Bank of America Pavilion - 3/8/2010

Η Βοστώνη είναι όμορφη πόλη, έχει τα πάντα και κυρίως ευρωπαϊκό αέρα, κορυφαία και διάσημα πανεπιστήμια και σχολές, ωραία εστιατόρια και pub και φυσικά την κορυφαία ομάδα του NBA (δυστυχώς η επίσκεψη στο περίφημο TD Garden, ‘σπίτι’ των Celtics έληξε άδοξα αφού στο γήπεδο ‘έστηναν’ ήχο και φως για τη συναυλία των Black Eyed Peas).
Στη Βοστώνη βρίσκεται και το Bank of America Pavilion, ένα θερινό, σχεδόν ανοικτό venue που φιλοξενεί όλα σχεδόν τα καλοκαιρινά Live της πόλης. Το να βρίσκεσαι λοιπόν στα πέριξ της Βοστώνης (περίπου μιάμιση ώρα δρόμο), να μαθαίνεις ότι την Τρίτη 3 Αυγούστου παίζουν live οι αγαπημένοι σου Keane (που δεν τους έχεις δεί ποτέ ζωντανά) και να μην πετάγεται να τους δεις μοιάζει με ιεροσυλία. Και αν μη τι άλλο, ιερόσυλοι εδώ στο Music Non Stop δεν είμαστε…

Tο Bank of America Pavilion που ήταν ούτως ή άλλως sold out (και να σκεφθείτε ότι είναι η 4^η φορά που οι Keane που παίζουν στη Βοστώνη), γέμισε από νωρίς καθώς πριν τους Keane εμφανίστηκε η ταλαντούχα & ανερχόμενη Νεοϋορκέζα Ingrid Michaelson και πρίν από αυτή ο μοναχικός τροβαδούρος Fran Healy (φωνή, κιθάρα και ιθύνων νους στους διάσημους ‘brit pop’ ήρωες Travis).
Η συναυλία ξεκίνησε με τον ex Travis, Fran Healy να βγαίνει στη σκηνή ακριβώς στις 7.00 και για τα επόμενα 30 λεπτά, να μας αποδεικνύει πόσο καλός τραγουδοποιός εξακολουθεί να είναι, είτε βρισκόταν στο πιάνο, είτε στην κιθάρα του. Στο τέλος μας πέταξε και την πένα του, την πιάσαμε (να ‘ναι καλά η παραδίπλα ευτραφής δεσποινίδα που υστερούσε εμφανώς στα ριμπάουντ πένας μετά από σπόντα σε καρέκλα) και ακολούθησε η έκπληξη της βραδιάς Ingrid Michaelson την οποία ομολογώ ότι είχα ακουστά μόνο από το ‘κοριτσίστικο’ χιτ σίγνκλ ‘The Way I’m’. Στη σκηνή η Ingrid τα είχε (σχεδόν) όλα, αποδεικνύοντας ότι είναι έτοιμη για μεγαλύτερα πράγματα, από απλά ‘ευχάριστα’ ποπ χιτάκια. Στο τέλος μας αποχαιρέτησε με μια εξόχως ενδιαφέρουσα (απ’ όλη τη μπάντα της) χορογραφημένη διασκευή του ‘Τoxic’ της Britney Spears και μας παρέδωσε στα κλαβιέ των Keane.

Hopes & (no) Fears...
Οι Keane (ως κουαρτέτο) βγήκαν φουριόζοι στη σκηνή, δείχνοντας με το καλησπέρα τις εμφανείς προθέσεις τους να κερδίσουν το απαιτητικό κοινό της Βοστώνης και να το σηκώσουν από τις καρέκλες (ναι, καθόμασταν σε αριθμημένα καρεκλάκια). Φυσικά τα κατάφεραν εύκολα από την πρώτη νότα, δεν είναι δα και τόσο δύσκολο όταν στα πρώτα 3 τραγούδια σου ‘πετάς’ δυο δυναμίτες (‘This is the last time’ & ‘Everybody’s Changing’) από το εκπληκτικό ντεμπούτο άλμπουμ σου  Hopes & Fears…
Ακολούθησαν το «Is it any wonder» από το δεύτερο εξίσου καλό άλμπουμ ‘Under the iron Sea’, ενώ ο βομβαρδισμός των χιτ συνεχίστηκε με ‘Can’t Stop Now’ και “Spiraling” από το προπέρσινο ‘Perfect Symmetry’, ενώ τεράστια ανταπόκριση βρήκε και το ‘Stop for a minute’ το οποίο περιλαμβάνεται στο νέο 8 track EP Night train που κυκλοφόρησαν το Μάιο.
Φυσικά μαζί τους από το πρώτο μέχρι το τελευταίο κομμάτι είχαν μια χορωδία 8.000 ανθρώπων, ενώ από το πρώτο τρακ διέλυσαν όλες τις ενορχηστρωτικές μου φοβίες, καθώς είχα προετοιμαστεί για να ακούσω μόνο ένα πιάνο…

