Σχηματίστηκαν το 1993 μετά από την κοινή τους ανάγκη να ικανοποιήσουν τις μουσικές τους ορμές, κάτι πoυ δεν συνέβαινε από την συμμετοχή τους σε πιο συμβατικά σχήματα. Από το ομώνυμο ντεμπούτο τους EP που κυκλοφόρησε την άνοιξη του 1994, οι Ali Friend (μπάσο), Richard Thair (ντραμς) και David Ayers (κιθάρα) προκάλεσαν το μουσικό συναίσθημα με την περίφημη “fucked up jazz” τους. Το φυσικό τους μείγμα από jazz, funk, trip hop, break-beats, instrumental κυριαρχία, και άνετο χώρο για τα όργανα να κινούνται, έκανε άλμπουμ όπως τα Prince Blimey, Making Bones και Our Aim Is To Satisfy Red Snapper, μοναδικές εμπειρίες. Διαλύθηκαν το 2002 γιατί δεν ήθελαν να φθαρούν, ξαναβρέθηκαν το 2007 και το ένα session έφερε το άλλο και μαζί το mini album Α Pale Blue Dot. Πλέον δηλώνουν έτοιμοι να αναθεωρήσουν ξανά το jazz/funk/ηλεκτρονικό γίγνεσθαι, και να παίξουν φυσικό drum’n’bass. Ένα χρόνο μετά το εντυπωσιακό live τους στη χώρα μας, επιστρέφουν για εμφανίσεις σε Θεσσαλονίκη (στις 18 στο Principal Club) και Αθήνα (19 & 20 στο Rodeo). Και ο Rich Thair βρήκε χρόνο για να απαντήσει στις ερωτήσεις μας...  

Συνέντευξη: Πέτρος Αντωνάκης  

Τι σας έκανε να επανασυνδεθείτε και να ανανεωθείτε;
Βρεθήκαμε ξανά μαζί για να τζαμάρουμε και να γράψουμε κάποια κινηματογραφική μουσική και περάσαμε τόσο καλά που αποφασίσαμε να το πάμε ένα βήμα πιο πέρα. Τότε μας ζήτησαν να παίξουμε headliners σε μία σκηνή του Big Chill Festival και από εκεί και πέρα όλα εξελίχθηκαν από μόνα τους.  

Επτά χρόνια είναι ένα μεγάλο διάστημα. Τι μπορεί να κερδίσει και να χάσει κανείς αυτό τον καιρό;
Όλοι μας χρειαζόταν να επικεντρωθούμε σε άλλα projects... Εγώ στους Toob και στο DJing, ο Ali στους Clayhill και ο David στην παραγωγή μουσικής για το BBC. Έπρεπε να το βγάλουμε από το σύστημά μας. Νομίζω πως μας βοήθησε να συνειδητοποιήσουμε τη δύναμη και την αυθεντικότητά μας και κυρίως πόσο υπέροχη ήταν η φιλία μας.  

Το τελευταίο σας άλμπουμ A Pale Blue Dot μοιάζει με ένα φυσικό jam session διαφορετικών επιρροών. Aπλά συνέβη;
Θέλαμε να είναι μία αληθινή αποτύπωση του live show μας και μία επιστροφή στο στυλ του Reeled and Skinned, του πρώτου μας άλμπουμ. «Ξεγυμνωμένο» τελείως μουσικά και ενορχηστρωτικά. Όταν δεν βασίζεσαι σε τραγουδιστές και computers, μπορείς να πάρεις μία αληθινή εικόνα των ικανοτήτων των μουσικών και του πάθους στη μουσική.    

   

«Ποικίλια» ήταν ανέκαθεν η λέξη κλειδί για τους Red Snapper;
Όχι επί τούτου, όμως είχαμε τόσες διαφορετικές μουσικές επιρροές ατομικά. Μερικές φορές νομίζω πως θα ήμασταν πολύ πιο επιτυχημένοι εάν η μουσική μας δεν ήταν τόσο ποικίλη!  

