1. Red Hot Chili Peppers - By The Way (2002)
Ίσως όχι ο καλύτερος δίσκος τους, ωστόσο η επιτυχία του έφερε -πάλι- το rock σε κόσμο που προηγουμένως το σνόμπαρε.

 



2. Robert Plant - Mighty Rearrenger (2005)
Πειραματισμός και φρεσκάδα που δε συναντάς ούτε σε καλλιτέχνες με τα μισά του χρόνια. Led ποιοί;





3. Ιron Maiden - A Matter Of Life And Death (2006)
Σε μια εποχή που όλοι λοξοκοιτάζουν το παρελθόν, οι Maiden περιόδευσαν παίζοντας ολόκληρο το νέο τους δίσκο. Αυτή η εμπιστοσύνη στο πρόσφατο υλικό τους και η ανταπόκριση του κόσμου, επιβεβαιώνουν πως οι Maiden δεν είναι συγκρότημα νοσταλγίας.





4. The Answer - Rise (2006)
Χωρίς να ανακαλύψουν την πυρίτιδα, οι Answer βλέπουν το κλασσικό rock με φρέσκια ματιά. Από την Ιρλανδία φυσικά!





5. Airbourne - Running Wild (2007)
Τα νέα για τους "διάδοχους" των AC/DC διαδόθηκαν ραγδαία. Από εδώ μόνο ψηλά έχουν να πάνε!





6. Dio - Killing The Dragon (2002)
Στον κιθαρίστα Doug Aldrich, o Dio βρήκε αυτό που έψαχνε για χρόνια-όχι τα μαλλιά του (ντροπή!), αλλά το συνεργάτη που θα έσβηνε τη λέξη "Vivian Campbell" από τη μνήμη των οπαδών του!





7. The Darkness - Permission To Land (2003)
Τι κι αν ο χαρακτηρισμός "οι διάδοχοι των Queen" ήταν υπερβολικός και οι ίδιοι δε δικαίωσαν τις προσδοκίες του κόσμου; Το 2003 οι Darkness ήταν το συγκρότημα που ΕΠΡΕΠΕ να ακούσεις.





8. Robert Plant/ Alison Krauss - Raising Sand (2007)
Εκπληκτική χημεία ανάμεσα σε δύο ξένους κόσμους; Tελικά τα ετερώνυμα έλκονται!  





9. Heaven And Hell - The Devil You Know (2009)
Δεν είναι πιασάρικο. Είναι αργόσυρτο και θανατηφόρο (τι περιμένατε από τους πατέρες του doom metal;). Kαι βαρύ. Τόσο που, αν δεν υπήρχε ο όρος heavy metal θα έπρεπε να τον εφεύρουμε!





10. Chickenfoot - Chickenfoot (2009)
Γιατί κάθε δεκαετία χρειάζεται το supergroup της...





11. Audioslave - Audioslave (2002)
...όπως αυτό! Αμάλγαμα μεγατόνων, μας έκαναν να πιστέψουμε πως τα 70's δεν τέλειωσαν ποτέ!  





12. Whitesnake - Good To Be Bad (2008)
Δεύτερο συγκρότημα που αναβιώνει ο αγαπητός κος Αldrich. Σεμινάριο για το πως μια μπάντα μπορεί να ακούγεται σύγχρονη χωρίς να χάνει την ταυτότητά της. Νο 3 στην Αγγλία παρακαλώ!





13. AC/DC - Stiff Upper Lip (2000)
Πολλοί μπορεί να προτιμήσουν το τελευταίο τους πόνημα. Όσοι γουστάρουν τη blues πλευρά των Αυστραλών όμως, κλείνουν πονηρά το μάτι σε τούτο το δίσκο!
Με τον George Young και πάλι στην παραγωγή.





14. Metallica - Death Magnetic (2009)
Αφού κατέκτησαν το mainstream, οι Metallica κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα. Είναι ο εαυτός τους!





15. Johnny Cash - American Iv: The Man Comes Around (2002)
Πριν τους Metallica, o Rick Rubin είχε ακουμπήσει με το μαγικό του ραβδάκι τον Johnny Cash. Tι κι αν η φωνή του δε σπάει βράχους πια; Το "Hurt" θα μας στοιχειώνει για πάντα!





16. Spiritual Beggars - Ad Astra (2000)
Ο κιθαρίστας/ ηγέτης Michael Ammot έχει δηλώσει πως αν οι Arch Enemy είναι η καρδιά του, οι Spiritual Beggars είναι το πουλί του! Και εδώ βρίσκεται σε στύση!  





17. The Gathering - If_Then_Else (2000)
Eνώ άλλα metal σχήματα όταν αλλάζουν τον ήχο τους αντιμετωπίζουν τη μήνη των οπαδών, οι Gathering πρόσθεσαν καινούριους, αποδεικνύοντας πως η μουσική δεν έχει ταμπέλες. Η αιθέρια φωνή της Αnneke βέβαια, δεν αφήνει περιθώρια αντίδρασης...