Δραστήριοι, cool, σύγχρονοι... Μπορείς να πεις και άλλα για τους Cyanna, αλλά αυτά τα τρία δίνουν την γενικότερη εικόνα τους από την εποχή που ξεκίνησαν. Τότε πιο ηλεκτρονικοί, πλέον με πιο καθαρές rock γραμμές, πάντα παιγμένο με σύγχρονη αισθητική. Το Just A Crash τους είχε συστήσει, ως νικητές του 1ου Coca Cola Soundwave το 2007 γνώρισαν τι εστί «δημοσιότητα», με το End Is Near του 2010 έδειξαν πως ακολουθούν το δρόμο τους και όχι κάποιο τυφλοσούρτη. Μόλις τελείωσε και η περιοδεία τους στην Ελλάδα και πιο χαλαροί απάντησαν στις ερωτήσεις μας…Συνέντευξη: Πέτρος Αντωνάκης
Μόλις τελείωσε η περιοδεία σας στην Ελλάδα. Εάν ένα συγκρότημα θέλει να πετύχει και κυρίως να επικοινωνήσει με το κοινό, ο μόνος τρόπος για να τα καταφέρει είναι μέσα από τα live;
Όλα παίζουν ρόλο αλλά ναι μέσα από τη συναυλία επιτυγχάνεται η πιο άμεση η πιο αυθόρμητη επαφή, είναι κάτι που το χρειάζεται εξίσου το κοινό και η μπάντα. Από την άλλη αν δεν έχεις και κάποιο ηχογραφημένο υλικό εκεί έξω πώς θα προσελκύσεις τον κόσμο να έρθει να σε δει και ζωντανά;
Η ανταπόκριση του κόσμου πως ήταν; Σας έδειξε ίσως και τα περιθώρια εξέλιξης αυτής της μπάντας;
Κάθε νύχτα μαθαίνεις και κάτι, εντοπίζεις μια ακόμα αδυναμία σου και ένα ακόμα ισχυρό σου χαρτί σε αυτό που κάνεις. Η εξέλιξη έρχεται αντιμετωπίζοντας τις αδυναμίες σου και επενδύοντας περισσότερο στα δυνατά σου σημεία. Αν υπάρχει πάντως κάτι που χαρακτηρίζει αυτή τη μπάντα σε όλη της την πορεία, είναι η διαρκής εξέλιξη αφού δε φοβηθήκαμε ποτέ την αλλαγή σε οτιδήποτε νιώθαμε ότι πρέπει να αλλάξει, να εξελιχθεί.
Μέσα από τα άλμπουμ σας φάνηκε πως επιλέξατε κάποιες αλλαγές. Είναι τόσο ευρύ το πεδίο της μουσικής που θα τολμούσατε κι άλλες στο μέλλον;
Ναί, όπως προείπαμε αυτό είναι βασικό στοιχείο της προσωπικότητας αυτής της μπάντας. Τα στεγανά, οι ταμπέλες και οι συμπλεγματική προσέγγιση της μουσικής σαν να είναι κάποιο είδος ιερού τεμένους ή περιφραγμένου χωραφιού μας αφήνει παγερά αδιάφορους. Ότι έχει ψυχή είναι καλό.
Νοιώσατε πως τα πολλά ηλεκτρονικά beats δεν σας ταίριαζαν πλέον ή πως ήταν και «ξεπερασμένα» σαν άκουσμα;
Νιώσαμε ότι θέλουμε να παίξουμε ένα πιο φυσικό ήχο που να μπορεί να αποδοθεί εξίσου καλά live. Κάναμε πολλές συναυλίες από το “Just A Crash” μέχρι την ηχογράφηση του “End Is Near” και αυτό μας επηρέασε προφανώς. Η αμιγώς ηλεκτρονική μουσική έχει κάτι το πιο προσωπικό, το πιο αυτιστικό, κάτι το οποίο είναι και η μαγεία της, οι Cyanna του “Just A Crash” ήταν περισσότερο ένα project. Στο “End Is Near” γίναμε μπάντα.
Η ματαιοδοξία και η δίψα για γκόμενες, ναρκωτικά και λεφτά. Α και η μουσική.
