Ο ιπτάμενος δίσκος των Wishbone Ash (που κοιτούσε αινιγματικά ο πολεμιστής στο αριστούργημά τους, Argus) προσγειώθηκε για μια ακόμα φορά στο ελληνικό έδαφος. Ποιοί Wishbone Ash όμως; Εδώ και χρόνια, η μπάντα υπάρχει δισυπόστατη. Το ένα μισό υπό την "ηγεσία" του κιθαρίστα Andy Powell και το έτερο μισό με ηγετική φιγούρα τον μπασσίστα/τραγουδιστή Martin Turner. Οι τελευταίοι κυρίως είναι και αυτοί που επισκέπτονται τη χώρα μας κατ' επανάληψη τα τελευταία χρόνια. Όχι και τόσο περίεργο αν σκεφτεί κανείς πως το μελωδικό, progressive rock τους ταιριάζει γάντι στα γούστα του ελληνικού κοινού! Πόσοι όμως θυμούνται ακόμα τους Wishbone Ash; Πολλοί σίγουρα και μεγάλο ρόλο σ'αυτό παίζει ο αριστουργηματικός δίσκος τους Argus. Πράγματι σ'αυτό ποντάρουν και οι ίδιοι και μας διαμηνύουν πως θα ακούσουμε ζωντανά όλο το άλμπουμ!
Ο κόσμος λιγοστός. Δε φταίνε οι ίδιοι οι Wishbone Ash όμως. Σε μια περίοδο δύσκολη, όπου παράλληλα τα live πληθαίνουν βδομάδα με τη βδομάδα, η πίτα αναγκαστικά θα μοιραστεί. Ενδιαφέρον παρουσίαζε και "δημογραφικά" το κοινό. Μεγαλύτερες ηλικίες κατά κύριο λόγο που όμως συνυπήρχαν με νέα παιδιά, ένα φαινόμενο που ποτέ δεν παύει να γοητεύει, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για μπάντες που δε φέρουν βαρύ όνομα. Τη συναυλία άνοιξαν οι δικοί μας Διαφυγόν Κέρδος, με ένα σετ από διασκευές παλιότερων αγαπημένων αλλά και λιγότερο γνωστών καλλιτεχνών καθώς και δικών τους τραγουδιών με ελληνικό στίχο. Ακούσαμε λοιπόν διασκευές από Rolling Stones και Captain Βeefheart, έως Sunnyboys και Pretty Things, ενώ και τα δικά τους κομμάτια είχαν πλήθος αναφορές στον ήχο των '60s που φαίνεται πως λατρεύουν. Η παρουσία τους ‘ανεβαστική’ και ευχάριστη και η αποδοχή τους ζεστή. Ο ήχος τους όμως δεν ήταν "συμβατός" με αυτόν των Wishbone Ash και χωρίς να σημαίνει πως θέλουμε πάντα τα support να είναι μια καρμπόν εκδοχή της κύριας μπάντας καλό είναι η απόσταση μουσικά να μην είναι μεγάλη. 'Οπως και να'χει, αν η δουλειά τους ήταν να ζεστάνουν το κοινό, οι Διαφυγόν Κέρδος τα κατάφεραν περίφημα.
Oι Wishbone Ash λοιπόν (ή κάποιοι Wishbone Ash!) εμφανίστηκαν στη σκηνή και μας παρουσίασαν ένα σετ χωρισμένο σε δύο μέρη. Το πρώτο μέρος ήταν ένα best of στο αποιό ακούσαμε τραγούδια όπως το "Rock n' Roll Widow", το "Ballad of the Beacon" (ή Ballad of the bacon if you're feeling hungry, όπως το προλόγισε ο Martin Turner!), ''Diamond Jack'' ("ένα τραγούδι που δεν παίζουμε συχνά"), το μαγευτικό "Persephone" και το "Τhe Way of the World". H μπάντα δεμένη λες και έχει δεκαετίες στην πλάτη της με αυτή τη σύνθεση αλλά το κυριότερο κεφάτη με τον Turner να αστειεύεται συνεχώς προλογίζοντας τα τραγούδια ενώ οι δύο νυν κιθαρίστες Ray Hatfield και Danny Wilson συναγωνίζονταν σε μελωδικότητα και δεξιοτεχνία ενώ το διασκέδαζαν εξίσου με τον frontman τους! O ήχος ήταν μάλλον μπουκωμένος και η φωνή του Turner σε σημεία έχανε αλλά θα ήταν αδικία να σταθούμε σ’ αυτό.
Στο δεύτερο μέρος ήρθε η ώρα γι' αυτό που περιμέναμε. Το θρυλικό Argus (ο... προπομπός των Iron Maiden, αφού και κατά παραδοχή του Steve Harris ήταν ο δίσκος που τους επηρέασε όσο κανείς άλλος) άρχισε να ξεδιπλώνεται ζωντανά μπροστά στα μάτια μας. To "Τime Was" έκανε την αρχή ενώ το "Sometime World" που ακολούθησε ξεσήκωσε για τα καλά τον κόσμο μιας και αποτελεί ίσως το γνωστότερο τραγούδι τους. Η μουσική πανδαισία συνεχίστηκε και με το ''The King Will Come" με τους Hatfield/Wilson να ζωγραφίζουν πανέμορφα ηχητικά τοπία με τις κιθάρες τους. Τo "Leaf and Stream" προλογίστηκε ως τραγούδι του αρχικού μπασίστα Steve Upton. "Toν θυμάστε;" είπε ο Martin Turner, "τον συνάντησα πριν κάνα δυο βδομάδες και μου είπε να σας δώσω χαιρετίσματα". Μέχρι το τέλος του σετ η διάθεση ήταν τόσο ανεβασμένη που έμοιαζε σαν κοινό και μπάντα να μην ήθελαν αν φύγουν!
Είναι σίγουρο πως δε θα χρειαστεί πολύ για να μας επισκεφτούν ξανά οι Wishbone Ash-ίσως μάλιστα την επόμενη φορά να είναι η σειρά του Powell! Δεν είναι η συναυλία που τραβάει πάνω της τα φώτα της δημοσιότητας. Δε θα συζητηθεί ίσως ως το event (μα τι άσχημη λέξη!) του μήνα. Αλλά στα αυτιά μας ηχούν ακόμα οι όμορφες μελωδίες της Αργούς. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;
