Η Τετάρτη (12/01/2011) ήταν μία ακόμη δύσκολη μέρα με απεργιακές κινητοποιήσεις, πολύ ένταση στο δρόμο και ανελέητο κυνήγι των ραντεβού χωρίς φυσικά καμία συνέπεια. Κάπως έτσι κατέληξα να κυνηγάω με πείσμα το τελευταίο μετρό στις 21:00 (!) για να φτάσω Gagarin αφού είχα ήδη ξοδέψει 30 € για τις μετακινήσεις μου κατά την διάρκεια τις ημέρας σε ταξί. Μάλλον αυτή η τόσο δύσκολη Τετάρτη με την βροχή στο τέλος της, ήταν ιδανική για το live του Jose Gonzalez… Η βραδιά ξεκίνησε βάση προγράμματος με τον Gautier και το σχήμα του επί σκηνής λίγο μετά τις 9 και μάλλον ήταν το πιο συνεπές ραντεβού που είχα αυτή την ημέρα. Στην αρχή όλα ήταν ήσυχα, με λίγο κόσμο και ένα μουδιασμένο ξεκίνημα από το support σχήμα που έδωσε το περιθώριο για μία ήρεμη μπύρα και προσαρμογή στο περιβάλλον. Τον Gautier και το σχήμα του το άκουγα για πρώτη φορά, μην έχοντας καμία πληροφορία, θα έλεγα ότι αυτό το γαλλικό όνομα θέλοντας και μη μου είχε προκαλέσει μία σύγχυση, η οποία μάλιστα εντάθηκε όταν άκουσα έναν ελληνο-γαλλο με φωνή από το Seattle του ’90… Καλή performance αλλά μέχρι εκεί, φωνή με πολύ καλά χαρακτηριστικά αλλά το σύνολο αρκετά ουδέτερο.
Συλλογιζόμενος όλα αυτά η ώρα πέρασε, ο χώρος γέμισε η ατμόσφαιρα είχε ζεσταθεί αρκετά και πλέον υπήρχε ουρά στα μπαρ. Το stage ετοιμάστηκε, δυο μικρόφωνα, μία καρέκλα με background αιωρούμενα δέντρα από το artwork του “In our nature” και η σεμνή παρουσία του Jose Gonzalez σχημάτισαν μία εικόνα καθόλου συνηθισμένη για το θορυβώδες ελληνικό κοινό. Το οποίο έδειξε λίγο μπερδεμένο στην αρχή, η εισαγωγή με το “How Low” δεν ήταν αρκετή για να καλύψει το θόρυβο του κοινού αλλά σύντομα ο Λατίνος με την Σουηδική κουλτούρα επέβαλε τον δικό του ρυθμό με τις απαλές δυναμικές και την αυθεντική του φωνή που αναπαραγόταν άψογα παραπέμποντας άμεσα στις στουντιακές εκτελέσεις του. Έντονες στιγμές της βραδιάς αποτέλεσαν οι γνωστές διασκευές με το κομμάτι της «Sony» (a.k.a Heartbeats) και το encore (Love Will Tear Us Apart) να εκτονώνουν το κοινό. Μία πολύ καλή βραδιά αντίδοτο στην ένταση των ημερών όπου παρόλη την «μινόρε» διάθεση του Jose, ο κόσμος έφυγε με ιδιαίτερα ανεβασμένη διάθεση. Βέβαια δεν κρύβω ότι θα προτιμούσα να ακούσω και την παρούσα καλλιτεχνική φάση του Gonazalez με τους «Junip», καθώς το ρεπερτόριο της βραδιάς βασιζόταν κυρίως στην δισκογραφία του ίδιου μεταξύ 2003 – 2007.
Η Τετάρτη (12/01/2011) ήταν μία ακόμη δύσκολη μέρα με απεργιακές κινητοποιήσεις, πολύ ένταση στο δρόμο και ανελέητο κυνήγι των ραντεβού χωρίς φυσικά καμία συνέπεια. Κάπως έτσι κατέληξα να κυνηγάω με πείσμα το τελευταίο μετρό στις 21:00 (!) για να φτάσω Gagarin αφού είχα ήδη ξοδέψει 30 € για τις μετακινήσεις μου κατά την διάρκεια τις ημέρας σε ταξί. Μάλλον αυτή η τόσο δύσκολη Τετάρτη με την βροχή στο τέλος της, ήταν ιδανική για το live του Jose Gonzalez… Η βραδιά ξεκίνησε βάση προγράμματος με τον Gautier και το σχήμα του επί σκηνής λίγο μετά τις 9 και μάλλον ήταν το πιο συνεπές ραντεβού που είχα αυτή την ημέρα. Στην αρχή όλα ήταν ήσυχα, με λίγο κόσμο και ένα μουδιασμένο ξεκίνημα από το support σχήμα που έδωσε το περιθώριο για μία ήρεμη μπύρα και προσαρμογή στο περιβάλλον. Τον Gautier και το σχήμα του το άκουγα για πρώτη φορά, μην έχοντας καμία πληροφορία, θα έλεγα ότι αυτό το γαλλικό όνομα θέλοντας και μη μου είχε προκαλέσει μία σύγχυση, η οποία μάλιστα εντάθηκε όταν άκουσα έναν ελληνο-γαλλο με φωνή από το Seattle του ’90… Καλή performance αλλά μέχρι εκεί, φωνή με πολύ καλά χαρακτηριστικά αλλά το σύνολο αρκετά ουδέτερο. 
Συλλογιζόμενος όλα αυτά η ώρα πέρασε, ο χώρος γέμισε η ατμόσφαιρα είχε ζεσταθεί αρκετά και πλέον υπήρχε ουρά στα μπαρ. Το stage ετοιμάστηκε, δυο μικρόφωνα, μία καρέκλα με background αιωρούμενα δέντρα από το artwork του “In our nature” και η σεμνή παρουσία του Jose Gonzalez σχημάτισαν μία εικόνα καθόλου συνηθισμένη για το θορυβώδες ελληνικό κοινό. Το οποίο έδειξε λίγο μπερδεμένο στην αρχή, η εισαγωγή με το “How Low” δεν ήταν αρκετή για να καλύψει το θόρυβο του κοινού αλλά σύντομα ο Λατίνος με την Σουηδική κουλτούρα επέβαλε τον δικό του ρυθμό με τις απαλές δυναμικές και την αυθεντική του φωνή που αναπαραγόταν άψογα παραπέμποντας άμεσα στις στουντιακές εκτελέσεις του. Έντονες στιγμές της βραδιάς αποτέλεσαν οι γνωστές διασκευές με το κομμάτι της «Sony» (a.k.a Heartbeats) και το encore (Love Will Tear Us Apart) να εκτονώνουν το κοινό. Μία πολύ καλή βραδιά αντίδοτο στην ένταση των ημερών όπου παρόλη την «μινόρε» διάθεση του Jose, ο κόσμος έφυγε με ιδιαίτερα ανεβασμένη διάθεση. Βέβαια δεν κρύβω ότι θα προτιμούσα να ακούσω και την παρούσα καλλιτεχνική φάση του Gonazalez με τους «Junip», καθώς το ρεπερτόριο της βραδιάς βασιζόταν κυρίως στην δισκογραφία του ίδιου μεταξύ 2003 – 2007.