Το "Shine" είχε επιλεχθεί για το διαφημιστικό σπότ μίας από τις μεγαλύτερες εταιρίες κινητής τηλεφωνίας. Καλοδεχούμενη διαφήμιση;
Ναί, ήταν μια αισθητικά άρτια καμπάνια που έκανε το τραγούδι γνωστό σε ένα ευρύ κοινό, το οποίο δεν παρακολουθεί τον μικρόκοσμο της Αθηναϊκής εναλλακτικής παραγωγής. Ο συγχρονισμός μουσικής σε διαφημίσεις, οι χορηγίες, η προώθηση του καλλιτεχνικού έργου με διάφορους τρόπους κτλ είναι εργαλεία της σύγχρονης εποχής, σημεία των καιρών, όποιος τα χρησιμοποιήσει σοφά μπορεί να κατακτήσει την ουσιαστική του ανεξαρτησία, χωρίς να κάνει εκπτώσεις στην ποιότητα του. Μπορούν και να βλάψουν ναι ή να υπάρχουν περίπτωσεις όπου το ηθικό/αισθητικό μέρος είναι ασύμβατο, αλλά οι καθολικοί αφορισμοί τους αφορούν και πάλι συμπλεγματικές νοοτροπίες οι οποίες στην Ελλάδα ανθούν σε σχέση με το εξωτερικό που τα πράγματα προχωρούν πολύ πιο ομαλά. Παν μέτρον άριστον ας πούμε απλά.
Πολλά τα σχόλια του κόσμου που δύσκολα πιστεύει πως είστε ελληνικό συγκρότημα. Από τη μία είναι άκρως κολακευτικό, από την άλλη πάλι πόσο σας δυσκολεύει αυτό αφού στοχεύετε στην ελληνική αγορά;
Στο χέρι μας είναι να κάνουμε την παρουσία μας περεταίρω αισθητή, γι’αυτό και οργώνουμε την Ελλάδα τους τελευταίους 2 μήνες. Η αλήθεια είναι ότι σε αυτή τη για να κάνεις κάτι σωστά πρέπει να το κάνεις μόνος.
Ελληνική μουσική σκηνή. Πως την κρίνετε; Τι σας έχει απογοητεύσει περισσότερο;
Σκηνή με την έννοια του συλλογικού, με την έννοια της αλληλοστήριξης ή ενός πλαισίου με κοινές αναφορές δεν υπάρχει. Είναι κατακερματισμένη σε παρέες, σε στέκια, σε περιοδικά, ομάδες των 50-100 ατόμων, που δε συμπράττουν συνολικά απλά βρίσκονται στην ίδια πόλη ή πόλεις και κάθε μια κάνει το δικό της. Δε λέμε ότι θα μπορούσε να γίνει αλλιώς κάπως βέβαια γιατί δε μπορούμε να φανταστούμε πώς, απλά παρατηρούμε ότι έτσι είναι. Αυτό για να είμαστε δίκαιοι δεν είναι ελληνικό μόνο φαινόμενο, κάποτε σε μια συζήτηση που είχαμε με 2 μέλη των Mando Diao για την αντίστοιχη σκηνή της Σουηδίας μας είχανε πει ακριβώς το ίδιο, κάθε μπάντα προσπαθεί να κάνει μόνη της τη φάση της. Ετσι νιώθουμε και εμείς. Φίλοι και μπάντες που παίζουμε συχνά μαζί γιατί περνάμε καλά υπάρχουν και πόσες άλλες που «δέρνουν» και παράγουν καταπληκτικά πράγματα, σκηνή όμως... μάλλον όχι.
Το καλύτερο κοπλιμέντο που σας έχουν κάνει και ένα σχόλιο που σας έκανε να ξανασκεφτείτε κάποια πράγματα;
Το ίδιο το κομπλιμέντο μας έβαλε και σε σκέψεις: «Αν ήσασταν στην Αγγλία ή έστω σε μια κεντροευρωπαϊκή χώρα θα ήσασταν ‘huge’ με αυτό το υλικό, εδώ στην Ελλάδα όμως μέχρι 500 άτομα πάει..».
Τι σας έμεινε από την συνεργασία με την Δήμητρα Γαλάνη (στο άλμπουμ της Πίξελ);
Ένα υπέροχο τραγούδι («Τίποτα») και η ανάμνηση μιας ιδανικής συνεργασίας με μια μεγάλη φωνή και δημιουργό.
«Νικητές του 1ου Coca Cola Soundwave το 2007»... Πόσο μακρινό σας φαντάζει αυτό σήμερα;
Από τότε έχουμε ζήσει πέντε ζωές.. τα κύτταρα στα σώματα μας δεν είναι καν τα ίδια. Είναι μια θολή ανάμνηση μιας περιόδου με πολύ μεγάλες φούσκες και πολλές υποσχέσεις, αλλά και πολύ όμορφες στιγμές. Ηταν η μύηση μας στον υπέροχο κόσμο της ελληνικής μουσικής βιοτεχνίας, παρότι είχαμε ήδη κυκλοφορίες και μια underground παρουσία εκεί είδαμε πώς λειτουργεί το πράγμα πίσω από τα φώτα που τα πράγματα δεν είναι πάντα φωτεινά. Κρατάμε τη γνωριμία μας με μερικούς καταπληκτικούς ανθρώπους του χώρου όπως η Δήμητρα Γαλάνη, ο Γιώργος Καρκάνης και ο Φοίβος Δεληβοριάς και μερικές πολύ αξιόλογες μπάντες που διαπρέπουν σήμερα όπως οι GAD.
