1. The Cinematic Orchestra – Every Day (2002)
Πολύ απλά, από τα άλμπουμ που βουτάς στο φλεγόμενο σπίτι για να τα σώσεις, από εκείνα που τα θες οπωσδήποτε όταν ναυαγήσεις στο ξερονήσι, και όλα τα ανάλογα κλισέ… Α, και κάποτε θέλω να φιλήσω τα χέρια του ντράμερ Luke Flowers για το intstrumental “Man With The Movie Camera”.
2. Sleater-Kinney – The Woods (2005)
Διαπιστώνοντας πια πως ένα κιθαριστικό σόλο μπορεί και να μην είναι «μαλακισμένο», οι θεϊκές punk αμαζόνες Sleater-Kinney ανέβασαν τους ενισχυτές στο 11, έκαναν τους Led Zeppelin-Hendrix «ισολογισμούς» τους, και μετά το έβδομο άλμπουμ τους διέλυσαν (κλαψ). To “Entertain” απλά παρασέρνει τη ζωή σου και την ξεβράζει επάνω σ’ ένα ενισχυτή…
3. LCD Soundsystem – Sound of Silver (2007)
Είχα γράψει τότε, τρομάρα μου, πως «ξεσηκώνει, πορώνει και οι οργανικές ιδέες του James Murphy περί ρυθμού είναι αξιοθαύμαστες». Και του έβαλα... τριάμιση αστεράκια κάνοντας τσιγγουνιές! Χαζομάρες... Το άλμπουμ βρίσκεται ακόμα «κάτω» από το δέρμα μου, έτσι για να μάθω. Ειδικά αυτό το κομμάτι είναι μέρος του DNA μου πλέον...
4. Low – Things We Lost In The Fire (2001)
Τεράστια slow core αδυναμία αυτό το τρίο των Μορμόνων. Κάθε φορά μας έδειχναν πόσο ανεκτίμητη αξία έχουν οι ήχοι της σιωπής. Με αυτό το άλμπουμ προκάλεσαν μία από τις ανατριχίλες της δεκαετίας…
5. Esbjorn Svensson Trio – Tuesday Wonderland (2006)
Γιατί βρε Esbjorn; Τι τα ήθελες τα scuba diving; Γιατί με άφησες να παίζω σαν τρελός πιάνο στην πλάτη του μπροστινού καθίσματος στο Παλλάς; Γιατί με πονάει τόσο η φωτό που τραβήξαμε μετά μαζί; Και τώρα τι Esbjorn; Που θα ξαναβρώ την απόλυτα προκλητική jazz για ανοιχτόμυαλους rockers; Αχ ρε Esbjorn…
6. A Perfect Circle – Mers de Noms (2000)
Τι σοκ ήταν εκείνο το video clip του David Fincher (Seven, Fight Club κλπ.) για το α-πί-στευ-το single “Judith”… Ε, μετά ήρθε και η ψύχωση με το άλμπουμ, του όχι και τόσο side project του τραγουδιστή των Tool, Maynard James Keenan και του ικανότατου ηχοπλόκου, sound engineer τους, Billy Howerdel. Η καλύτερη, “mainstream” (χα!) dark rock διέξοδο που βρήκαν ποτέ οι fans των Tool μέχρι να τους περιμένουν να κυκλοφορήσουν νέο άλμπουμ…
7. Ulrich Schnauss – A Strangely Isolated Place (2003)
Τα τυπικά: Γερμανός παραγωγός ηχογραφεί το δεύτερο άλμπουμ του. Τα ουσιαστικά: Ένας αβάσταχτος πακτωλός συναισθημάτων. Ηλεκτρονική η θεωρία του Ulrich Schnauss, τα βασικά του όμως συστατικά προέρχονται από τα έργα και τις ημέρες της shoegazer σχολής, λέγε με My Bloody Valentine, Slowdive και πάει λέγοντας. Κάργα «προσωπική» υπόθεση…
8. The Sword – Age of Winters (2006)
«Tερατώδες» άλμπουμ που λατρεύει το Θεό του stoner/doom ριφ. Πορωτικό, μονολιθικό κιθαριστικό μπαράζ, που έκανε τον Beavis, τον Butthead και εμένα ευτυχισμένους σε σημείο headbanging χαζομάρας...
9. Hermano – … Only A Suggestion (2002)
Ο John Garcia, πρώην τραγουδιστής των Kyuss, έστειλε τις περί stoner rock «φιλοσοφίες» στον αγύριστο και μας πήρε το σκάλπ με μία καθαρόαιμη επίθεση. Άλμπουμ που βγήκε από μέσα μου το λιγότερο μετά από δύο-τρία χρόνια. Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια...
