«Τρελές αγελάδες, τρελοί άνθρωποι, τρελά ζόμπι»... Τόσο απλά μπορεί να αλλάξει η μοίρα της ανθρωπότητας και εσύ, ένας... soft νεαρός (Jesse Eisenberg) που με το ζόρι μπορείς να κρατήσεις την καραμπίνα που έχεις στο χέρι και να στοχεύσεις, τριγυρνάς από εδώ και από εκεί, κοιτώντας πάντα στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου σου, μήπως και έχει ξεπέσει κανένα... ζόμπι... Στην πορεία συναντάς δύο αδελφές (Emma Stone, Abigail Breslin) και έναν ψυχάκια, macho τύπο (Woody Harrelson) που δεν του αρέσει τίποτα περισσότερο από το να σκοτώνει τα ζόμπι με το κιλό... Εάν θυμάστε το Shawn of the Dead, κάπου σ’ αυτή την κατηγορία βρισκόμαστε, και χωρίς την παραμικρή ενοχή απολαμβάνουμε τα gags και την «ισοπέδωση» των ζόμπι που πέφτουν πιο γρήγορα και από ηλεκτρονικό παιχνίδι. Η φήμη της ταινίας του Ruben Fleischer είναι σχεδόν σίγουρο πως μέρα με τη μέρα θα μεγαλώνει και θα καταλήξει ένα cult φιλμ. Κυρίως όμως αποτελεί την ευκαιρία να ανανεώσει μοναδικά το είδος… Η τακτική της παρωδίας είναι τόσο καλοβαλμένη που όχι μόνο δεν “θίγει” το είδος, αλλά το βοηθάει να αποκτήσει καινούργιο… “respect”, με την εκπλητική λίστα από τα πράγματα που πρέπει να προσέχεις πάντα για να καταφέρεις σ’ έναν κόσμο γεμάτο ζόμπι να είναι το κλου της ταινίας, το απολαυστικό τεράστιο κερασάκι επάνω στην τούρτα. «Ανεξάρτητο» fun, με μοναδικά χαλαρή διάθεση, έναν συμπαθέστατο νεαρό πρωταγωνιστή και ένα road movie όπου ανά 100 μέτρα πετυχαίνεις και ένα τσούρμο από απαίσια ζόμπι που περιμένουν να πάρουν με extra... «σάπιο» ύφος το μάθημά τους. Ειδικά εάν το μπαστούνι του baseball το κρατάει ο Harrelson... Που δεν έχει πρόβλημα. Κάνει την δουλειά του και με ένα μπάντζο!!! Όλα δίνουν αυτό που μπορούν και αυτό που πρέπει, χωρίς υπερβολές, με τα εφέ να χαρίζουν το απαραίτητο χρώμα, και τους χαρακτήρες να μην καταλήγουν χάρτινοι. Ακόμα και μέσα σ’ ένα τέτοιο «αναρχικό» σκηνικό. Εφηβική ανεμελιά, ζόμπι που πάνε γυρεύοντας και διασκέδαση που δεν θα βρεις ούτε στο καλύτερο λούνα παρκ; Λέγε με Zombieland...
Πέτρος Αντωνάκης
