1. Keane – Hopes and Fears (2005)
Mainstream Pop και εκατομμύρια πωλήσεις, χωρίς κιθάρες γίνεται; Κι όμως… Το ότι στο Hopes and Fears των Κeane δεν υπάρχουν κιθάρες να υποθέσω ότι το έχετε αντιληφθεί… ΄Αλλωστε η ιστορία τους μοιάζει με τους τραβηγμένους μύθους που λατρεύει να γεννά η ίδια η ζωή και να τροφοδοτεί μ’ αυτούς την κυρίαρχη show biz κάνοντάς την ακόμα πιο λαμπερή. Ήρωας της συγκεκριμένης ιστορίας δεν είναι άλλος από τον κιθαρίστα των Keane, Dominic Scott, ο οποίος τους παράτησε θεωρώντας ότι δεν θα πετύχουν ποτέ, ψάχνοντας με άλλο σχήμα το παχυλό δισκογραφικό συμβόλαιο. Εκείνοι με τη σειρά τους, αποφάσισαν να μείνουν τρίο, δίχως κιθάρα, δίνοντας πλέον πρωταρχικό ρόλο στον (ενίοτε παραμορφωμένο και πολύ πειραγμένο) ήχο του πιάνου τους. Αποτέλεσμα; Η καλή μοίρα τους δικαίωσε, ανταμείβοντάς τους με εκατομμύρια πουλημένους δίσκους και καθολική αναγνώριση. Πιάνο – keyboards, τύμπανα και τα φωνητικά του Tom Chaplin, κυριαρχούν σ’ ένα από τα πιο μίνιμαλ σε ενορχήστρωση, αλλά πλούσια σε μελωδικές γραμμές, άλμπουμ της δεκαετίας. Κάπως μελιστάλαχτο αλλά σπουδαίο…





2. Arctic Monkeys – Favourite Worst Nightmare (2007)
Για να είμαι ειλικρινής γι’ αυτή τη λίστα προόριζα το ντεμπούτο των Arctic’s, το Whatever People say I Am, That’s, What I’m Not, με το οποίο ήρθαν κυριολεκτικά από το πουθενά για να φέρουν τα πάνω – κάτω και ν’ ανατρέψουν σε χρόνο dt, όλα τα ρεκόρ από την εποχή των Βeatles, ενώ παράλληλα με τον τρόπο που μας συστήθηκαν, ξεκαθάρισαν μια και καλή το ότι η μουσική έχει περάσει ανεπιστρεπτί σε φάση internet, αφού μέσω διαδικτύου είχαν ήδη επικοινωνήσει την ύπαρξή τους, τα live τους και τα τραγούδια του δίσκου τους, έχοντας ήδη δημιουργήσει ένα τεράστιο fan club, πριν το επίσημο δισκογραφικό τους ντεμπούτο. Κι όμως, σχεδόν έναν και κάτι χρόνο μετά το ασύλληπτο ντεμπούτο τους, μας αποδεικνύουν ότι ακόμα δεν είχαμε ακούσει τίποτα. Το δύσκολο δεύτερο άλμπουμ, Favourite Worst Nightmare, οριστικοποιεί ήδη από το εισαγωγικό "Brainstorm" την ευφυή ηχητική τους ταυτότητα και μας βάζει στο κλίμα με το καλημέρα, ενώ ότι ακολούθησε δικαιώνει αυτούς κι εμάς (που τους πιστέψαμε), αποδεικνύοντας ότι οι Arctic Monkeys -αν δεν στραβώσει κάτι- θα μας απασχολούν για πολλά χρόνια ακόμα…  





