Bad Religion στα 15 μου. Το Generator & το Stranger than Fiction, τα ήξερα απέξω και ανακατωτά. Βγήκαν στη σκηνή λοιπόν τα παππούδια και τα έδωσαν όλα. Ο τραγουδιστής συνεχίζει να είναι κακάσχημος, μόνο που τώρα έχει γίνει λίγο σφιχτερμαν με κοιλίτσα. Βέβαια, το fred perry του το φορούσε, καθώς είναι και σπουδαγμένος άνθρωπος. Είναι πραγματικά πολύ καλή μπάντα και στα live τους και δεν χάνουν τίποτα απο να τους έβλεπα στα 15 μου. Μόνο που έχασα 15 χρόνια επιτυχίες, και ήξερα μόνο τα παλιά, αλλά αφού έπαιξαν το Infected, Atomic Garden & 21 Century Digital Boy, είμαι πολύ happy. Το πρόβλημα είναι πως αν δεν είσαι όμως 15 και θέλεις front row σε punk μπάντα, κάτι κάνεις λάθος. Στις σχιζοφρένειες (αν τις λένε ακόμα έτσι) με σκότωσαν κανονικά. Τα ποδαράκια μου ξέρουν μόνο τι ποδοβολητό δέχτηκα.

Ήρθε η ώρα που περίμενα. Faith No More. In Mike Patton we trust. Και καλά κάνουμε αφού ο άνθρωπος είναι θεός και όσες φορές και να τον δω δε θα μου φτάσει πιστεύω. Το έχω ξαναπεί, οτι θεωρώ ότι είναι ο πιο χαρισματικός performer εκεί έξω. Η φωνή του ακουγόταν τέλεια, ακόμα και μέσα στο μαύρο χάλι του σταδίου. Προσκυνώ. Αλλά φυσικά, επειδή η 30αρα ήθελε πάλι πρώτη σειρά, πάλι με τσάκισαν και αυτή τη φορά μπήκα και ανάμεσα σε καυγά. Ο σεκιουριτάς κοίταζε τα παιδιά να πλακώνονται με βλέμμα ροφού και είπε: Ηρεμήστε. Αν φας καμιά σφαλιάρα που δεν κάνεις τίποτα, θα ηρεμήσεις εσύ ηλίθιε.

Τώρα για τους Faith No More, αν εξαιρέσουμε τον Patton, πέρυσι στο θέατρο Βράχων ήταν σαφώς καλύτεροι, δε το συζητώ. Είμαι σίγουρη ότι έχει να κάνει με το χώρο, αλλά και πάλι κάτι ήταν off.


 

Για τους Unkle, τώρα. Όταν τους είχα δει πριν 2 χρόνια στο Ejekt, είχα πάθει πλάκα. Ο λόγος τελικά φυσικά δεν ήταν ο Lavelle που κάθε χρόνο και ξεκουτιάνει, αλλά ένας φοβερός κιθαρίστας του οποίου το όνομα δεν έχω καταφέρει να βρω. Φέτος έχουν φέρει ένα πιτσιρίκι, ελαφρώς ζαβλακωμένο, που εντάξει την προσπάθεια του την κάνει αλλά δε το έχει, πως να το κάνουμε. Καλή μπάντα, ωραία τα βίντεο απο πίσω, αλλά καλύτερα να τα άκουγα απο το cd. Κανένα feeling δε μου προκάλεσε φέτος. Ίσως να έφταιγε και το γεγονός ότι ο Lavelle αυτοχειροκροτάει τον εαυτό του (τύπου είμαι γαμάτος) , ίσως η κούραση ( αν και την άλλη φορά ήμουν πολύ πιο κουρασμένη, αλλά ήταν τέλειοι) , ίσως τελικά να φταίει το γεγονός ότι έχουν βγάλει ένα μέτριότατο προς κακό άλμπουμ. Τουλάχιστον ακούσαμε το Lonely Souls (αν και τα prerecorded  που τραγουδάει το φάντασμα μου τη δίνουν).

Ας πω και λίγα λόγια για τον περίγυρό μου:

1. Η γυναίκα ΖΩΟΝ ΟΡΘΙΟ: Κοπανιέται χωρίς λόγο στους γύρω "γιατί το νιώθει το τραγούδι". Έφαγε αγκωνιά που ήταν όλη δικιά της

2. Ο καμμενίδης: Καιρό είχα να δω junky. Ευγενέστατος κατά τ άλλα, περίμενα να μου πει: κοπελιά έχεις ένα πενηντάρικο?

3.Ο αγαπούλας: Αγνοούσε τη συναυλία και χαμουρευτόταν με τη γκόμενα του. Μπορούσα να το κάνει λιιιγο πιο μακριά απο το κάγκελο, γιατί φοβόμουν οτι θα με πάρουν τα σκάγια

4. Ο προστατευτούλης: Γομάρι 2 μέτρα που ένιωθε την ανάγκη να μας προστατεύσει. Πόσες να προστατεύσει όμως?

Στο τέλος τελείωσαν οι μπύρες λέει και άφησαν τον κόσμο να διψάει.

Άντε και του χρόνου είθε να φτιάξουν έναν χώρο παραθαλάσιο, γαμάτο, με καλή ακουστική που να μπορούμε να ευχαριστηθούμε το Music, sea and sun.