O ιδρυτής των μυθικών Στέρεο Νόβα που μετά το τέλος τους ακολουθεί μία πλούσια σόλο καριέρα με πολλά projects, παρουσιάζει για πρώτη φορά τους στίχους του στο βιβλίο Θα Διασχίσεις ένα Πρωινό τον Κόσμο με ανέκδοτα σχέδια, ποιήματα και εικόνες. Πολλές από τα λόγια και τις σκέψεις που σφράγισαν με ανθρωπιά και ευαισθησία την beat μελωδία του παραγωγού, συνθέτη, στιχουργού Κωνσταντίνου Βήτα, βρίσκονται εδώ. Και εμείς τον ρωτήσαμε πως προέκυψε αυτή η ιδέα...  


Συνέντευξη: Πέτρος Αντωνάκης


Ποιο είναι αυτό που σου προκαλεί τη μεγαλύτερη έκπληξη κοιτάζοντας πίσω στο χρόνο μέσα από αυτό το βιβλίο;
Δεν ένοιωσα κάποια έκπληξη, δεν πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που γράφτηκε. Πρόκειται για ένα βιβλίο που κατά κάποιο τρόπο το έφτιαξε ο χρόνος σιγά σιγά μιας και είναι τραγούδια μέσα από δίσκους και κάποια ανέκδοτα ποιήματα και σημειώσεις. Απλά παρατήρησα πόσο πληθωρική ήταν η γραφή μου με τους στέρεο νόβα μιας και τότε έκανα πολύ ραπ και πόσο πιο συμπυκνωμένη και απλουστευμένη ήταν στην δική μου πορεία αργότερα. Μπορεί κάποια τραγούδια να μην τα έγραφα σήμερα αλλά αυτό δεν σημαίνει κάτι από την στιγμή που γράφτηκαν.

Ποιος ήταν ο μεγαλύτερος δισταγμός που είχες ως προς την έκδοση των στίχων σου;
Το πρώτο που είπαμε με τον εκδότη ήταν πως πρέπει να είναι μια απλή και προσιτή έκδοση για τον οποιονδήποτε. Δεν είχα κάποιο δισταγμό. Έδωσα απλά την άδειά μου να δημοσιευθούν τα τραγούδια γιατί ήταν κάτι που μου το ζητούσαν πολλά χρόνια οι ακροατές της μουσικής μου.

Πως κρίνεις μέχρι σήμερα το ταξίδι σου στη μουσική; Ήταν απρόβλεπτο, μία δοκιμασία ή κάτι που βρήκε μόνο του το δρόμο;
Ήταν μία εσωτερική μου ανάγκη να εκφράσω αυτά που ένοιωθα μέσα μου. Στις αρχές των Στέρεο Νόβα με ενοχλούσε ότι έπρεπε να στέκομαι στις συναυλίες μπροστά και να λέω τα τραγούδια. Μετά το ξεπέρασα κάπως. Κάποιες φορές βέβαια και σήμερα έχω πολύ τρακ όταν εμφανίζομαι. Δεν μου αρέσει να είμαι σε μία σκηνή και να με κοιτάνε. Νοιώθω αμηχανία και μετά συνειδητοποιώ πως είναι η δουλειά μου αυτή, δηλαδή να είμαι μουσικός. Σιγά σιγά μεσα στα χρόνια τα πράγματα βρήκαν το δρόμο τους, όμως αυτό δεν σημαίνει και τίποτε. Δεν επαναπαύομαι με την τέχνη, γιατί απλά είναι κάτι άπιαστο. Δεν θεωρώ τίποτε δεδομένο στη ζωή. Συνεχίζω να αγωνίζομαι και προσπαθώ, όπως όλοι. Δεν πιστεύω πως κάνω κάτι ιδιαίτερο.  Τα πράγματα προκύπτουν μέσα από τη δουλειά και την αφοσίωση.  

Πόσο άλλαξε η στιχουργική σου στο πέρασμα του χρόνου; Ίσως γράφεις πιο αποστασιοποιημένα πλέον;
Προσπαθώ να μην παρασύρομαι από ενθουσιασμό. Όταν μεγαλώνεις μαζί με τη μουσική αρχίζεις κάποια στιγμή και εμβαθύνεις περισσότερο, αφαιρείς πράγματα και στοιχεία που στο παρελθόν μπορεί να τα άφηνες μέσα στη δουλειά. Προσπαθώ να είμαι πιο συμπυκνωμένος και πιο αληθινός, πιο κοντά στην ουσία των πραγμάτων και όχι τόσο στην περιγραφή τους. Η αποστασιοποίηση δεν οδηγεί κάπου, οδηγεί απλά στην αποστασιοποίηση και δεν ξέρω αν με εκφράζει αυτή η λέξη.

Πως νοιώθεις στην ιδέα πως η μουσική σου αγγίζει και τα σημερινά εικοσάχρονα παιδιά;
Μπορεί να βρίσκουν δικά τους πράγματα στη μουσική και τους στίχους μου, δεν έκανα ποτέ εμπορική μουσική, εννοώ δεν ασχολήθηκα με το σουξέ και γιαυτό η μουσική μου πάντα υπήρξε εκτός εποχής. Ακόμα και σήμερα σπάνια ακούγεται από το ραδιόφωνο. Στους νέους πάντα αρέσει αυτό που είναι περιθωριακό, αυτό που δύσκολα προσεγγίζεται από τον πολύ κόσμο. Νομίζω ότι αυτό είναι κάποιο από τα στοιχεία που κάνει τους νέους να προσεγγίζουν τη μουσική μου και ένα άλλο μέρος είναι η ιδιαίτερη θεματολογία. Σχεδόν ποτέ δεν καταλαβαίνεις αυτό που ακούς την πρώτη φορά.  Ούτε και την δεύτερη, νομίζω.  

Αγαπημένοι σου συγγραφείς και ποιητές που επιστρέφεις σ’ αυτούς ξανά και ξανά;
Ο Γιάννης Ρίτσος, ο Αριστοτέλης, η Καινή Διαθήκη, Τόμας Μαν, η Σύλβια Πλαθ…  

Σε εποχές κρίσης όπως η σημερινή, τι θέση και δυναμική έχει η τέχνη;
Μμμμ, δεν νομίζω από τότε που θυμάμαι να ενηλικιώνομαι να μην υπάρχει μία μέρα που να μην είναι μέρα κρίσης και δεν θυμάμαι μία μέρα να σταμάτησε να με ενδιαφέρει η Τέχνη.  Δεν υπήρξε ποτέ ιδανική εποχή σε καμμία σελίδα της Ιστορίας.

Τελικά ποιο πιστεύεις πως είναι το μεγαλύτερο δώρο της ζωής; H μουσική ή η αγάπη;
Η αγάπη φυσικά.  Χωρίς αυτήν δεν μπορείς να κάνεις τίποτε.