3. Radiohead – Kid A (2000)
Το να συνεχίσεις, ή μάλλον απλά να ακολουθήσεις το 5άστερο OK Computer αποτελεί από μόνο του μέγιστη πρόκληση. Απ’ ότι απεδείχθη όμως για τους Radiohead ήταν piece of cake, καθώς τον Οκτώβρη του 2000 παρουσίασαν ακόμα ένα αριστούργημα στη σειρά, το Kid A, το οποίο άφησε πίσω του το όποιο mainstream ύφος του OK Computer, και τράβηξε προς τις πλέον απόκοσμες αβαντ γκαρτν παρυφές σε Αphex Τwin περιτύλιγμα, δίνοντας το στίγμα τους (και) στη δεκαετία που μόλις άρχιζε. Αυτό που μια και καλή κέρδισαν με το Kid A είναι ότι έγιναν πραγματικά αρεστοί και καθολικά αποδεκτοί δίχως να χρειαστεί πλέον να (ξανα)γίνουν ούτε για ένα τρακ συμβατικοί με τις θεμελιώδεις αρχές της άρχουσας ποπ τεχνοτροπίας…





4. Coldplay – A Rush of Blood to The Head (2002)
Στη μουσική όπως και στη ζωή χρειάζονται γνώσεις, πολύ δουλειά, κυνήγι του ονείρου σου και βεβαίως αρκετή δόση τύχης. Οι Coldplay λοιπόν εκτός από όλα τα παραπάνω, βρέθηκαν στο σωστό σημείο τη σωστή στιγμή. Ποια ήταν αυτή; Το 2000 όταν οι μεγάλες Βρετανικές μπάντες για δικούς τους λόγους απείχαν από τα mainstream δρώμενα αφήνοντας χώρο για το ‘επόμενο μεγάλο πράγμα’ στη μουσική σκηνή, οι Coldplay τρύπωσαν με μαεστρία χάρι στο περίσειο ταλέντο τους. Τη δουλειά (της αναγνώρισης ντε…) που άρχισαν με το Parachutes (το 2000) την ολοκλήρωσαν δυο χρόνια αργότερα, με το επίσης επιτηδευμένου "bittersweet"ύφους, A Rush of Blood to The Head, ένα πραγματικό δυνατό άλμπουμ με ακόμα πιο δυνατά χιτ που καθιέρωσε τη μπάντα στη Βρετανία και άνοιξε τις πόρτες της επιτυχίας για τον υπόλοιπο κόσμο. "Clocks", "In Μy Place", "Τhe Scientist" και "God Put Α Smile Upon Υour Face", είναι μερικά μόνο από τα γερά στάνταρ του δίσκου.





5. R.E.M. - Accelerate (2008)
Χρόνια μας υπόσχονται ένα "δυνατό" ροκ άλμπουμ…Για να ακριβολογώ, πριν από το 1997, οπότε και έμεινε κενό το σκαμπό του Bill Berry. Επιτέλους στο Accelerate του 2008 το κάνουν, με τον Peter Buck να ξαναπαίρνει στο στούντιο τις κιθάρες και όλο το σετ με τις πεταλιέρες και τους ήχους του. Και φυσικά συμβαίνει το αυτονόητο: οι REM συνθέτουν, παίζουν και ηχογραφούν μαζί σαν μπάντα, βγάζοντας ένα άλμπουμ ακριβώς αντίθετο από το προηγούμενο, (το αποτυχημένο Around the Sun του 2004). Ο Stipe παραδέχθηκε ότι έπαιζαν το κεφάλι τους, ενώ ο Buck δήλωσε ότι σχεδόν μίσησε το Accelerate, γιατί «έπρεπε οπωσδήποτε να πετύχει» αποδεικνύοντας ότι οι REM δεν είναι μια πρώην μπάντα. Μαζί τους δικαιώθηκε και ο Edge των U2 που σχεδόν τους ανάγκασε να επιλέξουν ως παραγωγό τον Jacknife Lee (Run DMC, U2, Christina Aguilera, TLC, Radiohead, Blur, Pink, Eminem, Snow Patrol, Kraftwerk και δεκάδες άλλους), ο οποίος έβαλε τη σφραγίδα του στον πιο agrressive δίσκο των REM, καταφέρνοντας να τους ξανακάνει συγκρότημα, κάτι που είχε χρόνια να συμβεί, τουλάχιστον δισκογραφικά…  





