Όταν κυκλοφόρησε το ντεμπούτο τους Ego War το 2003, οι Simon Franks και Tom Dinsdale έμοιαζαν με δύο... hooligans του ήχου από το δυτικό Λονδίνο. Την ώρα που σου έδειχναν πόσα ξέρουν γύρω από τα μπάσα του garage και του house, την ίδια ώρα μάθαιναν τα βασικά του rock, βλέπε Kinks, Madness, Squeeze. Απλά ήθελαν να ενώσουν την ένδοξη ιστορία με ότι άκουγαν κάθε βράδυ στο Ministry of Sound… Τρίτο άλμπουμ πλέον με ένα μεγάλο κενό να μεσολαβεί από το 2005 και οι δυο τους δεν έχουν γίνει καλά παιδιά, με διαρκείας στις καλές θέσεις. Παραμένουν ακόμα “ταραξίες”, με samples που βάζουν στο μάτι τα καθωσπρέπει ετοιματζίδικα που ακούγονται παντού. Φυσικά μυρίζουν φυσικά Βρετανία από ένα χιλιόμετρο μακριά και αυτό για κάποιους είναι ένα συν, άλλους πάλι δεν τους ξετρελαίνει. Λιγότερο hip-hop από τους The Streets, σίγουρα πιο επικίνδυνοι από τους Specials που φιλοξενούν, δεν σε ταρακουνούν πλέον, αλλά έχουν εξαφανιστεί γαμώτο οι θαρραλέοι αυτή την εποχή και αυτά τα "κωλόπαιδα" προσπαθούν τουλάχιστον να χαλάσουν την "ησυχία" σου...Audio Bullys – Higher Than The Eiffel
(Face Piece/Hitch-Hyke)
Όταν κυκλοφόρησε το ντεμπούτο τους Ego War το 2003, οι Simon Franks και Tom Dinsdale έμοιαζαν με δύο... hooligans του ήχου από το δυτικό Λονδίνο. Την ώρα που σου έδειχναν πόσα ξέρουν γύρω από τα μπάσα του garage και του house, την ίδια ώρα μάθαιναν τα βασικά του rock, βλέπε Kinks, Madness, Squeeze. Απλά ήθελαν να ενώσουν την ένδοξη ιστορία με ότι άκουγαν κάθε βράδυ στο Ministry of Sound… Τρίτο άλμπουμ πλέον με ένα μεγάλο κενό να μεσολαβεί από το 2005 και οι δυο τους δεν έχουν γίνει καλά παιδιά, με διαρκείας στις καλές θέσεις. Παραμένουν ακόμα “ταραξίες”, με samples που βάζουν στο μάτι τα καθωσπρέπει ετοιματζίδικα που ακούγονται παντού. Φυσικά μυρίζουν φυσικά Βρετανία από ένα χιλιόμετρο μακριά και αυτό για κάποιους είναι ένα συν, άλλους πάλι δεν τους ξετρελαίνει. Λιγότερο hip-hop από τους The Streets, σίγουρα πιο επικίνδυνοι από τους Specials που φιλοξενούν, δεν σε ταρακουνούν πλέον, αλλά έχουν εξαφανιστεί γαμώτο οι θαρραλέοι αυτή την εποχή και αυτά τα "κωλόπαιδα" προσπαθούν τουλάχιστον να χαλάσουν την "ησυχία" σου...

Όταν κυκλοφόρησε το ντεμπούτο τους Ego War το 2003, οι Simon Franks και Tom Dinsdale έμοιαζαν με δύο... hooligans του ήχου από το δυτικό Λονδίνο. Την ώρα που σου έδειχναν πόσα ξέρουν γύρω από τα μπάσα του garage και του house, την ίδια ώρα μάθαιναν τα βασικά του rock, βλέπε Kinks, Madness, Squeeze. Απλά ήθελαν να ενώσουν την ένδοξη ιστορία με ότι άκουγαν κάθε βράδυ στο Ministry of Sound… Τρίτο άλμπουμ πλέον με ένα μεγάλο κενό να μεσολαβεί από το 2005 και οι δυο τους δεν έχουν γίνει καλά παιδιά, με διαρκείας στις καλές θέσεις. Παραμένουν ακόμα “ταραξίες”, με samples που βάζουν στο μάτι τα καθωσπρέπει ετοιματζίδικα που ακούγονται παντού. Φυσικά μυρίζουν φυσικά Βρετανία από ένα χιλιόμετρο μακριά και αυτό για κάποιους είναι ένα συν, άλλους πάλι δεν τους ξετρελαίνει. Λιγότερο hip-hop από τους The Streets, σίγουρα πιο επικίνδυνοι από τους Specials που φιλοξενούν, δεν σε ταρακουνούν πλέον, αλλά έχουν εξαφανιστεί γαμώτο οι θαρραλέοι αυτή την εποχή και αυτά τα "κωλόπαιδα" προσπαθούν τουλάχιστον να χαλάσουν την "ησυχία" σου... Albums
Time Machine
Οι 15 φάσεις των R.E.M.
Κάθε ένα από τα άλμπουμ τους είχε την δική του προσωπικότητα
Περί Καλοκαιριού …γενικώς!!!
10 διαχρονικά τραγούδια για το καλοκαίρι...
Η γέννηση του Low Bap ως μουσικο-πολιτικό κίνημα & ο δημιουργός Μιχάλης Μυτακίδης
O γνωστός-άγνωστος, οι σπόνσορες και οι άλλοι... (μέρος β)
Γυναίκες και country/folk...
Από την Joan (Baez) και την Joni (Mitchell) στην Joanna (Newsom)
H Γέννηση του Rock 'n' Roll
Τα πρώτα βήματα, οι επιρροές, η αντίθεση "λευκού" - "μαύρου"
περισσότερα...















