξανά την πόρτα;
JJ: Ναι, τα πράγματα ήταν διαφορετικά, διαφορετικοί μουσικοί, διαφορετικά αντικείμενα, διαφορετικοί ήχοι. Όλα αυτά έδωσαν «υγεία» στην όλη διαδικασία, πιστεύω.

Ποια είναι η θέση των AATT στον σημερινό μουσικό κόσμο;
JJ: Όπως πάντα εκτός των ορίων, όπως συνήθως λέω είμαστε σαν αντάρτες. Θα έλεγα πως αισθάνομαι πιο κοντά σε ανθρώπους όπως οι God Speed/Silver Mount Zion παρά από κάθε άλλο.

Πολλά συγκροτήματα από τα 80s επανασυνδέονται. Πείτε ένα που θα θέλατε να δείτε ξανά και ένα που και μόνο η σκέψη πως θα επιστρέψει σας τρομάζει...
JJ: Δεν μπορώ να σκεφτώ κάποια καλή επανασύνδεση. Συγνώμη… Ίσως οι Cabaret Voltaire θα ήταν καλά, εάν δεν έχουν ήδη επιστρέψει...
SHJ: Των 23 Skidoo νομίζω πως θα ήταν πολύ ενδιαφέρουσα αλλά είμαι πολύ καχύποπτος για κάθε επανασύνδεση…

Μπορούμε να πούμε πως υπάρχει πλέον μία ξεχωριστή σχέση με το ελληνικό κοινό;
Υπάρχει αυτό το συναίσθημα. Έχουμε έρθει μόλις δύο φορές στην Ελλάδα ως μουσικοί και είναι νωρίς ακόμα, αλλά υπάρχει μία ξεχωριστή αίσθηση για τους ανθρώπους και τα μέρη…