Θα έπρεπε σήμερα να γράψω για το ‘’Conatus’’ της Zola Jezus. Θα τo αφήσω στην άκρη, προς το παρόν και έρχομαι να σχολιάσω μια νέα μπάντα με ένα εξαιρετικό ντεμπούτο που μου έχει πάρει τα μυαλά .Ένας δίσκος που δεν ξέρω κατα πόσο θα προκαλούσε αίσθηση εκεί έξω, μιας και δεν πρόκειται για διαμάντι, στα περισσότερα αυτιά. Στα δικά μου όμως είναι, αφού καταφέρνει να κλείνει ένα κοριτσάκι σε ένα υπόγειο. Ένα κοριτσάκι σε ένα υπόγειο είναι αυτή η δουλειά και δεν προσπαθώ να το πάω κάπου. Κλειστοφοβικό δεν το λες, μάλλον φως από χαραμάδα το λες και ήλιο μετά από βροχή το λες. Πες το όπως θες, όπως και να το πεις το απολαμβάνω. Τις αγαπάω τις γυναικείες φωνές, ιδίως όταν είναι κοριτσίστικες, όταν καταφέρνουν να συνδυάζονται με τέτοιες κιθάρες και έχουν και την κατάλληλη εμφάνιση, προσκυνάω. Και εδώ δε μιλάμε για μία αλλά για δύο. Πόσο καλύτερο μπορεί να γίνει το σενάριο σε μια εποχή που η indie σκηνή έχει πεθάνει. Αυτός ο δίσκος είναι η απόδειξη πως μπορεί ακόμα, κάτι μπορεί να καταφέρει. Και εκεί που είναι όλα τέλεια, φρεσκογυαλισμένα, σκοντάφτεις πάνω στην, επί χρόνια, ταμπέλα ΄΄κοιτάζω τα παππούτσια μου’’ και, όχι, απλά δεν το δέχομαι. Όχι, οι Veronica Falls δεν ανήκουν σε αυτή την κατηγορία και δεν θέλω να την ξαναδώ αυτή την ταμπέλα μπροστά μου, όχι για αυτό τον δίσκο. Δυσκολεύομαι πολύ να γράψω τον τελευταίο καιρό, στερούμαι έμπνευσης, και δεν ξέρω που να ψάξω για να αντλήσω λίγη. This is so fucking indie, μόνο αυτό, τίποτε άλλο, όσοι πιστοί ακούστε το και ξέρω, χρωστάω λέξεις για την επόμενη φορά.
Θα έπρεπε σήμερα να γράψω για το ‘’Conatus’’ της Zola Jezus. Θα τo αφήσω στην άκρη, προς το παρόν και έρχομαι να σχολιάσω μια νέα μπάντα με ένα εξαιρετικό ντεμπούτο που μου έχει πάρει τα μυαλά .Ένας δίσκος που δεν ξέρω κατα πόσο θα προκαλούσε αίσθηση εκεί έξω, μιας και δεν πρόκειται για διαμάντι, στα περισσότερα αυτιά. Στα δικά μου όμως είναι, αφού καταφέρνει να κλείνει ένα κοριτσάκι σε ένα υπόγειο. Ένα κοριτσάκι σε ένα υπόγειο είναι αυτή η δουλειά και δεν προσπαθώ να το πάω κάπου. Κλειστοφοβικό δεν το λες, μάλλον φως από χαραμάδα το λες και ήλιο μετά από βροχή το λες. Πες το όπως θες, όπως και να το πεις το απολαμβάνω. Τις αγαπάω τις γυναικείες φωνές, ιδίως όταν είναι κοριτσίστικες, όταν καταφέρνουν να συνδυάζονται με τέτοιες κιθάρες και έχουν και την κατάλληλη εμφάνιση, προσκυνάω. Και εδώ δε μιλάμε για μία αλλά για δύο. Πόσο καλύτερο μπορεί να γίνει το σενάριο σε μια εποχή που η indie σκηνή έχει πεθάνει. Αυτός ο δίσκος είναι η απόδειξη πως μπορεί ακόμα, κάτι μπορεί να καταφέρει. Και εκεί που είναι όλα τέλεια, φρεσκογυαλισμένα, σκοντάφτεις πάνω στην, επί χρόνια, ταμπέλα ΄΄κοιτάζω τα παππούτσια μου’’ και, όχι, απλά δεν το δέχομαι. Όχι, οι Veronica Falls δεν ανήκουν σε αυτή την κατηγορία και δεν θέλω να την ξαναδώ αυτή την ταμπέλα μπροστά μου, όχι για αυτό τον δίσκο. Δυσκολεύομαι πολύ να γράψω τον τελευταίο καιρό, στερούμαι έμπνευσης, και δεν ξέρω που να ψάξω για να αντλήσω λίγη. This is so fucking indie, μόνο αυτό, τίποτε άλλο, όσοι πιστοί ακούστε το και ξέρω, χρωστάω λέξεις για την επόμενη φορά.