Οι ικανότητες του Tom Challenger σας προκάλεσαν περισσότερο;
Ο Tom ήταν μία αληθινή έμπνευση για εμάς, είναι ένας φανταστικός σαξοφωνίστας και μεγάλωσε ακούγοντας τους πρώιμους Red Snapper έτσι ταίριαξε πραγματικά καλά, και ως φίλος και ως μουσικός. Έχει μία καταπληκτική γνώση της σύγχρονης jazz έτσι έχουμε μάθει πολλά από εκείνον. Είναι ένας καταπληκτικός live performer.    

 

Πως ήταν να δουλεύετε με τον Tim Holmes; Διασκεδαστικά;
Πάντα είναι διασκεδαστικά με τον Tim, είναι πολύ δημιουργικός ως μηχανικός ήχου και δουλεύουμε μαζί του από το ’94 και έτσι έμοιαζε πολύ φυσικό πράγμα να το κάνουμε ξανά. Ο Darius Kedros (headrillaz) που είναι ο live μηχανικός ήχου μας έχει εμπλακεί πολύ στη ζωντανή ηχογράφηση/μίξη και όπως θα ακούσετε και στο live show είναι ακόμα ένα μέλος κλειδί στη μπάντα με τα πράγματα που προσθέτει.  

Μας λείπει η ποιότητα συγκροτημάτων όπως του δικού σας στη σύγχρονη οργανική electronica. Είναι δείγμα των καιρών ή απλά περνάμε μία φάση δημιουργικού μπλοκαρίσματος;
Νομίζω πως μέρος του προβλήματος είναι πως πολλοί από τους καλλιτέχνες/παραγωγούς στερούνται της ικανότητας να ανακαλύψουν πραγματικά αυθεντικές ιδέες και βασίζονται πάρα πολύ στην τεχνολογία. Δεν έχει σημασία πόσα μηχανήματα έχεις στο στούντιο εάν δεν έχεις μία αυθεντική ιδέα για να ξεκινήσεις. Η ριζοσπαστική μουσική θα έχει να κάνει πάντα με τον μουσικό που παίρνει ρίσκα και δοκιμάζει τις ικανότητές του. Η μουσική βιομηχανία έχει καταντήσει πολύ συντηρητική και το φταίξιμο γι’ αυτό πρέπει να το αναζητήσουμε στις ραδιοφωνικές/τηλεοπτικές/δισκογραφικές εταιρείες.  

   

Ορισμένα άλμπουμ σας έχουν αλλάξει τις ζωές πολλών, και τους έχουν δώσει μία «μα τι στο διάολο ακούω τώρα;» αίσθηση. Έχετε ποτέ αναρωτηθεί τι μεγάλη επιρροή ήσασταν για εκείνους;
Είναι πάντα μία μεγάλη έκπληξη για εμάς το πόσο πολύ έχουμε επηρεάσει κάποιους, ωστόσο φοράμε πολύ δύσκολα το καπέλο της «επιτυχίας». Για εμάς πάντα έχει μεγαλύτερη σημασία να παίζουμε μουσική με πάθος και ψυχή και νομίζω πως αυτό το καταλαβαίνει ο κόσμος. Θέλουμε να αλλάξουμε τις ζωές των άλλων, όπως οι ήρωές μας άλλαξαν τις δικές μας.  

Ποιο είναι το vibe στις συναυλίες των Red Snapper αυτές τις μέρες;
Είναι ένα instrumental punkjazzdubrockabillyblueshop που κάνει τους ανθρώπους να χορεύουν, να κλαίνε, να ιδρώνουν και να φωνάζουν… είναι ένα σπουδαίο έντονο show.  

Η σκηνή είναι το μέρος που πάντα θα αισθάνεστε πιο άνετα και δημιουργικά;
Σίγουρα. Μας αρέσει η διαδικασία του στούντιο, όμως η αληθινή φιλία, το πάθος και η επιθετικότητα πηγάζει από ένα live show. Είναι μοναδικό να βλέπεις πως η μουσική μας επηρεάζει το κοινό και να το βλέπεις να πηγαίνει σπίτι έχοντας βιώσει κάτι μοναδικό και εξαιρετικό.