6. The Beatles – Love (2006) _ (CD & DVD Audio Disc)
Αν είστε fans των Beatles και δεν έχετε ακόμα το Love σταματήστε ΤΩΡΑ να διαβάζετε αηδίες για τα καλύτερα άλμπουμ της δεκαετίες και σπεύστε στο πλησιέστερο δισκάδικο, ή μπείτε στο internet και παραγγείλτε το. Στο συγκεκριμένο 2πλό δίσκο (CD & DVD Audio Disc) 26 πασίγνωστα κομμάτια των Σκαθαριών κυριολεκτικά μεταμορφώνονται από το μαγικό ραβδί των George και Giles Martin (του θρυλικού παραγωγού των Beatles και του γιού του). Το Love κυκλοφόρησε το 2006, όμως ήδη από το 2003 πατέρας και υιός Martin κλείστηκαν στο Studio 1 του Abbey Road μαζί με τα original tapes των Beatles. Τρία χρόνια, έκοβαν, έραβαν, μίξαραν και ένωναν τα κομμάτια σ’ ένα ηχητικό παζλ τόσο ευφυές, καινοτόμο και εμπνευσμένο που είναι σαν να ανακαλύπτεις τα τραγούδια από την αρχή, ενώ η 5.1 surround εκδοχή του DVD Audio (προσέξτε όχι DVD Video, πρόκειται για το hi-rez φορμά που δυστυχώς δεν επικράτησε, αλλά ευτυχώς έχω ένα universal player για τέτοιες περιπτώσεις) αποτελεί ότι καλύτερο έχω ακούσει σε surround μίξη μουσικής. Ένα παράδειγμα; Το ασθενοφόρο και η σειρήνα του περνάει από τα πίσω ηχεία στο "Julia" και έτσι ο Giles Martin μας "βάζει" στο κλίμα του τραγουδιού (ως γνωστό το κομμάτι το έγραψε ο Lennon για τη μητέρα του Julia που σκοτώθηκε από αυτοκίνητο) ενώ το γεφυρώνει με το "Eleanor Rigby". Όντως, είναι σαν να ξανάβγαλαν δίσκο οι Beatles, με την εν λόγω δουλειά ν’ αποτελεί το απαύγασμα της παραγωγής. Δικαίως ψηφίστηκε (τεχνικά) ως η καλύτερη πολυκάναλη (5.1) κυκλοφορία της χρονιάς…

     



7. Arcade Fire – Funeral (2004)
Ο συνήθως υπερβάλλων και μεγαλόστομος μουσικός τύπος έχει ήδη χαρακτηρίσει τους Arcade Fire από το Μόντρεαλ του Καναδά, ως την καλύτερη ανεξάρτητη μπάντα του κόσμου… Σαφώς δεν είναι, αποτελούν όμως μια ιδιαίτερα αξιόλογη και ελπιδοφόρα περίπτωση, όπως φάνηκε ήδη από το ντεμπούτο τους άλμπουμ Funeral του 2004. Το ζεύγος των Win Butler και Regine Chassagne, συνδυάζει μελαγχολικούς στίχους και τραγούδισμα με ακουστικά πιάνα και παραμορφωμένα κιθαριστικά ριφ με μελωδικές δεύτερες φωνές, ιδιαίτερα δουλεμένες. Το σημαντικότερο ατού τους είναι το ανεπιτήδευτο ύφος τους και οι πραγματικά ελιτίστικες επιρροές τους (από Bowie και Suede, έως Beatles και Radiohead) που αποκαλύπτονται διακριτικά σε κάθε γύρισμα…  

     



