Μετά από αιώνες πίστης στους Simple Minds, ο αδιαφιλονίκητος frontman τους, Jim Kerr, αποφάσισε να κάνει ένα βήμα έξω απ’ αυτούς, ηχογραφώντας το πρώτο του σόλο άλμπουμ. Το project Lostboy! A.K.A Jim Kerr, βρήκε τον τραγουδιστή να δημιουργεί ένα ήρωα, όπως λέει ο ίδιος όχι διαφορετικό απ’ ότι ήταν ο ίδιος ανάμεσα στις ηλικίες 17 και 23 και να βρίσκει ξανά καινούργιο κίνητρο. Τι τον οδήγησε για πρώτη φορά στην 30χρονη καριέρα του να ηχογραφήσει σόλο υλικό; Το εξηγεί παρακάτω…


Μετάφραση/προσαρμογή: Πέτρος Αντωνάκης


Τι θα έλεγες εάν σε αποκαλούσαν ένα από τους πιο έμπειρους… πρωτοεμφανιζόμενους στην pop business με αυτό το καινούργιο project;
Ναι, για έναν 50χρονο είμαι λίγο μεγάλος να αποκαλούν “boy”. Περιμένω να μου κάνουν μερικά αστεία γι’ αυτό. Ξέρεις είναι κάτι περίεργο. Εάν μου έλεγες πριν από δύο χρόνια πως θα έκανα κάτι τέτοιο θα σου έλεγα πως είσαι τρελός. Δεν υπήρχε σκέψη για κάτι τέτοιο ή επιθυμία κυρίως επειδή όταν κάποιος είναι σε μία μπάντα για τόσο πολύ καιρό, όταν κάνουν ένα βήμα έξω απ’ αυτή συνήθως είναι επειδή βρίσκονται σε αδιέξοδο, είναι κουρασμένοι, απλώς δεν αντέχουν άλλο. Η ζωή όμως μέσα στους Simple Minds είναι πραγματικά καλή, όπως και τα τελευταία άλμπουμ, όπως και οι περιοδείες. Γιατί τότε; Υπάρχουν ορισμένοι παράγοντες, όμως κατά βάθος παραμένει ένα μυστήριο, και εάν το ψάξουμε ακόμα περισσότερο, γιατί κάνουμε όλη αυτή τη μουσική, όλο αυτό; Αυτό δεν μπορώ να το εξηγήσω…

Πότε σου ήρθε η ιδέα γι’ αυτό το solo project;
Έχω την ίδια εμμονή με τη μουσική τώρα όπως στα 18, 19 μου, όταν δεν υπήρχε τίποτε άλλο στη ζωή μου. Καθώς μεγαλώνεις περνάς διάφορες φάσεις, όπου είσαι πολύ μέσα σ’ αυτό, όχι τόσο μέσα, σχεδόν μέσα, αρκέτα μέσα. Τα τελευταία όμως δύο χρόνια που ήμουν στο studio για το τελευταίο άλμπουμ των Simple Minds, Graffity Soul, όταν τελείωνα αυτά που είχα να κάνω, έγραφα καινούργια τραγούδια, χωρίς να ξέρω γιατί το έκανα, χωρίς να ξέρω τι θα τα έκανα. Το αγάπησα αυτό με τον ίδιο τρόπο που κάποιος που αγαπάει να ζωγραφίζει, πετάει μπογιά τον τοίχο. Αυτό ήταν…

Πως σου ήρθε στο μυαλό το όραμα του Lostboy και πόσο ρισκάρεις με αυτό το project;
Αν και είμαι λίγο μεγάλος για να είμαι αφελής, μπορώ όμως να γίνω. Δεν υπήρχε άλλη επιλογή και έπρεπε να γίνει. Θα μπορούσα να το είχα κάνει και να το αφήσω κάτω από το κρεβάτι. Να μην ενοχλήσω κανέναν να ασχοληθεί με αυτό. Να μην πάω περιοδεία. Να μην το βγάλω προς τα έξω. Μάλλον είμαι ένοχος επειδή δεν ξέρω να κάνω τα πράγματα και να τα αφήνω στη μέση…

