Δεν πέρασε πολύς καιρός από τότε που ήρθαν οι πρώτες εντυπώσεις για τους νέους Accept από το διεθνή μουσικό τύπο. Οι κριτικές ήταν διθυραμβικές, ακόμα και σε σύγκριση με τις χρυσές εποχές της μπάντας, γεγονός ακόμα πιο εντυπωσιακό αν σκεφτεί κανείς πως ο Udo Dirkschneider δεν είναι πλέον μέλος του συγκροτήματος. Τη θέση του έχει πια ο χαρισματικός Mark Tornillo που πατάει τόσο στα χνάρια του προκατόχου του όσο και σε αυτά του Brian Johnson των AC/DC, με μια φωνή και παρουσία άκρως "μεταλλική" για να ταιριάζει άλλωστε με ένα από τα πιο εμβληματικά συγκροτήματα του Heavy Metal! Kι ενώ οι φήμες έλεγαν πως οι Accept πατάνε ακόμα γερά στο σανίδι, ήταν ο νέος τους δίσκος "Blood of the Nations" που μας υποχρέωσε να παραδεχτούμε πως είχαμε να κάνουμε με ένα ολικό comeback, μανιασμένο όσο και οι κολλητικές μελωδίες του δίσκου! Όχι τυχαία, ο δίσκος βρέθηκε πρώτος σε πολλές λίστες αναγνωστών και συντακτών ως ο "δίσκος της χρονιάς". Λογικό λοιπόν η συναυλία τους στην Ελλάδα να αποτελεί κάλεσμα στα όπλα στο οποίο όλοι ανταποκρίθηκαν. Sold out η εμφάνιση των Γερμανών (όπως και των συμπατριωτών τους Helloween πριν λίγες μέρες) και ο κόσμος δείχνει να εκτιμά έμπρακτα τις αγάπες του!
Το συναυλιακό χτύπημα άλλωστε ήταν διπλό. Λίγους μήνες μετά τη headline συναυλία τους στον ίδιο χώρο, οι ημέτεροι Innerwish επιστρέφουν ως support σε μία μπάντα που λατρεύουν και σε ένα κοινό που φάνηκε πως τους αγαπά. Οι μπλούζες της μπάντας ήταν όσες και αυτές των headliners ανάμεσα στους παρευρισκόμενους και όταν εμφανίστηκαν στη σκηνή με το "Sign of our Lives" ο ενθουσιασμός και η συμμετοχή δε σου έδιναν την εντύπωση πως έβλεπες απλά μια support μπάντα! Πράγματι, οι Innerwish εμφανίστηκαν με δυναμισμό και με μια "take-no-prisoners" συμπεριφορά και κέρδισαν χωρίς δυσκολίες τον κόσμο. Δεν υπάρχει ελληνική μπάντα που να άξιζε περισσότερο αυτή τη θέση το βράδυ της Κυριακής! Ακούσαμε τραγούδια από όλες τις εποχές των Innerwish, όπως τα "Silent Faces", "Eye of the Storm", ''If I could Turn Back Time", ''Ready for Attack" (classic) και βέβαια τραγούδια από τον τελευταίο δίσκο όπως το εκπληκτικό "Sirens" και το "Βurning Desires" (μα τι τραγούδι!!!). Η μπάντα δεμένη και κεφάτη και ο Μπάμπης Αλεξανδρόπουλος στο μικρόφωνο εκτός από εξαιρετική φωνή έδειξε πως έχει και καλή σχέση ,με τον κόσμο, αποφεύγοντας τις υπερβολές και με την κατάλληλη δόση χιούμορ. Κι αφού προετοιμάστηκε το έδαφος με τον καλύτερο τρόπο, ο κόσμος ήταν έτοιμος για τη συνέχεια....
Oι Γερμανοί θρύλοι βγήκαν στη σκηνή με τον ηχητικό οδοστρωτήρα που ακούει στο όνομα '' Teutonic Terror'' από το νέο τους άλμπουμ και δείχνουν πως ο τίτλος του τραγουδιού δικαιώνεται στο πρόσωπό τους! Το τραγούδι αυτό έχει ήδη κερδίσει τη θέση του στις καρδιές των οπαδών και θα αποτελέσει σίγουρα σημείο αναφοράς για το μέλλον! Η συνέχεια ήρθε με το ''A Bucketful of Hate'', επίσης από το ''Blood of the Nations'' αλλά επειδή οι Accept δεν έχουν μόνο το νέο τους δίσκο στις αποσκευές τους, η βουτιά στο παρελθόν έγινε με το ''Starlight'' αρχικά και στη συνέχεια με το εκπληκτικό ''Love Child''. Οι πρώτες εντυπώσεις από τον Mark Tornillo είναι θετικές και αν σκεφτεί κανείς πως δεν έχει και την ευκολότερη δουλειά στο να αντικαταστήσει ένα τόσο εικονικό frontman όπως ο Udo, δεν τα πάει καθόλου άσχημα. Μάλιστα, το γεγονός πως ο ''κοντός'' έλειπε από τους Accept δεν έδειχνε να ενοχλεί κανέναν κι ο Tornillo έχει γίνει απόλυτα δεκτός, γεγονός που οφείλεται στη δύναμη του νέου τους δίσκου που του επιτρέπει να στέκεται ως κάτι παραπάνω από ένας απλός αντικαταστάτης. 
