Ακούω Κέλτες στο The Threshingfloorς; Αλλά και Ανατολίτες, αμέσως μετά από τους ιθαγενείς της Παλιάς Δύσης που μόλις είχαν σωπάσει; Ο David Eugene Edwards στο έκτο άλμπουμ των Woven Hand, διανθίζει με τον αποκλειστικό του τρόπο την folk αύρα, προσπαθώντας να απλώσει το μωσαϊκό του ήχου του, βάζοντας διακριτικά στο παιχνίδι κι άλλα παγκόσμια ίχνη. Κάτι που έτσι κι αλλιώς συνήθιζε μόνο που τώρα ανοίγει κι άλλο το παιχνίδι. Την ίδια στιγμή, μέσα σ' αυτή το διεθνές meeting, το πιο παράξενα... περίεργο είναι πως για πρώτη ίσως φορά ξενίζει η θέλησή του να ακουστεί πιο «Αμερικανός» από τους Αμερικανούς. Λες και αυτή τη φορά βιάζει τα πράγματα και βάζει με το ζόρι την σκόνη της ερήμου μέσα στα παπούτσια σου… Φέρνοντας ξανά στο προσκήνιο μία ατμόσφαιρα μυστηρίου, ίσως όχι τόσο εξαγνισμού όπως συνέβαινε με τους Sixteen Horsepower, ο Edwards ακούγεται πιο υπνωτικός παρά έτοιμος να περάσει σε άλλη πνευματική διάσταση, παραδέχεται τις αμαρτίες του και “γυαλίζει” τη ψυχή και την καρδιά του, με λιγότερους δαίμονες στο κεφάλι του, ή τουλάχιστον όχι τόσο “πιεστικούς” όσο παλιά. Και ο ήχος/εξομολόγηση ενός διαφορετικού Ian Curtis (εδώ διασκευάζει το “Truth” των New Order) που φοράει σκονισμένες από την έρημο μπότες, γυρίζει ακόμα μία σελίδα μέσα στο κεφάλι σου... Έτσι κι αλλιώς αυτό το "βιβλίο" θα έχει πολλά κεφάλαια. Είτε ως Sixteen Horsepower, είτε ως Woven Hand, είτε ως ποιος ξέρει τι παρακάτω...
Ακούω Κέλτες στο The Threshingfloorς; Αλλά και Ανατολίτες, αμέσως μετά από τους ιθαγενείς της Παλιάς Δύσης που μόλις είχαν σωπάσει; Ο David Eugene Edwards στο έκτο άλμπουμ των Woven Hand, διανθίζει με τον αποκλειστικό του τρόπο την folk αύρα, προσπαθώντας να απλώσει το μωσαϊκό του ήχου του, βάζοντας διακριτικά στο παιχνίδι κι άλλα παγκόσμια ίχνη. Κάτι που έτσι κι αλλιώς συνήθιζε μόνο που τώρα ανοίγει κι άλλο το παιχνίδι. Την ίδια στιγμή, μέσα σ' αυτή το διεθνές meeting, το πιο παράξενα... περίεργο είναι πως για πρώτη ίσως φορά ξενίζει η θέλησή του να ακουστεί πιο «Αμερικανός» από τους Αμερικανούς. Λες και αυτή τη φορά βιάζει τα πράγματα και βάζει με το ζόρι την σκόνη της ερήμου μέσα στα παπούτσια σου… Φέρνοντας ξανά στο προσκήνιο μία ατμόσφαιρα μυστηρίου, ίσως όχι τόσο εξαγνισμού όπως συνέβαινε με τους Sixteen Horsepower, ο Edwards ακούγεται πιο υπνωτικός παρά έτοιμος να περάσει σε άλλη πνευματική διάσταση, παραδέχεται τις αμαρτίες του και “γυαλίζει” τη ψυχή και την καρδιά του, με λιγότερους δαίμονες στο κεφάλι του, ή τουλάχιστον όχι τόσο “πιεστικούς” όσο παλιά. Και ο ήχος/εξομολόγηση ενός διαφορετικού Ian Curtis (εδώ διασκευάζει το “Truth” των New Order) που φοράει σκονισμένες από την έρημο μπότες, γυρίζει ακόμα μία σελίδα μέσα στο κεφάλι σου... Έτσι κι αλλιώς αυτό το "βιβλίο" θα έχει πολλά κεφάλαια. Είτε ως Sixteen Horsepower, είτε ως Woven Hand, είτε ως ποιος ξέρει τι παρακάτω...