8. The Strokes – Is this It (2001)
Το 70s Νεουορκέζικο punk δεν είχε αναβιώσει ποτέ τόσο παραστατικά τα τελευταία 30 χρόνια, μέχρι που το παρέλαβαν οι Strokes που με το This is It το έκαναν τελικά καλύτερα κι από τα πρωτότυπα ινδάλματά τους και αναμφίβολα καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον είχε επιχειρήσει στο παρελθόν μια τέτοια ολοκληρωτική αναβίωση. Η διαφορά μ’ αυτούς βεβαίως είναι ότι δεν περιορίστηκαν απλά στο να αναβιώσουν πιστά τους Stooges και τον Tom Verlaine, αντίθετα, όπως δήλωσαν, αφουγκράστηκαν προσεκτικά την αυθεντική καρδιά της πόλης τους, της Νέας Υόρκης που κάπου εκεί στις αρχές του νέου millenium φαίνεται ότι ηχούσε ακριβώς σαν το Is this It. Ένα άλμπουμ γρήγορο, κοφτερό, άμεσο, πρωτοποριακό και αγαπημένο όσο ελάχιστα, που όμως έδειχνε ότι οι Strokes δύσκολα θα είχαν άλλους κρυφούς άσσους στις παρτιτούρες τους…

 



9. Snow Patrol – Eyes Open (2006)
Το γεγονός και μόνο ότι το Eyes Open περιλαμβάνει το "Chasing Cars", το πιο πολυπαιγμένο τραγούδι της 10ετίας στη Βρετανία (και όχι μόνο), είναι αρκετό για να κατατάξει κανείς το εν λόγω άλμπουμ στην 20άδα με τα καλύτερα της δεκαετίας. Αν πάλι αυτό δεν αρκεί από μόνο του, τότε ίσως να αρκεί ότι με το Eyes Open η μπάντα έβαλε για τα καλά το στίγμα της στο χτίσιμο της σύνθεσης και της μίξης που αναγνωρίστηκε ως σήμα κατατεθέν τους. Επίσης πιστοποίησαν μια και καλή ότι για κλασική βρετανική μπάντα δεν θα κάνουν καριέρα (μόνο) με κλαψιάρικα ριφ και μόνιμη μελαγχολία… Ίσως γιατί είναι Σκωτσέζοι…    

       



10. The Hold Steady – Boys and Girls in America (2006)
Το τρίτο δύσκολο άλμπουμ της παρέας του Craig Finn ξεκαθαρίζει μια και καλή τα πράγματα προσθέτοντας ακόμα μερικά κομμάτια στο μουσικό πάζλ που μας ετοίμασε από το ντεμπούτο του 2004, Almost Killed Me (με τον Finn να αναφέρεται στα μουσικά 80s). Αν πιστεύετε ότι οι ροκ εν ρολ παρέες πέθαναν και ότι πλέον στα pub και τα μπαράκια οι σπουδαίες Live μπάντες έχουν τελειώσει, οι Hold Steady θα σας διαψεύσουν και συνάμα θα σας γεμίσουν με την καλύτερη ροκ διάθεση που είχατε ποτέ. Πώς να μη συμβεί αυτό, όταν στο ηχητικό σταυροδρόμι τους συνωστίζεται ο Bruce Springsteen (της λαμπερής Born in the USA εποχής) και τα κοφτά ριφ των πρώιμων AC/DC με το γήινο δυναμισμό των Thin Lizzy. Και σ’ όλα αυτά, ακουμπά ένα, αλά Husker Du, τραγούδισμα με τους ίδιους ρυθμικούς μετρονόμους. Ένα φοβερό κοκτέιλ ήχων που κάνει τους Hold Steady απαραίτητους σε όσους έχουν ξεχάσει πως είναι το ροκ και πως παίζεται (μόνο Live, εννοείται…)  

     