Το ''Breaker'' που ακολουθεί δίνει το έναυσμα για τα πρώτα crowd surfing που δεν ήταν και λίγα όλη τη βραδιά και η συμμετοχή του κόσμου χτυπάει κόκκινο! Κάπου εδώ ο Tornillo απευθύνεται για πρώτη φορά στο κοινό για να προλογίσει το ''New World Coming'' και να μας ζητήσει να τραγουδήσουμε μαζί του, πράγμα που έγινε αβίαστα σε αυτό το νέο τραγούδι που συνεχίζει την παράδοση των Accept για τραγούδια με κολλητικά ρεφραίν που τα τραγουδάς εν χωρώ. ''Son of a Bitch'', ''Midight Mover'' ακολούθησαν και φυσικά το ''Metal Heart''. Aνάσα με το ''Neon Nights'' και επιστροφή στο παρόν με το ''Abyss''. To ''Bulletproof'' ταιριάζει γάντι στον Tornillo και το ''Losers and Winners'' είναι η συνεισφορά των Accept στον Άγιο Βαλεντίνο που ξημερώνει (γεμάτο ειρωνεία και χιούμορ, για να καταρρίψει το μύθο πως οι Γερμανοί δε διαθέτουν απ'αυτό), ενώ για το ''Aiming High'' που ακολούθησε δεν έχω να πω πολλά λόγια.-μάλλον γιατί κάπου εκεί η επαφή μου με τον έξω κόσμο χάθηκε!!! Το ''Pricess of the Dawn'' αποτελεί highlight με τον κόσμο να τραγουδάει τόσο δυνατά που η φωνή του Gagarin έφτασε για άλλη μια φορά στο Διάστημα! Το τέλος του κανονικού σετ ήρθε με τα ''Up to the Limit'' και ''Burning'' ενώ το encore μας επεφύλασσε τα ''Fast as a Shark'' (άσκηση επιβίωσης) και το καινούριο ''Pandemic''. Eδώ φάνηκε πόσο πολύ πιστεύουν στο ''Blood of the Nations'', αφού θέλει κότσια (και λίγοι τολμούν) να παρουσιάσουν νέα τραγούδια στο encore. H συμμετοχή του κόσμου πάντως δικαίωσε την επιλογή τους! Μετά από ένα χορταστικό δίωρο, το φινάλε ήρθε φυσικά με το ''Balls to the Walls'' και πήραμε το δρόμο της επιστροφής με πλατιά χαμόγελα και πονεμένους σβέρκους.
Η σκηνική παρουσία της μπάντας ήταν ιδιαίτερα δυναμική και ηγετική μορφή αναδεικνύεται πλέον ο Wolf Hoffmann που το τραχύ, τευτονικό πρόσωπο του διέγραφε διαρκώς ένα πλατύ χαμόγελο. Ο Herman Frank αντίθετα ήταν η ήρεμη δύναμη ενώ ο μπασίστας της μπάντας Peter Baltes (ιδιαίτερα αγαπητός στους οπαδούς) διέσχιζε τη σκηνή συνεχώς και οι κινήσεις του εναρμονίζονταν με αυτές του Hoffmann με τέτοια ακρίβεια που προδίδει τα χρόνια που έχουν περάσει μαζί!
Η εμφάνιση των Αccept δικαίωσε τις προσδοκίες μας οι οποίες δεν ήταν και λίγες! Το γεγονός όμως πως μία μπάντα δημιουργεί προσδοκίες μετά από 30 χρόνια καριέρας είναι σημάδι της αξίας της, και μάλιστα σε μια εποχή που η μουσική έχει ημερομηνία λήξης λίγων μηνών. Αν ήθελα να δείξω σε κάποιον πως είναι μια συναυλία metal μουσικής, θα του έλεγα να δει τους Accept ζωντανά..