Ok αν ο (αρκετά αδυνατισμένος) Tom Chaplin ήταν τουλάχιστον απολαυστικός με τη φωνή του στα καλύτερά της, τότε ο μονομανής Time Rice-Oxley στο ηλεκτρικό πιάνο (CP της Yamaha), στα keyboards και τις γεννήτριες ήχων, είναι μόνιμα σε φούλ φόρμα. Προσωπικά τον θεωρώ την brit pop μετεμψύχωση του Jerry Lee και αν και στατικός στη σκηνή (πιανίστας γαρ) μόνο καρφωμένος στο πιάνο του δεν ήταν, προσφέροντας ένα ολοκληρωμένο show μαζί με όλες τις μελωδικές γραμμές της βραδιάς. Ο Richard Hughes στα τύμπανα ήταν ο τυπικός άγγλος ‘μετρονόμος’ ντράμερ, παίζοντας με απόλυτη ακρίβεια τα απολύτως απαραίτητα, ενώ ο μικροκαμωμένος μπασίστας τους ήταν μια μπάντα από μόνος του.
Ξεχωριστή στιγμή της βραδιάς, το ακουστικό ‘Try Again’ με όλους τους Keane να έρχονται μπροστά στη σκηνή τα ντράμς να δίνουν τη θέση τους σε bongos, shaker και ντέφι και μετά να αλλάζει κυριολεκτικά το σκηνικό, με το μεγάλο πανί με το όνομά τους να ‘πέφτει’ από την πλάτη της σκηνής και να αποκαλύπτεται ένα άλλο που αναπαριστά το Νυχτερινό τους τραίνο να έχει αναμμένους τους προβολείς του (η περιοδεία της μπάντας στην Αμερική έχει τον τίτλο του νέου ομώνυμου 8 track EP -  “Night Train”).
Ένα από τα τελευταία μεγάλα χιτ της βραδιάς και το καληνύχτα των Keane ήταν το ‘Somewhere Only We Know’ με όλους πλέον τους θεατές του Bank of America Pavilion να είναι ανεβασμένοι στις καρέκλες τους και να τους ζητούν να ξανάρθουν σύντομα στη Βοστώνη. Προσωπικά οι Keane με κέρδισαν ακόμα περισσότερο, γιατί τους φοβόμουν αρκετά στο Live, σκεπτόμενος με την αποτυχημένη, όπως αποδείχθηκε, λογική του τύπου «ένα πιάνο μόνο του στο live τι μπορεί να κάνει;». Ευτυχώς έκανα λάθος και απόλαυσα μια από τις καλύτερες συναυλίες ever. Τελικά, μπορεί οι κιθάρες να είναι το Α και το Ω στην ποπ – ροκ σκηνή, και ειδικά στα live, όμως οι Keane καταρρίπτουν άνετα και επί σκηνής κι αυτό το μύθο, αποδεικνύοντας ότι το ιερό δισκοπότηρο αυτής της ‘δουλειάς’ είναι απλά και μόνο το να έχεις τραγούδια. Και οι Keane πέρα από χαρισματικές προσωπικότητες που είναι, έχουν –στην πλειονότητά τους- και μεγάλα τραγούδια …
Δυστυχώς χάσαμε το encore, αφού έπρεπε να φύγουμε γρήγορα από το ‘νυχτερινό τρένο’ των Keane για να προλάβουμε το δικό μας τελευταίο ‘νυχτερινό λεωφορείο’ για τον προορισμό μας. Οπότε, κάτι μας χρωστάνε για την Ελλάδα σκέφτηκα, ειδικά τώρα είναι στην καλύτερη φάση τους ως μπάντα. Κάνας εγχώριος promoter διαβάζει Music non Stop???

του Βασίλη Λαδονικόλα