Ποια ήταν τα πλεονεκτήματα και ποια τα μειονεκτήματα του project;
Ολόκληρο αυτό το πράγμα είναι γεμάτο από πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Τα πλεονεκτήματα είναι η εμπειρία και το γεγονός πως απέκτησα fans που δεν είχαν ακούσει τίποτα από εμένα. Τα μειονεκτήματα είναι το κοινό δεν μπορεί να το ακούσει “καθαρό". Θα σκεφτεί “αυτό είναι ένα μικρό break του Jim, την ώρα που ο Charlie φροντίζει τις κιθάρες του”.

Αισθάνθηκες ποτέ σαν πρόσφυγας, και εάν ναι, πότε συνέβη; (το "Refugee" είναι το πρώτο τραγούδι και η "κεντρική ιδέα" του άλμπουμ)
Νομίζω πως πάντα βρισκόμουν σε κίνηση, Εάν με ρωτήσεις σήμερα τι είναι “σπίτι”, το παλεύω να απαντήσω. Δεν ξέρω που είναι το σπίτι μου. Αυτό που μου ταιριάζει. Έτσι κατά μία έννοια είναι σα να ρωτάω τον εαυτό μου “τι είναι αυτό που τρέχω μακριά του;”. Ή τι είναι αυτό που τρέχω να συναντήσω; Κατά μία έννοια ο πρόσφυγας τρέχει, αφήνοντας κάτι πίσω, προσπαθώντας να φτάσει σε διαφορετικά μέρη για διάφορους λόγους. Κατά ένα τρόπο όλοι μας τρέχουμε μακριά από κάτι. Έτσι, κατά μία light έννοια ήταν σα να λέω πως υπάρχει ένα κομμάτι μέσα μας που σαν πρόσφυγας ψάχνει ή είναι αναγκασμένο να τρέχει μόνιμα χωρίς να γνωρίζει το γιατί.



Πως εξελίχθηκε το project από αυτές τις πρώτες ιδέες;
Πολύ γρήγορα. Οι πρώτες τρεις ή τέσσερις μελωδίες ήρθαν από τον Jez Coad (παραγωγός του άλμπουμ που είχε συνεργαστεί με τους Simple Minds και στο Black & White 050505 του 2005). Και ήταν όλες νομίζω, εντυπωσιακές. Και είχα γύρω μου δύο ή τρεις ανθρώπους που μπορούσα να τους μιλήσω και να πάρω την άποψή τους. Και οι τρεις μου είπαν πως τους άρεσαν. Και στις αρχές της προηγούμενης χρονιάς, όταν οι Simpe Minds έβγαζαν το νέο τους άλμπουμ, κάθε τρεις ώρες, βασικά την ώρα που ταξίδευα με το αεροπλάνο για να κάνω το promo του Graffity Soul, δούλευα επάνω σε μία καινούργια Lostboy ιδέα. Μεγάλη στιγμή ήταν όταν μίλησα στον Charlie (Burchill, κιθαρίστας των Simple Minds). Επειδή ο Charlie γνώριζε πως έκανα δικά μου πράγματα αλλά νομίζω πως πίστευε πως δεν θα τα κάνω ποτέ. Θα τα βαρεθώ. Ίσως και να σκέφτηκε πως δεν ήξερα πως να τα κάνω. Όμως τον περασμένο Ιούλιο είχα 14 σπουδαία demos. Έστειλα κάποια τραγούδια στον Max Vaccaro στο Αμβούργο στην Edel. Και γύρισε πίσω, είναι φανταστικό αυτό, μέσα σε δύο ώρες. Ήξερα πως χρειαζόμουν μία ανεξάρτητη εταιρία για να το δουλέψω αυτό. Μία πολυεθνική δεν θα το έκανε. Θα προσπαθούσαν να με πατρονάρουν “ναι, ναι, θα το κάνουμε” και στο τέλος δεν θα έκαναν τίποτα. Χρειαζόμουν κάποιο που θα πολεμούσε για κάθε αντίτυπο. Χρειαζόμουν κάποιον που θα το προσπαθούσε με κάθε φυσικότητα, και όχι να προσπαθήσει να μπούμε στο Top 10 ή κάτι άλλο γελοίο.