10. Tool – Lateralus (2001)
Όταν οι Tool αποφάσισαν να ανεβάσουν κατακόρυφα το IQ της heavy μουσικής, τα πράγματα ζόρισαν για όλους. Και άντε να παίξεις μετά στο ίδιο τερέν, δηλαδή στο διανοουμενίστικο fusion της κληρονομιάς των Black Sabbath, των Led Zeppelin και των Jane’s Addiction.
11. Primal Scream – XTRMNTR (2000)
Κάπου εδώ ο Bobbie Gillespie ξεκίνησε την acid rock θεραπεία του και «τελείωσε» εμάς. Με αυτό το άλμπουμ πήρε συγχωροχάρτι για οποιαδήποτε βαρεμάρα κυκλοφόρησε ή θα κυκλοφορήσει τα επόμενα χρόνια...
12. Wilco – Yankee Hotel Foxtrot (2002)
Εάν οι Pavement έπαιζαν τον κατάλογο των The Band θα ακούγονταν κάπως έτσι. Από τις σημαντικότερες αρτίστικες κατακτήσεις της δεκαετίας και μάλιστα από ένα σχήμα που κάποια «λαγωνικά» της δισκογραφίας τους είχαν ξεγραμμένους. Τους ευχόμαστε ολόψυχα να βρίσκονται σε κάποια ουρά ανέργων. Και να μην τους προσλαμβάνει κανένας…
13. Manitoba – Up In Flames (2003)
Caribou λέγεται εδώ και χρόνια το project του Dan Snaith, αφού ο «Handsome” Dick Maniba των Dictators όταν αισθάνθηκε πως κινδύνευε η τεράστια (!;), επιτυχημένη (!;) καριέρα του, τον υποχρέωσε να αλλάξει το "Manitoba"… To Up In Flames βρίσκεται σε παράλληλη σύνδεση με την ψυχεδελική Flaming Lips/Beach Boys/Post Rock αποθέωση. “Manitoba” το πήρα, “Manitoba” θα το χαίρομαι...
14. Daft Punk – Discovery (2001)
Οι Thomas Bangalter και Guy-Manuel de Homen-Christo δημιούργησαν την disco του νέου αιώνα. Θέσπισαν την απόλυτη δικτατορία του vocoder στον κόσμο. Πασπάλισαν με κιτς το pop beat.
15. Kraftwerk – Minimum-Maximum (2005)
Δεν είναι «κανονικό» άλμπουμ; Ούτε κανονικό “live”, αλλά ουσιαστικά best of; Frankly my dear I don’t give a damn... Ας χωνέψουμε κάτι. Ένα συγκρότημα που το peak του ήταν πριν από 20 χρόνια, ακούγεται ακόμα σήμερα όχι μόνο διαχρονικό, αλλά και πρωτοποριακό. Μην δείτε «καπάκι» και το DVD. Έχετε «τελειώσει»...
16. Lateef & The Chief presents Maroons – Ambush (2005)
Από τα τυχαία της «ανασκαφής»... O MC Lateef των Latyrx και ο Chief Xcel των Blackalicious, έθεσαν επί τάπητος τα hard beats που ξεκινούν από τις funk ρίζες και φτάνουν στην old school αποθέωση. Ή αλλιώς πως μπορεί ένα mini album να σου δώσει long play hip-hop απόλαυση.
17. 16 Horsepower – Secret South (2000)
Ενώνεις Gun Club και των Joy Division, και μπορείς να νοιώσεις τον μουσκεμένο από τα δάκρυα της μετάνοιας voodoo Νότο των 16 Horsepower.
18. The Futureheads – The Futureheads (2004)
Ποια ήταν η διαφορά αυτών των σκοτσέζων από την υπόλοιπη post punk συνομωταξία; Είναι οι πιο Βρετανοί. Οι πιο XTC απ’ όλους…
19. Mars Volta – De-Loused In The Comatorium (2003)
Τόσο δύσκολο που μοιάζει με διαγώνισμα χημείας. Η απόλαυση που νοιώθεις όμως όταν το λύνεις, δεν περιγράφεται. Λες και οι Fugazi έκαναν εντατικά μαθήματα «προοδευτικού ροκ». Λες και ο Thom Yorke μεγάλωσε με αυστηρή Black Flag δίαιτα…
20. New Order – Get Ready (2001)
Τότε έκλειναν είκοσι χρόνια και ήταν λες και είχαν πιει ολόκληρο το μπουκαλάκι από το ελιξίριο των “Blue Monday”, “True Faith”, “The Perfect Kiss” κλπ. κλπ...
