Τους κυνηγούσα να τους δω χρόνια. Έχω έναν έρωτα με τον Alex Turner σαν τραγουδοποιό και σαν τραγουδιστή. Πάντα με κάνει να νιώθω μια γλυκιά νοσταλγία για αυτό που ήμουν και αυτό που θα ήθελα να γίνω ως άνθρωπος. Το O2 είναι ένας συναυλιακός χώρος μοναδικός. Τεράστιος και παρόλο που ήταν τίγκα στον κόσμο μπήκαμε πολύ εύκολα. Το να πάρεις μπύρα ήταν αντικειμενικά πιο δύσκολο καθότι για άγγλους μιλάμε και: δε μπορείς να μπεις ανάμεσα σε έναν άγγλο και τη μπύρα του. Βγήκαν ακριβώς στην ώρα τους (άγγλοι βλέπεις). Στη σκηνή εμφανίστηκε ο Alex με το νέο απαίσιο μαλλί του - " Ο Έλβις αν ήταν hipster".  Η φωνή του πραγματικά τέλεια, και ο ντράμερ σε έκανε να θέλεις να κοπανηθείς ειδικά όταν έπαιξαν το "brianstorm". Το καλό με τους πορωμένους άγγλους είναι ότι το νιώθουν. Κοπανιούνται, τραγουδάνε και προσέχουν πολύ τα όρια να μη σε γαμήσουν στην διαδικασία.

Στο θέμα μας. Η μπάντα αυτή είναι ο Alex Turner. Αυτός ο μικροσκοπικός ασχημούλης σε κάνει να θέλεις να γελάσεις, να κλάψεις, να χορέψεις και όλα αυτά ταυτόχρονα. Στο τέλος βγήκαν μαζί με τον φίλτατο Miles Kane για να πούνε το 505. Τι να πω. Όταν έχεις νιώσει τόσα πολλά με ένα τραγούδι και το ακούς live το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να σκάσεις, να suck it and see. 

Όσο για το Λονδίνο τι να πεις. Ζωή ρε φίλε. Tate, κόσμος στους δρόμους, πολιτισμός, φαγητό (οκ, πολύ φαγητό), καλή παρέα (οκ, πολύ καλή παρέα), ποδήλατο κατά μήκος του Τάμεση, τουρίστρια, μικρές λεπτομέριες, ζωή και πάλι. Ένας βραζιλιάνος μας είπε: Ήρθατε για να ξεφύγετε από την κρίση ε? Ένας ταξιτζής μας είπε: Εντάξει όλα καλά τώρα, σας ξεχρέωσαν οι Γερμανοί, όλα καλά δε θα πάνε? Αυτό νομίζουν για εμάς. Ότι θα μας ξελασπώσουν οι άλλοι και ότι όλα καλά θα πάνε. 

Το κακό είναι ότι έχουμε ξεχάσει να ζούμε. Να ευχαριστιόμαστε την καθημερινότητα. Ζούμε με το φόβο, ποιο θα είναι το νέο μέτρο, ποιος θα χάσει μετά τη δουλειά του από τους φίλους μας, (θα είμαι εγώ? ), ποια πορεία θα έχει, πόσα χημικά θα φάμε, ποιόν θα κλέψουν πάλι, θα καταφέρω να τα βγάλω πέρα, τι απεργία θα έχει και ποσην ώρα θα κάνω να πάω πάλι στη δουλειά μου, πόσα θα δώσω σε βενζίνη, δεν αντέχω άλλη μιζέρια.

Αυτό. Θα μάθω να ζω με τα λίγα. Να πάνε να χεστούνε. Θα βρίσκω την χαρά στο χαμόγελο κάποιου. Θα βρίσκω τη χαρά στο βλέμμα μια μικρής που παρακολουθεί το πλοίο να περνάει πάνω στη γέφυρα. Αυτής: