Θα μπορούσε άνετα να πολιτογραφηθεί και έλληνας και να το ευχαριστηθεί και αυτός και εμείς. Θα μπορούσαμε να βάλουμε τους δίσκους των Dream Syndicate, αλλά και δικών του προσωπικών δουλειών, στα all time ακούσματα των νεώτερων μουσικών μας βιωμάτων. Θα μπορούσε να κτυπήσει την πόρτα του σπιτιού μας και να τον υποδεχθούμε σαν τον παλιό καλό μας φίλο…  Η σχέση εμπιστοσύνης που έχει δημιουργηθεί ανάμεσα στον Steve Wynn και στο ελληνικό κοινό, είναι τόσο δυνατή που ξαναφέρνει τον άλλοτε τραγουδιστή/κιθαρίστα των Dream Syndicate, Gutterball, Danny & Dusty κλπ. και πλέον των Miracle 3, ξανά στη χώρα μας, στις 30 Ιανουαρίου στο Tiki Club (στις 31 θα εμφανιστεί στο Μύλο της Θεσσαλονίκης). Με το έξοχο πρόσφατο άλμπουμ του Northern Aggression να παίζει συνέχεια, τον πετύχαμε για την τέταρτη εάν δεν έχουμε χάσει το μέτρημα συνέντευξη όλα αυτά τα χρόνια... 
 
Συνέντευξη: Πέτρος Αντωνάκης 


Ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που είχες στο μυαλό σου όταν μπήκες στο στούντιο για να κάνει το Northern Aggression;
Ήθελα απλώς να μπω στο στούντιο με την αγαπημένη μου μπάντα, τους καλύτερους φίλους μου, το καλύτερο συγκρότημα στον κόσμο, τους υπέροχους Miracle 3 και μετά θα έβλεπα τι θα γινόταν. Όλοι γνωρίζουν πως ο χρόνος περνάει πιο γρήγορα όσο μεγαλώνεις και τα πέντε χρόνια από το “…tick…tick…tick” μοιάζουν λες και ήταν χθες. Ήταν καιρός να βρεθούμε και πάλι μαζί και να δούμε τι μπορεί να προκύψει. Φρόντισα να είχα όσους γινόταν λιγότερους προϊδεασμούς...

Και αυτό το άλμπουμ είχε ποικιλία αλλά ήταν και τόσο καλά ισορροπημένο. Θεωρείς πως είναι το μεγαλύτερό του επίτευγμα; 
Μου άρεσε πάντα να έχω ένα ευρύ φάσμα από ήχους και αισθήματα. Νομίζω πως χρειάζονται τα moody, ήρεμα τραγούδια για να βγάλεις όλο το μένος από τα πιο rockers και το αντίστροφο. Έτσι μπορείς να βγάζεις την περισσότερη ένταση από τη μουσική σου. Σκαμπανεβάσματα, όλα έχουν να κάνουν με τα σκαμπανεβάσματα... 

Υπάρχουν κάποια ψυχεδελικά στοιχεία στο background του άλμπουμ. Τα πιο αγαπημένα σου ψυχεδελικά άλμπουμ είναι τα...;
Ο πρώτος δίσκος των 13th Floor Elevators, η Nuggets συλλογή και το Ascension του John Coltrane.

Φτιάχνεις συνεχώς σπουδαία άλμπουμ, αλλά πήρε χρόνια μέχρι να σε ανακαλύψουν ξανά, κυρίως με το Here Come The Miracles. Μήπως σκέφτηκες "εγώ ήμουν πάντα εδώ παιδιά, ΕΣΕΙΣ που ήσασταν";
Χα, χα, το έθεσες τέλεια. Αλλά έτσι έχουν τα πράγματα. Είσαι στο χώρο αρκετό καιρό και μπορείς να δεις την καριέρα σου να έχει μία σειρά από "κορυφές" και "κοιλάδες" και καμιά φορά αυτό μπορεί να είναι μία παρανόηση. Αυτό που θέλω να πω είναι πως είμαι περήφανος για άλμπουμ όπως τα “My Midnight” και “Fluorescent”, ακόμα και για άλμπουμ που δεν κράτησαν ψηλά τα στάνταρ όπως το Smack Dab και το δεύτερο των Danny & Dusty. Αυτά ήταν τα άλμπουμ για τα οποία έπρεπε να κάνω το "come back". 

To Crossing Dragon Bridge πρέπει να ήταν μία αποκάλυψη για σένα (όπως και σε εμάς). Πόσο δύσκολο ήταν να το αφήσεις πίσω σου και να προχωρήσεις; 
Δεν έχω τελειώσει με το να φτιάχνω πιο ήρεμη, ακουστική και στοχαστική μουσική. Και πάλι, όλα έχουν να κάνουν με τα σκαμπανεβάσματα -ήθελα να κάνω ένα πιο θορυβώδη rock δίσκο αυτή τη φορά και είμαι σίγουρος πως θα ακολουθήσουν πολλά παραδείγματα και από τις δύο πλευρές του φάσματος στα επόμενα χρόνια. Ο χρόνος που περνάω γράφοντας, κάνοντας πρόβες, ηχογραφώντας, κάνοντας μίξη, προμοτάροντας και περιοδεύοντας για ένα άλμπουμ συνήθως με αφήνει με την δυνατή αίσθηση πως πρέπει να προχωρήσω με μία αλλαγή...

Έμεινες πιστός στις αρχές σου για πολύ καιρό. Έπιασες ποτέ τον εαυτό σου να αισθάνεται υπερήφανος γι' αυτό; 
Είμαι απλά υπερήφανος που έχω καταφέρει να κάνω αυτό που κάνω εδώ και 30 χρόνια και να φτιάχνω τη μουσική που ήθελα. Είναι ένα καλό συναίσθημα. Κοιτάζω την δισκογραφία μου και λέω "ναι, είμαι πραγματικά υπερήφανος για κάθε ένα από αυτούς τους δίσκους". Τι περισσότερο μπορείς να ζητήσεις; 

Έχεις παίξει με τους Miracle 3 περισσότερο shows από κάθε άλλο line-up της καριέρας σου. Είναι η μουσική οικογένεια που έψαχνες πάντα;
Είναι απλά ένα σπουδαίο συγκρότημα, πολύ ταλαντούχο και αυθόρμητο. Και επίσης οι καλύτεροί μου φίλοι. 

Όταν ήσουν στους Dream Syndicate αναρωτιώσουν εάν θα έφτανες τόσο μακριά ή απλά έπαιρνες τη μία ημέρα μετά την άλλη;
Τότε παλιά ήμουν πάντα σίγουρος πως όλα θα τελειώσουν το επόμενο λεπτό. Πως ο επόμενος δίσκος μας θα ήταν ο τελευταίος, πως δεν θα έγραφα ξανά άλλο τραγούδι, αισθήματα πανικού και άλλα τέτοια σχετικά. Και μετά, αφού διέλυσα τη μπάντα και άφησα τον εαυτό μου να περιπλανιέται, σταμάτησα να ανησυχώ. Το να μην ανησυχείς είναι μία πολύ καλή λύση για την παραγωγικότητα σου. 

Έχεις κάποια ιδέα για το που πηγαίνει η μουσική βιομηχανία;
Δεν έχω ιδέα. Δεν είμαι στη μουσική βιομηχανία. Εγώ απλά γράφω μουσική.