Μπορούμε να πούμε πως δουλεύοντας σ’ αυτό το project απέκτησες ένα καινούργιο κίνητρο;
Αυτό είναι μέρος από την ώθηση που παίρνω κάθε πρωί για να ξεκινάω τη μέρα μου. Τι είμαι; Δεν ξέρω τι είμαι. Τουλάχιστον όμως έχω ένα στοιχείο πως ίσως να είμαι ένας καλλιτέχνης. Και ως καλλιτέχνης πρέπει να παράγεις κάθε μέρα. Αυτό που δεν πρέπει να είσαι, είναι σε μία δισκογραφική που λέει: κάνουμε ένα άλμπουμ κάθε τρία με τέσσερα χρόνια. Δηλαδή 10 τραγούδια κάθε τέσσερα χρόνια. Αυτό δεν σημαίνει αυτό “καλλιτέχνης”…

Ας το ξεκαθαρίσουμε, αυτό δεν σημαίνει το τέλος των Simple Minds…
Σε καμία περίπτωση. Μάλιστα πριν από μόλις 5 εβδομάδες δουλεύαμε για μία εβδομάδα επάνω σε καινούργια τραγούδια. Πιστεύω όμως πως με ένα συγκρότημα όπως οι Simple Minds, όταν έχεις κάνει 14, 15, 16 άλμπουμ, όποια κι αν είναι η ποιότητα του άλμπουμ που κάνεις, ο επόμενος πρέπει να είναι ένα ολόκληρο γεγονός. Και για να φτιάξεις ένα γεγονός χρειάζεσαι χρόνο. Χρόνο για να φύγεις από αυτό και να γυρίσεις ξανά κοντά του. Και αυτό βολεύει τον Charlie. Είναι σε μία διαφορετική φάση από εμένα. Τα παιδιά του είναι πιο μικρά. Όταν τελειώνει η δουλειά του, τελειώνει. Η δικιά μου όμως τελειώνει. Δεν είναι “η δουλειά μου”, είναι αυτό που κάνω…


Γιατί δεν θα μπορούσες να κάνεις αυτά τα τραγούδια μέσα στο πλαίσιο των Simple Minds;
Σ’ αυτό έρχεται και κολλάει αυτό που έλεγα. Οι Simple Minds έχουν να κάνουν με τον Charlie και εμένα. Και όταν ο Charlie τελειώνει κάτι, δεν τον ξαναβλέπω ξανά. Και είναι ευτυχισμένος με αυτό. Αλλά εγώ θέλω να κάνω μουσική κάθε μέρα. Γι’ αυτό χρειαζόμουν μία καινούργια σελίδα. Μία λευκή σελίδα. Δεν χρειαζόταν να πετάξω μακριά το βιβλίο που είμαι μέσα. Απλώς χρειαζόμουν μία καινούργια σελίδα, για να σηκώνομαι το πρωί και εάν ήθελα να δουλεύω σ’ ένα funky τραγούδι, να το κάνω. Εάν ήθελα ένα electro, το ίδιο. Δεν χρειάστηκε να μιλήσω σε κανένα, σε καμία δισκογραφική, σε κανένα manager. Δεν χρειαζόταν να εξηγήσω τίποτα. Χρειαζόμουν αυτή την ελευθερία μέσα στα χρόνια που οι Simple Mindes δεν δούλευαν…

