Η πρώτη έκπληξη που προκάλεσε το όνομά τους πριν από τρία χρόνια έχει… κοπάσει, ωστόσο οι Imam Baildi είναι ακόμα εδώ και έχουν πολλές πειραματικές ιδέες ακόμα κατά νου. Μετά το πρώτο τους ομώνυμο άλμπουμ που κατέπληξε, φέρνοντας ένα νέο ηλεκτρονικό… ρεμπέτικο αέρα στην ελληνική μουσική σκηνή, τώρα ακολουθεί το Cookbook (κυκλοφορέι 20 Νοεμβρίου), με τα παιδιά του Γρηγόρη Φαληρέα, Ορέστη και Λύσανδρο να ψάχνουν τον επόμενο “Πασατέμπο” για να περάσουν μοναδικά οι μουσικές μας μέρες...

Συνέντευξη: Πέτρος Αντωνάκης
Φωτογραφία: Τάσος Βρεττός

Σε ποιο επίπεδο περνάνε πλέον οι Imam Baildi με το Cookbook;
Η μουσική δεν είναι video game, δεν περνάς επίπεδα. Όσο ασχολείσαι, τόσο συναντάς καινούριους μουσικούς, ακούς καινούρια πράγματα και τελικά εξελίσσεσαι και ο ίδιος. Αλλά αυτό είναι κάτι που δεν το αντιλαμβάνεσαι, δεν το κάνεις σκόπιμα. Μπήκατε με διαφορετική νοοτροπία στο στούντιο αυτή τη φορά; Το βασικό concept είναι παρόμοιο με τον πρώτο δίσκο. Σίγουρα ήμασταν πιο συνειδητοποιημένοι ως προς το αποτέλεσμα που θέλαμε και ίσως ξέραμε καλύτερα πώς να το πετύχουμε.

Υπήρξαν ίσως σκέψεις για κάποιες «δραστικές» αλλαγές;
Σε σχέση με το πρώτο album, το Cookbook είναι πιο χορευτικό και περιλαμβάνει περισσότερα δικά μας κομμάτια χωρίς samples. Αλλά και στα remix – διασκευές παλιών κομματιών, η επέμβασή μας είναι μάλλον πιο ευρεία σε σχέση με τον πρώτο δίσκο. Επίσης, έχουμε αρκετές συνεργασίες με διεθνείς καλλιτέχνες, οπότε το Cookbook είναι μάλλον πιο φιλικό για το κοινό εκτός Ελλάδας.



Βλέπετε πλέον τον κόσμο να έχει αποδεχθεί περισσότερο το fusion ύφος του γκρουπ;
Εξαρχής ο κόσμος ήταν αρκετά θετικός, υπήρχαν πολύ λίγες αρνητικές αντιδράσεις. Αυτό που έχει αλλάξει είναι ότι ο κόσμος έχει εξοικειωθεί περισσότερο με τη χρήση samples από παλιά κομμάτια και με το ότι αυτή η μίξη παλιού και νέου ήχου μπορεί να παιχτεί ζωντανά από μια μπάντα.

Πολύ ξαφνιάζονται όταν ανακαλύπτουν πόσο δεξιοτέχνες είστε ως οι μουσικοί. Το θεωρείται ίσως και λίγο... άδικο από μέρους τους;
Δε θα λέγαμε ότι οι δύο μας είμαστε ιδιαίτερα δεξιοτέχνες. Δεξιοτέχνες είναι τα παιδιά που παίζουν μαζί μας στη μπάντα και όλοι οι μουσικοί που συμμετέχουν στο δίσκο.

Ποια είναι τα συναισθήματα όταν παίζεις σ’ ένα φεστιβάλ όπως το Roskilde και ξεσηκώνεις το κοινό;
Το Roskilde είναι από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ στην Ευρώπη, και το άκουσμά του και μόνο μας προκαλούσε δέος. Όταν ο κόσμος άρχισε να χορεύει δεν το πιστεύαμε, ήταν από τα πιο έντονες στιγμές που έχουμε νιώσει. Κάποιοι από εμάς βούρκωσαν επί σκηνής… Γενικά πάντως το κοινό στο εξωτερικό ανταποκρίνεται κάθε φορά που παίζουμε, και αυτό είναι μεγάλη ανταμοιβή για μας. Με αφορμή το νέο δίσκο έχουμε ήδη αρχίσει να σχεδιάζουμε περισσότερες εμφανίσεις στο εξωτερικό, αρχής γενομένης την παραμονή πρωτοχρονιάς που θα παίξουμε στην Κολωνία.

Πως θα χαρακτηρίζατε την εμπειρία των εμφανίσεών σας με την Δήμητρα Γαλάνη και την Ελένη Τσαλιγοπούλου;
Οι εμφανίσεις αυτές που κράτησαν σχεδόν ένα χρόνο σε διάφορα σημεία της Ελλάδας ήταν πρώτα απ’ όλα ένα ταχύρρυθμο σχολείο για μας. Η Δήμητρα και η Ελένη ήταν πολύ ανοιχτές στο να επέμβουμε στα κομμάτια τους και μέσα από τη διαδικασία αυτή εξελιχθήκαμε, ανακαλύψαμε τις ελλείψεις μας και βρήκαμε νέους τρόπους με τους οποίους μπορείς να προσεγγίσεις τα παλιότερα κομμάτια. Επίσης μας έδωσαν την ευκαιρία να δουλέψουμε κάτω από άψογες συνθήκες και, κυρίως, με πολύ υψηλού επιπέδου μουσικούς και τεχνικούς. Πέρα από τα παραπάνω, αυτό που θα μας μείνει ίσως περισσότερο, είναι ότι η όλη ιστορία είχε πολύ πλάκα. Ειδικά όταν παίζαμε εκτός Αθηνών και περνούσαμε περισσότερο χρόνο όλοι μαζί, περάσαμε καταπληκτικά. Πρόσφατα κάναμε και την τελευταία προγραμματισμένη εμφάνιση και είμαστε ακόμη συγκινημένοι. Ελπίζουμε να ξανασυναντηθούμε με όλη την ομάδα…

Ένα πολύ χαρακτηριστικό σχόλιο που ακούσατε από έναν μεγαλύτερης ηλικίας άνθρωπο;
Τι Imam Baildi; Γιαλαντζί ντολμά έπρεπε να σας λένε…