1. Nathaniel Merriweather – Lovage, Music Τo Μake Love To Your Old Lady By (2001)
Από την πρώτη στιγμή που άκουσα αυτό το άλμπουμ, καταλάβα πως θα το ακούω για πολλά χρόνια ακόμα. Θεωρώ πως αποτελεί την επιτομή της λογικής «think outside the box» και ξεφεύγει από τα όρια του μουσικού ακούσματος. Για μένα είναι απλά, ένα έργο τέχνης.
2. John Legend – Get Lifted (2004)
Τι να πρωτοπώ για τον John Legend; Ότι είναι ένας χαρισματικός καλλιτέχνης; Ότι τα τραγούδια του στιχουργικά είναι από τα αρτιότερα που έχω ακούσει; Ότι η μουσική του είναι αφάνταστα αισθαντική; Ότι το συγκεκριμένο εγχείρημά του πούλησε πάνω από 3.000.000 δίσκους παγκοσμίως; Θα περιοριστώ μόνο σε μια ευχή: να μην αλλάξει τίποτα.
3. Damien Rice – O (2002)
Και ποιον δεν έχει αγγίξει η μουσική του Ιρλανδού Damien Rice... Το indie ύφος των τραγουδιών σε καθηλώνει από το πρώτο άκουσμα του άλμπουμ, το “Delicate”. Απογειώνει λίγο αργότερα με το ανατρεπτικό "The Blower’s Daughter” και σιγά-σιγά καταλαβαίνεις πως ακούς κάτι πραγματικά μοναδικό. Μουσική στα αυτιά μου!
4. Θανάσης Παπακωνσταντίνου – Βραχνός Προφήτης (2000)
Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου είναι ένας από τους λίγους λόγους που αισθάνομαι τυχερή που γεννήθηκα σε αυτή τη χρονική περίοδο. Το εν λόγω άλμπουμ για μένα, είναι σημείο αναφοράς για τις επόμενες δεκαετίες, τόσο για την εξωπραγματική του μουσική όσο για τους ασύλληπτα μοναδικούς στίχους του. Κορύφωση του άλμπουμ; Αναμφισβήτητα ο "Πεχλιβάνης"!
5. Amy Winehouse – Back to Black (2006)
Εμφανίστηκε σχεδόν από το πουθενά, αν και ο πρώτος δίσκος της (Frank) την έκανε ευρέως γνωστή στην πατρίδα της, την Βρετανία. Δεν το έβαλε κάτω και κατάφερε να ηχογραφήσει και δεύτερο δίσκο, με αποτέλεσμα να φτάσει μέχρι τα αυτιά μας. Σε όλα τα τραγούδια του δίσκου, κατάφερε να «παντρέψει» επιτυχώς διάφορα είδη μουσικής και αυτό από μόνο του είναι κατόρθωμα!
6. O.S.T - Requiem For A Dream (2000)
Δεν ξέρω αν η δύναμη της ταινίας έδωσε κάτι και στο soundtrack ή αν έγινε το αντίθετο. Αυτό που ξέρω πάντως, είναι πως το κουαρτέτο εγχόρδων και η καθοδήγηση του Clint Mansell, υπήρξαν υποδειγματικά άρτια και το αποτέλεσμα είναι ένα συνοθύλευμα μουσικής πανδαισίας και εσωτερικής αναζήτησης.
7. Σωκράτης Μάλαμας – Ο Φύλακας και ο Βασιλιάς (2003)
Δεν γίνεται από μια λίστα με άλμπουμ δεκαετίας που έχω επιλέξει προσωπικά, να απουσιαζει ο Σωκράτης Μάλαμας. Το άλμπουμ Ο Φύλακας και ο Βασιλιάς φιλοξενεί συνεργασίες με καταξιωμένους καλλιτέχνες όπως την Μελίνα Κανά και τον Μανώλη Λιδάκη, αλλά πάνω από όλα φιλοξενεί το τραγούδι που θα ακούμε για πολλά πολλά χρόνια ακόμα, την "Πριγκηπέσα".
