Αν δεν είχα δουλειά αύριο θα νόμιζα ότι είναι 1996. Βαριέμαι να διαβάσω και το αγόρι που μου αρέσει δε με κοιτάζει στο διάλειμμα. Βάζω τα ακουστικά μου για να ακούσω στο walkman blur ( είμαι blurικιά) και Suede, "The Beautiful Ones". Φέτος έχουν έρθει όλα τα συγκροτήματα που κάπου στο χρόνο είχαν χαθεί και δε τα είχα δει. Ένα από αυτά ήταν και οι Suede.Πήγα στο entertainment stage, που επιτέλους καλό θα ήταν να ανεβάσουν τη σκηνή (Έλληνες είμαστε όχι Σουηδοί- ήτοι κοντοί), κάτα τις 21.30. Ακούω μια ηχορύπανση μόλις μπαίνω στο χώρο. Λέω μα καλά τι ακούμε? Μoυ κάνει η Μ., είναι οι Matisse. Καλέ που που πήγε το ξανθό παρλιακό, ρώτησα. Έφυγε, λέει. Ο κακός ήχος συνεχίζει να διαπερνά τα αυτιά μου. Ο ηχολήπτης θέλει σκότωμα, ε και η μπάντα που παίζει ο καθένας ότι να ΄ναι δε βοηθάει. Τους έχω ξαναδεί. Με όλους τους συνδυασμούς. Κάτι πρέπει να κάνουν γιατί ακούγονται χειρότεροι από μπάντα στο Schoolwave.
Με το που βγαίνει ο Brett στη σκηνή γίνεται πανικός. Ο Brett πραγματικά είναι σα να είναι 20 χρονών, πηγαίνει πάνω κάτω στη σκηνή, επικοινωνεί με τον κόσμο, δε τον φοβάται, τον αγγίζει κιόλας και εκτός αυτού είναι και φωνάρα και ασταμάτητος. Εγώ δε θα ήθελα να είχα στην ηλικία του τόση ενέργεια. Θα ήθελα στην ηλικία μου να είχα. Πραγματικά απίστευτος.
Έπαιξαν όλες τις επιτυχίες, που ακόμα και εγώ που δεν είμαι fan, τραγουδούσα και χόρευα. Μοναδική βραδιά. Εμείς ευχαριστούμε ρε παιδιά, που ακόμα είστε σοβαρή μπάντα.
