11o άλμπουμ; Μα 11ο;! Σαν χθες ήταν που ο μουσικός πλανήτης (εντάξει, όχι ολόκληρος, αλλά εκείνο το μέρος που ασχολείται συστηματικά) χαρακτήριζε τον Ron Sexsmith ως ένα τραγουδοποιό που μοιάζει τόσο διαχρονικός και «εκτός εποχής» ώστε να συγκρίνεται από τον Bod Dylan και τον Bruce Springsteen μεχρι την... KD Lang. Pedal steel, slide κιθάρες, πιάνο και φυσικά υπέροχες μελωδίες καλουπώνουν την γλυκιά μελαγχολία και το αβίαστο crooning του, και ως συνήθως το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να περιμένει εάν η εκτίμηση των κριτικών και του κοινού που τον γνωρίζει, θα μεταφραστεί σε κάτι μεγαλύτερο. Και το θέμα είναι πως το αξίζει πέρα ως πέρα...
11o άλμπουμ; Μα 11ο;! Σαν χθες ήταν που ο μουσικός πλανήτης (εντάξει, όχι ολόκληρος, αλλά εκείνο το μέρος που ασχολείται συστηματικά) χαρακτήριζε τον Ron Sexsmith ως ένα τραγουδοποιό που μοιάζει τόσο διαχρονικός και «εκτός εποχής» ώστε να συγκρίνεται από τον Bod Dylan και τον Bruce Springsteen μεχρι την... KD Lang. Pedal steel, slide κιθάρες, πιάνο και φυσικά υπέροχες μελωδίες καλουπώνουν την γλυκιά μελαγχολία και το αβίαστο crooning του, και ως συνήθως το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να περιμένει εάν η εκτίμηση των κριτικών και του κοινού που τον γνωρίζει, θα μεταφραστεί σε κάτι μεγαλύτερο. Και το θέμα είναι πως το αξίζει πέρα ως πέρα... 