8. Zero 7 – Simple Τhings (2001)
Τους γνώρισα μέσα από το soundtrack της ταινίας Garden State και αμέσως, φρόντισα να τους μάθω καλύτερα. Η απίστευτη φωνή της Sophie Barker στο κομμάτι “In Τhe Waiting Line” αλλά και αυτό το «καλά κρυμμένο» acid jazz ύφος στα περισσότερα κομμάτια του άλμπουμ, καθιστούν το άλμπουμ ένα από τα καλύτερα της δεκαετίας.
9. Thom Yorke - Eraser (2006)
Μπορεί να φαντάζει «κάπως» μια μουσική λίστα χωρίς τουλάχιστον ένα cd των Radiohead, αλλά θα το τολμήσω! Ο τραγουδιστής ενός συγκροτήματος που το έχουν αντιγράψει, κατάφερε να βγάλει ένα μουσικά αξιόλογο αποτέλεσμα, τόσο αξιόλογο που πραγματικά με έκανε να σκέφτομαι, τί θα ήταν οι Radiohead χωρίς αυτή την ασύλληπτα εξαίσια φωνή.
10. Ο.S.T. - Amelie (2001)
Αυτό που συμβαίνει με τη συγκεκριμένη ταινία, νομίζω δεν συμβαίνει με καμμία άλλη! Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν δει την ταινία αλλά το μόνο που θυμούνται είναι το soundtrack, και υπάρχουν και άνθρωποι, που δεν έχουν δει την ταινία αλλά όταν ακούσουν κομμάτια από το soundtrack, αναγνωρίζουν πως είναι από την ταινία Amelie! Αυτό νομίζω τα λέει όλα από μόνο του!
11. Μόνικα – Avatar (2008)
Από καιρό είχα αρχίσει να απελπίζομαι με την ελληνική μουσική και την ελληνική παρουσία στο εξωτερικό με ξενόγλωσσο στίχο. Και ύστερα ήρθε η... Μόνικα!! Με φρέσκα τραγούδια, με μια περίεργη χροιά στην φωνή που σε καμμία περίπτωση δεν προδίδει την εθνικότητά της, με απίστευτο στίχο που θυμίζει κάτι από τα παλιά και ένα συναίσθημα, πως κάτι πάει να γίνει. Πραγματικά μεγάλη έκπληξη.
12. Kanye West - The College Dropout (2004)
Στις κρύες νύχτες του Λονδρέζικου τοπίου, με την μεικτή πολιτισμικότητα και τους ενωμένους κόσμους, το hip-hop έμοιζε να πηγαίνει γάντι στο σκηνικό μου. Σχεδόν καθημερινά, το συγκεκριμένο cd «έλιωνε» στο mp3 μου. Τα δε “Jesus Walks” και “All Falls Down” έχουν τόσο ρυθμό, που αποτελούν το ιδανικό άκουσμα για να ξεκινήσει η μέρα! Απλά, το λατρεύω.
13. Interpol – Turn On The Bright Lights (2002)
Τί γίνεται όταν ένα Αμερικάνικο συγκρότημα, προσπαθεί να συνθέσει indie στοιχεία με κράματα από punk; Οι Interpol! Θα ορκιζόμουν πως είναι Άγγλοι, βγαλμένοι από την εποχή που εκεί το punk θριάμβευε και αποτελούσε σημείο αναφοράς για οτιδήποτε νέο κυκλοφορούσε. Και όμως είναι από την Νέα Υόρκη, αλλά αποδεικνύουν πως διάβασαν καλά το μάθημά τους και έτσι εκάναν τη διαφορά. Άξιοι!
