Νίκη στον διαγωνισμό Φίλιππος Νάκας, εμφανίσεις στο Schoolwave και όχι μόνο (βλέπε support στον Santana), Stories EP, hit single “Until Next Time”,  τρελό airplay του video clip, κι άλλες συναυλίες (βλέπε παρέα με τον Craig Walker), πρώτο άλμπουμ White Balloons αυτές τις μέρες του Δεκέμβρη... Από το 2006 μέχρι σήμερα τα πράγματα κυλούν σαν roller coaster για τους Rosebleed που δεν έχουν προλάβει να σκεφτούν καλά. Αυτό που δεν ήθελε σκέψη ήταν πως έκαναν πρόβα, στάνταρ δύο φορές την εβδομάδα, βρέξει χιονίσει. Βάλτε και το γεγονός πως μιλάμε για πολύ προσγειωμένα παιδιά που δεν πήραν τα μυαλά τους αέρα από μία πρωτιά σ’ ένα διαγωνισμό και μην ψάχνετε πως και γιατί ανταμείβονται κάποιοι άνθρωποι σ’ αυτή τη (rock) ζωή. Έστω και με μέσο όρο τα 20 something χρόνια... Ο τραγουδιστής/κιθαρίστας Βασίλης Αυγουστάκης είναι ο ιθύνων νους σ’ αυτή την παρέα, που αποτελούν ακόμα οι Αρθούρος Πεγής (lead κιθάρες), Ορέστης Χατζηθεοδώρου (ντραμς), Γιάννης Βουδούρης (μπάσο) και Δανάη Nielsen (keyboards). Τον συναντήσαμε και τον ρωτήσαμε πως γίνεται το πρώτο ολοκληρωμένο άλμπουμ τους να βγάζει μία τέτοια αυτοπεποίθηση. Γιατί το White Balloons μάλλον είναι too much για να το «αντέξει» η ελληνική σκηνή. Και ίσως αυτός ο πόθος τους να δοκιμάσουν στο εξωτερικό να ακούγεται πέρα για πέρα δικαιολογημένος, αλλά και απαραίτητος...  

Συνέντευξη: Πέτρος Αντωνάκης, Θανάσης Πασχάλης  

Αυτό το άλμπουμ είναι μία τεράστια πρόκληση-πρόσκληση για την εγχώρια σκηνή.  Δεν έχει τίποτα το ελληνικό επάνω του. Από τα τραγούδια και το παίξιμο μέχρι την παραγωγή. Έχετε συνειδητοποιήσει τι ακριβώς πάτε να κάνετε;
Η αλήθεια είναι πως όχι. Ακούγοντας γύρω γύρω ανθρώπους σαν και εσάς κάτι υποψιαζόμαστε. Και γενικότερα βλέπουμε πως το πράγμα γυρνάει στην ελληνική μουσική. Συνέχεια ανοίγουν χώροι για live που ζητάνε alternative πράγματα, την ίδια στιγμή που το ελαφρολαϊκό πέφτει. Όπως καταλαβαίνω και πως ο δίσκος είναι περίεργος από την άποψη πως δεν έχει κομμάτια όπως το “Until Next Time”…

Αυτό πως προέκυψε;
Δεν έγινε επίτηδες. Αυτά ήταν τα κομμάτια μας. Δώσαμε 30 demo στην Sony και επιλέχθηκαν αυτά που είναι στο άλμπουμ. Υπήρξαν διάφορες διαμάχες (γελάει) αλλά όλα εντάξει. Συννενοηθήκαμε με τον παραγωγό (σημ. o γνωστός παραγωγός Clive Martin που μας μίλησε πριν από λίγο καιρό για την δουλειά του επάνω στο άλμπουμ) και νομίζω πως κάναμε τις πιο σωστές επιλογές.