11. Bruce Springsteen – The Rising (2002)
Τι να πείς και τι να γράψεις γι’ αυτόν εδώ τώρα… Με 8 άλμπουμ (τα 5 studio και τα υπόλοιπα Live) μεταξύ 2000 – 2009, το "αφεντικό" αποδεικνύει εμπράκτως ότι διανύει ίσως την πιο γόνιμη μουσικά περίοδο της ζωής του, τόσο στο στούντιο όσο και στις Live αρένες που δεν σταματά να περιοδεύει. Ομολογουμένως έκανε μια παύση στα 90s, καθώς κυκλοφόρησε μόλις 3 μέτρια άλμπουμ, τα οποία ίσως να είναι και τα χειρότερά του, όμως πήρε εκδίκηση στα 00’s επανασυνδέοντας τους Ε-Street, γεγονός που τον απογείωσε. Ανάμεσα στα 5 (σχεδόν) εφάμιλλης αξίας, κατά τη γνώμη μου, στούντιο άλμπουμ που έβγαλε, θα επιλέξω το πρώτο κατά σειρά, το The Rising του 2002, για 3 λόγους: πρώτον γιατί αποτελεί ένα σχεδόν σπαρακτικό άλμπουμ εμπνευσμένο από τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001, δεύτερον διότι σηματοδοτεί την επανένωσης του Springsteen με την Ε-Street Band και τρίτον διότι είναι ουσιαστικά παιγμένο live με τον Ο’ Brien να πετυχαίνει μια επιτηδευμένη "σπιτική" παραγωγή που σου αφήνει τη σπάνια αίσθηση ότι είσαι στο home studio της μπάντας και τους ακούς ζωντανά απέναντί σου…  





12. The Last Shadow Puppets – The Age of the Understatement (2008)
Ρετρό και σύγχρονο, ακουστικό και συμφωνικό, μίνιμαλ και τόσο δυνατό σε συναίσθημα. Το ντουέτο των Alex Turner (Arctic Monkeys) και Miles Kane (Rascals), μας ταξιδεύει μουσικά και ηχητικά στις αρχές των 70s, μόνο που το κάνει τόσο καλά, που θέλεις να μείνεις εκεί, σ’ εκείνους τους εξαγνισμένους πρωτόλειους ήχους. Καθοριστική η συνεισφορά της London Metropolitan Orchestra (το γύρισμα στο "My Mistakes Were Made For You" είναι αρκετό από μόνο του για να σε κάνει να παροπλίσεις με ευκολία τη μισή pop δισκοθήκη σου και το γυρίσεις στην κλασική), ενώ οι χειροποίητοι ήχοι στις κιθάρες και τα αλά Scott Walker φωνητικά των δυο frontman βάζουν στο άλμπουμ τη στάμπα του κλασικού. Φυσικά το ομώνυμο σινγκλ έχει γίνει all time classic ήδη από το πρώτα airplay λεπτά του…  





13. MGMT – Oracular Spectacular (2008)
Ένα και μόνο άκουσμα του Oracular Spectacular αρκεί για να το εντάξεις δίχως δεύτερη σκέψη στη λίστα με τα εσαεί αγαπημένα σου, καθώς είναι ίσως ότι πιο φρέσκο έχει να προτείνει μια ολόκληρη 10ετία. Ένα έξυπνο παζλ ήχων, επιρροών και συνθέσεων που ξεχειλίζει από νεωτερισμό, δημιουργικότητα και πρωτίστως οικειότητα, αποδεικνύοντας ότι ο λυρισμός και η μελωδία αποτελούν την πεμπτουσία της μουσικής, ανεξαρτήτως πρώτης ύλης. Και μιας και ο λόγος για πρώτη ύλη, το ντεμπούτο των Ben Goldwasser & Andrew van Wyngarden από το Μπρούκλυν, μοιάζει ανεξάντλητο από πλευράς επιρροών, καθώς εδώ το μωσαικό των Flaming Lips συναντά τον πειραματισμό των Suicide και η πρωτοπορία των Velvets ταυτίζεται ολοκληρωτικά με τους Mercury Rev (ελέω και Dave Fridmann που τους έκανε την παραγωγή). Αν πάντως έπρεπε να τους ταυτίσω με ένα μόνο άκουσμα ή συγκρότημα, τότε δίχως δεύτερη σκέψη ο ηχητικός εκλεπτυσμός των MGMT με παρέπεμψε απευθείας στους αξεπέραστους Γάλλους Air του Moon Safari…