Υπάρχουν φυσικά κάποιες διαφορές από τη μουσική των Simple Minds!
Αυτό είναι το είδος της μουσικής που μου αρέσει. ‘Ηθελα να την κάνω. Πολλά από αυτά τα τραγούδια είναι πιο μπιτάτα. Υπάρχει αδρεναλίνη και λίγη αμφεταμίνη μέσα τους. Περνάει μέσα από τις φλέγες και τις κάνει να χτυπούν. Ήθελα να το κάνω αυτό και δεν ήθελα να πιέσω τον Charlie να το δεχθεί…

Τι είπε ο Charlie για τα σχέδιά σου ως Lostboy! AKA Jim Kerr;
Αρχικά δεν είχε όρεξη να ακούσει. Την περασμένη εβδομάδα όμως είμασταν στη Νέα Ζηλανδία και ήταν πολύ ενδιαφέρον. Δεν μιλούσε καθόλου κάτι που με τρόμαζε. Η σιωπή… δυνάμωνε. Και τότε μου είπε: “Θα μείνεις;”. Είπα “ όχι, πρέπει να γυρίσω”. “Ναι, το Lostboy project σου ξεκινάει σύντομα. Το άκουσα λίγο online. Είναι καλό!”. “Υπέροχα” είπα. Και τότε απάντησε: “Έπρεπε να κάνουμε πράγματα όπως αυτό χρόνια πίσω”… Αυτό ήταν για μένα κάτι φανταστικό…

To τραγούδι “Return of the King” θα μπορούσε να το πει κάποιος έναν απεγνωσμένο φόρο τιμής στον Billy McKenzie. Τι έκανε τον Billy McKenzie των Associates τόσο ξεχωριστό;
Για να είμαι ειλικρινής το απεγνωσμένο στον Billy ήταν το τραγικό του τέλος. Και δεν θα παραστήσω τον κοντινό φίλο του Billy. Το ίδιο συνέβη με τον Stuart Adamson, δύο Σκοτσέζοι που θαύμαζα, έκαναν το ίδιο (σημ. αυτοκτόνησαν). Και για πολλά χρόνια κανείς δεν ήθελε να το συζητήσει. Προσπαθήσαμε να το αφήσουμε εκτός. Έτσι, έχουμε ακόμα εικόνες από τον Billy και τον Stuart και αυτό είναι τόσο απεγνωσμένο. Ήταν γεμάτος ζωή. Υπήρχαν υποθέσεις πως στο τέλος της ζωής του ήταν δυστυχισμένος επειδή δεν ένοιωθε σίγουρος μέσα στην σεξουαλικότητά του. Ποιος ξέρει…

To τραγούδι Lostboy μοιάζει με μία ανάμνηση, αλλά επίσης είναι σα να μιλάς με τον εαυτό σου θυμίζοντας σου τι ονειρευόσουν τότε παλιά;
Πιστεύω πως καθώς μεγαλώνεις αναρωτιέσαι για διάφορα πράγματα. Συνήθιζα να κάνω ωτοστόπ σε δρόμους της Γερμανίας, θα μπορούσα να το κάνω ξανά. Θα μπορούσα; Κατά μία μουσική έννοια δοκίμασα αυτό το πράγμα και το κατάφερα. Κάθομαι εδώ και το συζητάω. Βγαίνει προς τα έξω. Θα παιχτεί ζωντανά. Δεν υπάρχει αμφιβολία. Είναι ακόμα κάτι που δημιούργησα και αυτό είναι ενθαρρυντικό…

Τι έμαθες για τον εαυτό σου μέσα από αυτό το project;
Είμαι καλύτερος απ’ όσο πίστευα πως ήμουν, αυτό πρέπει να το πω. Είμαι πιο δημιουργικός απ’ όσο πίστευα. Και έχω ακόμα αρχ**** που ίσως να μην το ήξερα!