14. Arctic Monkeys - Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not (2006)
Δεν νομίζω πως μένει να πούμε κάτι για ένα συγκρότημα που μόλις με το πρώτο τους cd, εκτοπίζει από την κορυφή των charts το καλοθρονισμένο cd των Oasis “Definitely Maybe”, ως το cd που πούλησε τα περισσότερα αντίτυπα για πρωτοεμφανιζόμενο συγκρότημα. Κορυφαίο εγχείρημα, ωστόσο πολύ πιο άρτιο από τα επόμενα εγχειρήματα τους.
15. The White Stripes – Elephant (2003)
Άρχισα να συνειδητοποιοώ πως αυτό το συγκρότημα έχει κάτι το ιδιαίτερο, όταν άκουσα το White Blood Cells. Με το Elephant ήρθε η αποκαλυψη! Χρειάστηκαν τέσσερα cd για να βγει αυτό το αριστούργημα από ένα εκπληκτικό συγκρότημα. Τους έμαθε όλος ο κόσμος με το “Seven Nation Army” και οι περισσότεροι δεν περιοριστήκαμε εκεί. Αγαπήσαμε το “Hardest Button to Button”, σιγοτραγουδήσαμε το “There’s No Home For You Here”, μάθαμε το “Hypnotize”. Τα υπόλοιπα είναι Ιστορία.
16. Bjork – Vespertine (2001)
Κλασική αγαπημένη, αυτή η ασχημούτσικη και ιδιόρρυθμη Ισλανδή, ταξιδεύει με τα τραγούδια της όλους τους ακροατές. Στο Vespertine περιλαμβάνονται κομμάτια που πιστεύω είναι αξεπέραστα. Για παράδειγμα το "Pagan Poetry" ή το "Aurora", από τις πρώτες κιόλας νότες σου δίνουν να καταλάβεις πως η περιπλάνηση άρχισε και κρατήσει για πολύ...
17. The Postal Service – Give Up (2003)
Όποιος δεν έχει ακούσει το τραγούδι “Such Great Heights” δεν ξέρει τι χάνει! Αποτελεί ένα πολύ καλό δείγμα δουλειάς των The Postal Service και αυτό εξακριβώνεται και στην μετέπειτα δημιουργική τους πορεία. Τα φωνητικά των κομματιών τείνουν ιδιαίτερης προσοχής, καθώς είναι αυτά που κοσμούν το άλμπουμ. Αφήνουν τη φαντασία να ταξιδεύει σαν καράβι στον ωκεανό!
18. Cinematic Orchestra – Ma Fleur (2007)
Καταφέραν να κάνουν την jazz πάλι μόδα, σε μια άλλη μορφή έστω από την κλασική έννοια της jazz μουσικής. Προσθέσαν δράμα, λιγάκι συναίσθημα και πολύ γούστο και το αποτέλεσμα, το άλμπουμ Ma Fleur, συγκεντρώνει όλα εκείνα τα στοιχεία που κάνει ένα άλμπουμ πετυχημένο. Στυλ και ενθουσιασμός σε ένα!
19. Goldfrapp – Seventh Tree (2008)
Κανονικά τα κομμάτια τους θα έπρεπε να παίζονται μόνο σε διαφημίσεις κινητής τηλεφωνίας. Το πήραν νωρίς χαμπάρι και κράτησαν το ύφος τους σε αυτά τα επίπεδα. Πολλά στοιχεία εμπορικότητας στα άλμπουμ, ακόμα περισσότερες επιτυχίες σε αυτά, κάτι που θα ξένιζε αν τα ποιοτικά τους στάνταρ είχαν πέσει. Μια τρανταχτή απόδειξη πως μπορεί να συνυπάρξει η εμπορικότητα με την τέχνη.
20. Coldplay - A Rush Of Blood To The Head (2002)
Γλυκανάλατοι στίχοι, μπόλικος ρομαντισμός και επαναλαμβανόμενη μουσική... Όλα αυτά, πριν και μετά από αυτή τη δουλειά. Καταφέραν να ξεχωρίσουν με το εν λόγω cd, που άρεσε στους περισσότερους και ίσως να άλλαξε λιγάκι την άποψή τους (μας...) για τις δυνατότητες της μπάντας.