Από τις πρώτες μέρες της νίκης στο διαγωνισμό του Νάκα, μέχρι σήμερα δεν πρέπει να έχετε καταλάβει καλά καλά τι γίνεται...
Απλά κάνουμε πράγματα συνέχεια. Ο πρώτος χρόνος ήταν αδράνεια. Κερδίσαμε το 2006 και υπογράψαμε το 2007 τον Απρίλιο. Και μπήκαμε στο στούντιο ακόμα πιο μετά. Με το single ενθουσιάστηκε η εταιρεία, αλλά με το υπόλοιπο EP δυσκολεύτηκε στην προώθησή του. Μετά τους κυνηγάγαμε εμείς για το άλμπουμ, μέχρι που μας πήραν μία ημέρα, τον Ιούνιο και μας είπαν το θέλουμε τον Σεπτέμβριο. Και τους είπαμε «ξεχάστε το» (γέλια)... Το κάναμε πάντως όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε. Είμασταν ένα μήνα στο στούντιο.

O Clive μας είπε πως συμμετείχε στις πρόβες και η παρουσία του πρέπει να σας βοήθησε πολύ...
Τελείος διαφορετικός τρόπος δουλειάς. Πρέπει να είσαι μαζί με την μπάντα από το μηδέν. Γιατί πρέπει να πιάσεις πολλά πράγματα πριν αρχίσεις να ηχογραφείς. Και όντως ερχόταν στις πρόβες μας, όπου χτίσαμε ένα ένα τα κομμάτια μας, κάτι πολύ σημαντικό. Το “Until Next Time” όταν το πήγαμε στο στούντιο ήταν μία ακουστική κιθάρα και μία φωνή μόνο. Εδώ τα κομμάτια ήταν όλα «δικά» μας. Όταν φτάσαμε στο στούντιο γνωρίζαμε τι θέλαμε να κάνουμε. Γιατί τα περισσότερα τραγούδια γράφτηκαν live. Δεν έχουν καν μετρονόμο...



Άγχος υπήρχε;
Δεν σκεφτόμαστε έτσι. Δεν μας απασχολεί. Γουστάρουμε πέντε συγκεκριμένα πράγματα και τα κάναμε. Το καλό ήταν πως το στούντιο ήταν locked down, δηλαδή καθόμασταν εκεί μέχρι το βράδυ. Κάθε μέρα. Μέσα στο στούντιο ήταν όλα αναλογικά. Δεν υπάρχε midi και άλλα τέτοια. Είχαμε Hammond, grand piano, φωνάξαμε βιολιά και πνευστά... Δεν θέλαμε να γίνουν πάλι τόσο στημένα τα πράγματα. Γιατί δεν είσαι και τόσο μέρος της δουλειάς, όταν παίζεις μία κιθάρα, κάθεσαι και ο άλλος σου φτιάχνει τον ήχο της. Είχαμε καλό vibe. Ο καθένας είχε τον ρόλο του.  Βέβαια υπήρχε και μία ατμόσφαιρα party με διάφορους φίλους να έρχονται από το στούντιο. Κάτι που δεν έπρεπε γιατί κάναμε 100 ώρες παραπάνω κάτι που δεν το προέβλεπε το budget (γέλια).

Όταν τελείωσε το άλμπουμ και καθίσατε να τον ακούσετε χαλαρά, πως νοιώσατε;
Να σου πω την αλήθεια στα τελειώματα είχα αγχωθεί αρκετά γιατί ο Clive είχε κάνει κάποια «λάθη» (κουνάει και τα χέρια θέλοντας να βάλει... μεγάλα εισαγωγικά...) σύμφωνα με τα δικά μας στάνταρ παραγωγής και ήχου που γνωρίζαμε. Και σκεφτόμασταν «λες να στραβώσει»; Αλλά φυσικά ήξερε τι έκανε και όλα έγιναν όπως έπρεπε...

Είναι τρομερό να βρίσκονται πέντε παιδιά και να ενώνουν την αγάπη τους για τη μουσική. Να ξεκινάνε κάτι μαζί και να είναι αφοσιωμένοι σ’ αυτό...
Και συνέβη αμέσως τότε που φτιαχτήκαμε. Όντως είναι πολύ σημαντικό, αλλά δεν το έχω σκεφτεί από τότε. Με τα παιδιά είμαστε φίλοι, είμαστε κάθε μέρα μαζί, είμαστε πολύ δεμένοι. Σ' αυτό σταθήκαμε πολύ τυχεροί...  

Καλλιτέχνες που έχει ακούσει ασταμάτητα: Radiohead, Muse, Madrugada, Tom Waits