Αυτό είναι υπέροχο… Τους λέω πως εάν θέλουν να κάνουν κάτι πρέπει να φύγουν από την Ελλάδα. Και το θέλουν. Είναι δύσκολο για τους έλληνες να φύγουν από την Ελλάδα…. Το έχω παρατηρήσει… Ακόμα και για σένα… (γέλια). Ακόμα και για μένα… Είναι νέοι και αποφασισμένοι. Ξέρουν τι θέλουν, ειδικά ο Βασίλης (Αυγουστάκης), που την ίδια στιγμή είναι πολύ ανοιχτός στις προτάσεις. Είναι πολύ νέοι και είναι καλό, γιατί είναι πολύ εύκολο να δουλέψεις μαζί τους.

Εάν το συγκρίνεις με την προηγούμενη “ελληνική” σου δουλειά, των Raining Pleasure, πόσο διαφορετικά θα έλεγες πως προσέγγισες αυτήν την παραγωγή;
Πολύ διαφορετικά. Υπάρχουν τα τραγούδια που παίζουν live και τα τραγούδια που έχει σε ντέμο ο Βασίλης στο σπίτι του. Δεν είναι ολοκληρωμένα, έχουν ένα ρεφρέν εδώ, μία κιθάρα εκεί. Και εγώ τα άκουσα αυτά τα περίπου, 40-50 ντέμο και διάλεξα εκείνα που πίστευα πως θα έπρεπε να δουλέψουμε. Δεν τους ήξερα τους Rosebleed, δεν τους είχα δει live, είχα ακούσει το single τους “Until Next Time” και αυτό που λάτρεψα ήταν η φωνή του Βασίλη. Και είπα πρέπει να δουλέψω μαζί του. Τα παιδιά δεν είχαν παίξει αυτά τα κομμάτια και αυτό που τους είπα πως το σημαντικό σ’ αυτό το άλμπουμ είναι να εστιάσουμε στο preproduction. Θα σας βλέπω τρεις φορές την εβδομάδα και θα κάνετε αυτό, αυτό και αυτό το κομμάτι. Με τους Raining Pleasure δεν υπήρξε preproduction. Αυτό βοήθησε να εξελιχθούν τα κομμάτια. Μετά από ένα μήνα τα παιδιά μου έλεγαν δεν χρειάζεται να έρχεσαι σε όλες τις πρόβες, αλλά τους είπα πως ήταν σημαντικό για να καταλάβω ποιος είναι ο ήχος που ψάχνουμε. Για να σας βοηθήσω ποια σημεία θα έπρεπε να αλλάξουμε. Δεν συνηθίζω να κάνω ένα μήνα preproduction, αλλά μιας και υπήρχε ο χρόνος το κάναμε. Έτσι όταν μπήκαμε στο στούντιο ξέραμε τι να κάνουμε... Το έχουν πάρει πολύ σοβαρά αυτό που κάνουν... Μπορείς να το καταλάβεις εύκολα αυτό...

Πως έγινε η μίξη;
Το έκανα τελείως μόνος μου. Έγινε στο Unreal studio (σημ. όπου και ηχογραφήθηκε ο δίσκος) όπου αισθάνονται άνετα, ήταν στο διπλανο δωμάτιο με ακουστικά και άκουγαν τι έκανα. Όταν τελείωσαν τα λεφτά (γέλια...), συνέχισα τη μίξη στο σπίτι μου... Δεν θέλουν να κάνουν ένα hit singles, αλλά ένα Pink Floyd/Radiohead άλμπουμ, ένα ατμοσφαιρικό άλμπουμ, μία συμπεριφορά που μου άρεσε. Θα κάναμε ένα ντουέτο με τους Puressence, αλλά τα άλμπουμ και των δύο βγαίνουν τις ίδιες ημερομηνίες και οι παραγωγοί δεν το βρήκαν καλή ιδέα. Ίσως γίνει στο επόμενο άλμπουμ. Υπάρχει όμως ένα ντουέτο με τον Φίλιππο Πλιάτσικα (σημ. στο “This One’s From The Children”)... Αυτό είναι όσο περισσότερο εμπορικοί γίναμε (γέλια)... 

Πως θα μπορούσε να προωθηθεί αυτό το άλμπουμ;
Το ελληνικό ραδιόφωνο είναι ένα περίεργο πράγμα. Πολύς ανταγωνισμός και φυσικά περίεργος τρόπος σκέψης. Και νομίζω πως δεν υπάρχει άλλη ελληνική μπάντα για να τους συγκρίνεις...

Θα μπορούσαν να δοκιμάσουν την τύχη τους στο εξωτερικό;
Μπορούν να πάνε καλά στην Ευρώπη. Και το μεγάλο πλεονέκτημα, εάν θα τους σύγκρινα με τους Raining Pleasure είναι πως είναι νέοι, έχουν ακόμα χρόνο. Οι Raining Pleasure ελπίζουν ακόμα να βρουν ένα συμβόλαιο στην Αγγλία και τους λέω ξεχάστε το. Δεν πρόκειται να συμβεί. Δεν θα μετακομίσετε ποτέ στην Αγγλία. Εάν ήσασταν 21, ίσως και να γινόταν. Και ακόμα πιο βασικό είναι πως οι Raining Pleasure έχουν ένα αρκετά ελληνικό ήχο, και είναι πιο pop. Οι Rosebleed είναι πιο rock και αυτό θα δουλέψει υπέρ τους. Δεν ακούγονται σαν... Έλληνες...