   



14. Amy Winehouse – Back to Black (2006)
Το απόλυτο "μαύρο" άλμπουμ της σύγχρονης soul-jazz; Φωνάρα επιπέδου αναφοράς, η Amy πρόλαβε και δημιούργησε σχολή φωνητικών & ερμηνείας σε Αγγλία (κυρίως) και Αμερική. Ιδιότροπη, ματαιόδοξη και αυθόρμητη (ίσως ότι πιο rock n' roll σε attitude έχει να παρουσιάσει το ίδιο το ροκ εν ρολ από την εποχή της Janis Joplin και του Keith Richards), μα πάνω απ’ όλα ταλεντάρα, έστω και ακατέργαστη. Οσο για τα soul-jazz διαμάντια του δίσκου, αυτά είναι τόσο βουτηγμένα στον καπνό και το αλκοόλ (εντάξει και σε κάθε λογής χάπια και σκόνες), γι’ αυτό ίσως και είναι τόσο εθιστικά και εξαγνισμένα ταυτόχρονα . Αν σ’ όλα αυτά προσθέσετε και μια από τις καλύτερες παραγωγές της δεκαετίας (την υπογράφουν οι εξίσου πολυτάλαντοι Μark Ronson – θετός γιός του Mick Jones των Foreigner – και ο hip-hop παραγωγός και keyboardist-ας Salaam Remi), τότε εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς γιατί Back to Black σάρωσε τα πάντα στο άκουσμά του και παίχτηκε όσο κανένας άλλος δίσκος τα προηγούμενα χρόνια…





15. Johnny Cash – The Man Comes Around (2002)
Αυτό είναι το 4ο και τελευταίο άλμπουμ της συνεργασίας του Johnny Cash με το διάσημο παραγωγό Rick Rubin που προσπαθούσε να τον κάνει γνωστό σε ευρύτερα και νεανικότερα ακροατήρια μέσα από μια σειρά άλμπουμ στα οποία ο Cash εκτός από δικά του τραγούδια, διασκεύαζε και πασίγνωστα τραγούδια άλλων καλλιτεχνών και συγκροτημάτων. Μόνο και μόνο για τη διασκευή του (προφητικού) "Hurt" του Reznor (των ΝΙΝ, που μόλις το άκουσε από τον Cash δήλωσε ότι το τραγούδι πλέον του ανήκει…), αλλά και για το ότι ήταν η τελευταία του ηχογράφηση (ο Cash πέθανε 11 μήνες αργότερα) το τελευταίο αντίο του Cash αξίζει να βρίσκεται σε κάθε δισκοθήκη…





16. U2 – All that You Can’t Leave Behind (2000)
To Joshua Tree των 00’s; Υπό την έννοια ότι άφησαν μια και καλή πίσω τους, τους άλλοτε αποτελεσματικούς (βλέπε Achtung Baby) και άλλοτε αμφιβόλου αξίας και ουσίας (βλέπε Pop) μουσικούς πειραματισμούς τους, επιστρέφοντας στις σταθερές ηχητικές τους αξίες και στο ύφος που τους καθιέρωσε κάποτε, τότε ναι, αναμφίβολα το All That You Can’t Leave Behind είναι το καλύτερο άλμπουμ των 40άρηδων (το 2000 που βγήκε το All that…) πλέον U2. Κι όταν στα 40 σου μπορείς να κάνεις ακόμα υπερβάσεις, τότε δικαίως εξακολουθείς να είσαι το μεγαλύτερο συγκρότημα. Αλήθεια είμαι ο μόνος βλάσφημος και αιρετικός εκεί έξω που θεωρεί το "Beautiful Day" ως το καλύτερο τραγούδι τους;

       



17. James Morrison – Undiscovered (2007)
Soul μελωδίες με αυθεντική pop ψυχή, όμορφες συνθέσεις (εντάξει, αρκετά μακριά από το να χαρακτηριστούν κλασικές) και μια προικισμένη φωνή που παραπέμπει απευθείας, στο ύφος του τεράστιου Stevie Wonder. Στα ατού του ότι εκτός από ερμηνευτής είναι συνθέτης και ο ίδιος, ενώ η μπάντα του είναι μια από τις καλύτερες που έχουμε ακούσει τελευταία στη δισκογραφία. Το πιο σημαντικό; Ότι μόλις στα 21 του χρόνια πραγματοποίησε ένα αξιοσημείωτο ντεμπούτο που επιβραβεύθηκε και εμπορικά, ενώ συνέχισε στον ίδιο δρόμο με το δεύτερο άλμπουμ του, Songs for You, Truths for Me, αποδεικνύοντας ότι δεν κάναμε λάθος που τον πιστέψαμε πριν 3 χρόνια…

   



18. The Coral – The Coral (2002)
Το καλοκαίρι του 2002 κάτι 20χρονοι πιτσιρικάδες ονόματι Coral από το Hoylake του Merseyside, μας πήγαν μπροστά μουσικά, γυρνώντας μας πίσω στο χρόνο γύρω στις 4 δεκαετίες, συνδυάζοντας ιδανικά στο δισκογραφικό τους ντεμπούτο, τη σχολή της Motown, τη 60s ψυχεδέλεια και τους Doors, μαζί με την πιο "σύγχρονη" νεοκυματική οπτική των Εcho & the Bunnymen. Το πιο ευχάριστο απ’ όλα όμως, είναι ότι δεν υπήρξαν πυροτέχνημα, αφού όλα τους τα άλμπουμ έως σήμερα είναι πραγματικά πρώτης γραμμής…

     



19. Killers – Days & Age (2008)
H electropop των 80ς έφτασε λοιπόν και στο Las Vegas, κυλήθηκε στην άμμο της ερήμου, τρυπήθηκε από κάκτους κι επειδή διένυσε ατέλειωτες ευθείες απέκτησε και "ταξιδιάρα ψυχή". Τι κάνουν οι Killers και είναι καλοί; Απλά μπολιάζουν τις 80ς (αλά Duran – Duran) electropop επιρροές τους με την προκάτ γκλαμουριά των ατέλειωτων shows του Las Vegas, ξεκαθαρίζουν ότι δεν παίρνουν τον εαυτό τους και την "τέχνη" τους στα σοβαρά και απογειώνονται με ευκολία. Μέσα από το  Days & Age απογειώνουν κι εμάς…Α και για να μην ξεχνιόμαστε, εδώ φιλοτεχνούν με ψηφίδες κι ένα από τα καλύτερα εξώφυλλα της δεκαετίας (γι’ αυτό και μόνο αξίζει να το πάρετε σε LP).

   



20. LCD Soundsystem – Sound of Silver (2007)
Αίσθηση προκάλεσαν ήδη από το πρώτο άλμπουμ τους, όμως με το δεύτερο Sound of Silver, ο James Murphy επέστρεψε βάζοντας λιγότερους Yello στη μίξη του και περισσότερο disco feeling στους ακόμα πιο στακάτους ήχους του, προκαλώντας ακόμα περισσότερη χαρά και ανεμελιά. Κι όμως το καλύτερο κομμάτι του ηχοσυστήματος των LCD είναι σχεδόν θλιμμένο…